ดวงหน้างามเริ่มซีดเสียว ดาบคู่กายหล่นลงพื้นและก่อนที่ร่างบางจะล้มฟุบลงกับพื้นเลโอที่ไวที่สุดก็ปรากฏตัวขึ้นมากลางลานประลองเพื่อนรับเ้าหล่อนได้ทันท่วงที
แผลลึกไม่ใช่เล่น
“รีเซ่ ไหวไหม” มือหนาอังที่าแพร้อมร่างเวทย์บางอย่างเมื่อเอามือออกแผลของเธอก็หายสนิทไม่เหลือแม้นแผลเป็ แต่ร่างบางในอ้อมแขนก็กลับยังไม่ลืมตาขึ้น ใบหน้าซีดเสียวนั้นทำให้เส้นอารมณ์ของเขาขาดผึ่ง
โทสะเข้าครอบงำเมื่อเห็นสภาพของคนตรงหน้าผู้เป็ทั้งลูกพี่ลูกน้องและเพื่อนสนิท สายฟ้าฟาดเปรี้ยงก่อนที่พายุฝนจะเทกระหน่ำอย่างมืดฟ้ามัวดินราวกับรับรู้ถึงพลังอันอัศจรรย์ ดวงจันทร์สีเหลืองนวลแปรเปลี่ยนเป็สีแดงฉานเพื่อรองรับอำนาจมืดของเขา เลโอ อัลคารัวร์ ที่บัดนี้กลับคืนร่างเดิมเป็ที่เรียบร้อย เรือนผมสีดำที่เคยระต้นคอแปรเปลี่ยนเป็สีเงินยาวสยาย ั์ตาสีฟ้ากระจ่างนั้นก็พลันเป็เป็สีแดงสดพร้อมกับเขี้ยวสีขาวที่ประดับอยู่ตรงสองข้างริมฝีปากปีกสีดำขนาดใหญ่ค่อยกางขึ้นอย่างทรงอำนาจ
แวมไพร์!!
เสียงอุทานหือฮาดังขึ้นไปทั่วเพราะนอกจากพวกเร็งกะเเล้วก็ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนว่าเลโอคือแวมไพร์ แน่นอนว่าเเม้นแต่ผู้บัญชาการสูงสุดหรือคณาจารย์ก็ไม่มีใครรู้สักคน
ผบ.โคงะลุกขึ้นอย่างใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะนี้มันเกิดความคาดหมายของเขาไว้มาก เข้าไม่คิดว่าจะมีแวมไพร์ที่นี้
ปี๊ดดด!!!
กรรมการเป่านกหวีดเตือนเพราะนี้เป็การประลองตัวต่อตัว แต่กรรมการก็ดูจะไม่กล้าเข้าไปเช่นกันจึงต้องเป่าอยู่ไกลๆ
แต่ก่อนที่เหตุการณ์จะเเย่ลงไปกว่านี้ เขาก็รู้สึกถึงมือเล็กที่มาแตะที่หน้าเขาอย่าเเผ่วเบา
“แกไม่ควรแซงคิวนะเลโอ ปล่อยให้ฉันจัดการเถอะ ถ้าแกเขามายุ่งเราจะแพ้ ฉันสงสารเร็งกะ มันอยากเข้าหน่วยนี้” ร่างเล็กยิ้มอ่อนๆ
“แต่..”
“เออน่า ฉันหายแล้ว แกสมานแผลฉันแล้วนี้ไง”
“จบเกมส์นี้ให้ไว เเล้วรีบเอาแผลมาให้รักษา”
ร่างบางยิ้มร่าออกมาเหมือนพยามให้เขาเชื่อว่าเธอไม่เป็อะไรทั้งๆที่หน้าเธอก็ยังไม่หายซีดด้วยซ้ำ แต่เขาก็ต้องยอมเพราะคงรั้งคนดื้อไม่ไหวแน่ๆ ผมที่เคยขาวกลับมาสั้นและเป็สีดำดั่งเดิม ั์ตาที่เคยเป็สีแดงเืก็กลับมาเป็สีฟ้ากระจ่างดั่งเดิมและปีกที่กลางหลังก็พลันสลายหายไป และเขาก็ต้องยอมเดินกลับไปยังที่นั่งชมที่เดิม
พวกเดเรสต่างตบไหล่เลโอเบาๆเป็การปลอบใจ เขาไม่แปลกใจเลยที่มันจะโมโห ก็ในเมื่อรีเซ่มันโตมากับเลโอและเลโอเองก็ดูแลรีเซ่มาั้แ่เล็ก อายุของแวมไพร์ต่างกับมนุษย์เพราะฉะนั้นไม่ต้องถามถึงอายุของมันเลย
รีเซ่หันไปมองเพื่อนๆเป็การบอกว่าเธอไม่เป็อะไรก่อนที่จะหันมายังคู่กรณีตรงหน้า
“เดี๋ยวก็ตายหรอก”เสียงทุ้มเอ่ยอย่างดูถูก
“เหอะเดี๋ยวก็รู้ ใครจะตาย” รีเซ่สบถ
“อืดอาด”
เสียงที่ดังมาจากด้านหลังพร้อมกับดาบที่พุ่งเข้าใส่เธอ รีเซ่หมุนตัวตวัดดาบกันได้อย่างทันถ่วงที
เคร้ง เคร้ง
ดาบทั้งสองปะทะกันอย่างดุเดือดด้วยอำนาจแห่งดาบทั้งสองทำเอาพื้นพิภพสั่นะเื ผู้คนที่อยู่บนอัฒจรรย์ต่างพากันกรีดร้องและหาที่ยึดเหนี่ยวเพราะเกรงว่าจะตกจากอัฒจรรย์
“ไอ้รีเซ่!เบาพลังหน่อย!!” เร็งกะตวาดลั่นเพราะทางพวกเขาเองก็ได้รับผลกระทบไม่ต่างกัน
“เบาก็ตายสิวะแกดูมันนี้ไอ้บ้านี้ก็กะเอาตาย!!”
รีเซ่ตวาดกลับไปบ้างพร้อมกับใช้ดาบสบัดดาบเพื่อเปลี่ยนทิศทางดาบของชายปริศนาที่พุ่งเข้าหาเธอเป็รอบที่สอง จากนั้นเธอจึงโต้คืนบ้าง ใช้ทุกกระบวนท่าที่มีในการรุกคืนและครั้งนี้เป็ทางนั้นเองที่ต้องล่าถอยออกไป
“กระบวนท่าดีสมเป็ประธานชมรมการป้องกันตัว เเต่ก็ยังอ่อนหัด!”
ชายปริศนากล่าวพร้อมปัดป้องดาบที่เข้ามาทุกทิศทางอย่างสบายๆก่อนที่จะชูดาบยาวขึ้นฟ้า พลันสายฟ้าก็ฟาดเปรี้ยงลงมา แปลงเปลี่ยนให้ดาบธรรมดาเป็ดาบสายฟ้าทันที
“รู้รึเปล่าว่าฉันควบคุมสายฟ้าได้” เสียงทุ้มเอ่ยเยาะ
ร่างสูงพุ่งเข้าใส่รีเซ่อย่างรวดเร็ว โดยที่เธอยังไม่ทันจะตั้งตัวว
เคร้ง!!
“เล่นทีเผลอนี้หว่า” รีเซ่เอ่ยพร้อมยิ้มเหี้ยม
“ในาเผลอก็เท่ากับตาย”ไม่ว่าเปล่ามือหนาตวัดดาบวูบเดียวก็พลันปรากฏกระแสพลังสีแดงอันมหาศาลเข้าใส่คนตัวเล็กกว่าทันที
“ชิบหายละ!”
ตู้ม! ตู้ม!! ตู้ม!!!
เสียงะเิดังกึกก้อง พื้นดินสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อพลังสีแดงกระแทกเข้ากับพื้นลานประลอง ผู้ชมต่างพากันกรีดร้องกับเหตุการณ์ตรงหน้า
คงแหลกสลาย
นั้นเป็ความคิดของผู้ชมบนอัฒจรรย์ แต่ไม่ใช่กับพวกเลโอเพราะเขารู้ว่ายังไงเธอก็ต้องรอด
เมื่อควันจางลงก็เผยให้เห็นเด็กสาวที่บัดนี้ลอยตัวอยู่บนอากาศ ถึงเสื้อผ้าจะมอมแมมแต่ก็ไม่ร่างกายส่วนใดสึกหรอ
เกือบหรอไม่ทัน!
“หลบเก่งนักนะ!งั้นมาดูสิรอบนี้เธอจะหลบไปไหนได้อีก”ร่างสูงตวาดลั่นเมื่อความอดทนถึงขีดสุดเพราะทำยังไงเขาก็โค่นเธอไม่ลงเสียที ทั้งๆทีเป็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆเท่านั้น มือหนาสบัดดาบอีกครั้งคราวนี้เป็กระเเสพลังมหาศาลที่ใหญ่กว่าครั้งเเรกมาก
รีเซ่ถึงกับเบิกตาโพลน ถ้าหลบไม่ทันก็เละ เเต่ถ้าหลบคนด้านหลังเธออย่างพวกคนดูกับเพื่อนของเธอคงได้รับอานิสงค์จากพลังนี้ไปเต็มๆเเน่ๆ
นี้การประลองคัดเลือกหรือาฆ่าล้างโคตรกันแน่!
หลบไม่ได้ก็ไม่ต้องหลบ!!
“ไอส์แลนด์เชอร์!!!” รีเซ่ตวัดดาบฟาดเปรี้ยงอย่างควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยอยู่การประลองครั้งนี้ก็เรียกน้ำโหของเธอได้ไม่น้อย
เปรี้ยง!!!
ด้วยอำนาจแห่งพลังได้ทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าราบคาบเป็หน้ากลอง พื้นที่ความเสียหายแผ่ขยายไปไกลมากโข ทางด้านบุรุษปริศนาบัดนี้มีสภาพที่เรียกว่าใกล้เคียงปางตาย เพราะถึงเขาจะโดดหลบพ้นแต่มันก็ยังใกล้เกินไป จึงทำให้ถูกกระเเสพลังบางอย่างแผดเผาและฟาดกระเด็นออกมา
“ผู้ชนะ รีเซ่ เดอลากรู์!!!”
กรรมการรีบตัดสินทันทีเพราะเกรงว่าหากการต่อสู้ของคู่นี้ยืดเยื้อนานกว่านี้คงได้มีอะไรพังมากกว่านี้แน่ๆเพราะเเค่นี้ก็ราบไปเป็แถบแล้ว
คนตัวเล็กที่ค่อยๆเดินมาหาเขาบัดนี้กลับดูน่ากลัว ั์ตาสีทับทิมที่ดูสดใสบัดนี้กลับแฝงไปด้วยความโเี้ ไอสังหารแผ่กระจายไปทั่วจนเขาััได้ถึงความเย็น..ความกลัวที่จับจิต
จิตสังหารอันโเี้และรุนแรงที่สุดเท่าที่เขาเลยเห็น
ผบ.โคงะถึงกับหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที
“ทำไมไม่มีใครบอกฉันว่ามีคนที่อยู่ในระดับคลาสSSอยู่ที่นี้ด้วย”
ผู้บัญชาการตวาดลั่นเพราะตามกฏแล้วคนที่มีความสามารถระดับนี้ทุกคนต้องมาอยู่ในองค์กร แล้วทำไมเด็กสาวคนนี้ถึงรอดมาได้
“ทางเราได้เคยแจ้งเื่นี้ให้ท่านทราบแล้วครับว่ามีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในระดับSSและทางเราก็ได้ทำเื่เชิญเข้ามาที่กองบัญชาการแล้วหลายครั้งและก็ถูกปฏิเสธกลับมาอย่างไม่ใยดี” ชายผู้หนึ่งเดินมาบอกกล่าวเื่ราวทั้งหมด
“น่าเสียดายความสามารถ แต่เอาเถอะลองดูฝีมือก่อนก็แล้วกันว่ามีมากน้อยแค่ไหน”
ถ้ามีค่ามากพอ ฉันจะเอาเข้ากองบัญชาการให้ได้
ผู้บัญชาการยิ้มอย่างมีเล่ห์นัยพร้อมกับมองภาพเบื้องหน้าต่อไป
“พลังคลาสSS???” เสียงที่แหบพล่าของร่างสูงนั้นดูไม่อยากจะเชื่อ คนที่เคยเกือบจะแพ้เขากลับมีพลังอันมหาศาลแบบนี้
“เออ คลาสSSแล้วไงละ ขอบอกเลยนะ พวกชั้นทุกคนล้วนมีพลังในระดับเดียวกัน อ๊ะ! ไม่ต้องมาทำหน้าสงสัยว่าทำไมไม่เข้าไปอยู่ในองค์กร พวกฉันก็แค่รักอิสระก็เท่านั้น แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน เร็งกะมันอยากเข้าพวกเราถึงตามมันมา เเละไม่ว่ายังไงเราต้องผ่านการคัดเลือก!”
เมื่อพูดจบร่างบางก็หันหลังเดินออกมาโดยไม่หันหลังกลับไปมองอีก ฝ่ายพยาบาลวิ่งกันให้อุตลุดเพราะคนที่าเ็จากการประลองครั้งนี้ไม่ใช่มีเพียงแค่บุรุษหนุ่มแต่ยังมีผู้คนมีอมากมายทุกถูกลูกหลงจากพลังของเธอ
“พังเป็แถบๆ แกคิดว่าสถาบันเรารวยรึไงวะถึงอาละวาดเเบบนี้” ไม่ว่าเปล่า ยูซีทตบผลัวเข้าที่หัวของเ้าตัวยุ่งอย่างจัง ซึ่งมันก็เล่นเอาซะเธอหน้าเกือบทิ่มดินหากไม่ใช่ว่าเธอเกาะแขนเร็งกะไว้ได้ก่อน คนตัวเล็กกว่าหั่นมาถลึงตาใส่เ้าเพื่อนตัวดีอย่างสุดจะทนเเต่ก่อนที่จะเกิดการะเิอารมณ์เร็งกะก็ลากเ้าหล่อนออกไปหาเลโอให้เขาทำแผลและฟื้นพลังให้เธอเสียก่อนเพราะดูจากทรงแล้ว คงมีอีกหลายยกเเน่ๆ
“บ้าเื” เสียงทุ่มเอ่ยสั้นๆแต่ก็ไม่วายร่ายเวทย์รักษาและฟื้นฟูให้เธอไปด้วย
“เออน่าา ครั้งหน้าจะเบามือกว่านี้”
เลโอมองรีเซ่อย่างเซ็งๆ คำว่าเบามือเขาฟังมันมานับพันครั้ง ก็ไม่เห็นมันจะเบาตรงไหน
เมื่อร่ายเวทย์รักษาเสร็จเขาจึงให้เธอนอนพักซักครู่ที่ม้านั่งยาวซึ่งเป็ที่นั่งของทีมเขา โดยเลโอเสกหมอนและผ้าห่มออกมาให้เธอเสร็จสรรพไม่นานนักสาวเ้าก็เข้าสู่ห้วงนินทราด้วยความเหนื่อยอ่อน ส่วนพวกที่เหลือก็ระเห็ดตัวเองไปยกเก้าอี้สำรองมานั่งข้างๆ ก่อนที่การประลองคู่ที่สองจะเริ่มต้นขึ้น