"พระชายากินอีกหน่อยสิเ้าคะ ท่านกินไปแค่สองสามคำเอง หรืออาหารวันนี้ไม่ถูกปากท่าน ให้เสี่ยวจูไปทำมาให้ใหม่ไหมเ้าคะ"
"ไม่ล่ะข้าอิ่มแล้ว เ้าเก็บไปเถอะ"
"เ้าค่ะ ่นี้ท่านไม่ค่อยกินเท่าไหร่ ไม่สบายตรงไหนรึเปล่าให้เสี่ยวจูเรียกหมอมาตรวจอาการสักหน่อยดีไหมเ้าคะ"
"ข้าไม่เป็ไร แค่รู้สึกเบื่อๆอาหารน่ะ เ้ามีอะไรไปทำก็ไปทำเถอะ ข้าจะออกไปเดินสูดอากาศข้างนอกนิดหน่อย"
"เ้าค่ะ ถ้าท่านอยากจะได้อะไรให้เรียกเสี่ยวจูได้เลยนะเ้าคะ "
"อื้ม! ไปเถอะ" ั้แ่ทะเลาะกันเมื่อสองสามวันก่อนเขาก็หายหน้าหายตาไปเลย แม้จะมาง้อข้าสักหน่อยก็ไม่ได้ ไอ้คนบ้า! เขาเป็คนเริ่มก่อนแท้ๆ ซานซานที่เดินนึกคิดอะไรไปเรื่อย ๆ อยู่นั้น ปลายสายตาก็ไปสะกิดให้หันไปมอง แต่ภาพที่เห็นมันย้ำกับความรู้สึกในตอนนี้ ใจที่ห่อเหี่ยวมากพออยู่แล้วมันยิ่งน้อยใจมากขึ้นเรื่อย ๆ กับภาพที่เห็นตรงหน้า ภาพที่ตอนนี้เขาและอิงหลานกำลังตักอาหารขึ้นมากินเหมือนไม่มีอะไรมีอะไรเกิดขึ้นเลย สรุปมาทั้งหมดคือความผิดของเธอสินะหรือเขาเริ่มเหนื่อยหน่ายกับเธอแล้ว
"พระชายาขอรับ มีคนใช้จากตระกูลเฟิงให้นำกล่องใบนี้ส่งให้พระชายาขอรับ"
"งั้นรึ" จากนั้นบ่าวรับใช้ก็ส่งกล่องที่ว่ามาให้ซานซาน
"ขอบใจมาก เ้ามีงานอะไรไปทำก็ไปเถอะ"
"ขอรับ"
ซานซานไม่รอช้าหอบกล่องในมือรีบเดินออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่หารู้ไม่ว่าสายตาของท่านอ๋องก็กำลังจับจ้องซานซานอยู่เหมือนกัน
ลี่หยางอยากจะเจอหน้านางแทบใจจะขาดและอยากดึงนางเข้ามากอดให้หายคิดถึง อยากจะขอโทษกับความงี่เง่าของเขา แต่รอให้นางใจเย็นก่อน .... หวังว่านางจะให้อภัย
"ท่านอ๋องอิ่มแล้วรึเ้าคะ" หวังอิงหลานพูดขึ้น
"อื้ม ข้าอิ่มแล้ว งั้นข้าขอตัวข้ามีงานที่ต้องทำข้าขอตัว" ท่านอ๋องไม่รอช้ารีบลุกออกจากโต๊ะออกไปทันที
"เผ่ยเผ่ย"
"เ้าคะ"
"วันนี้นางไปไหนบ้าง"
"วันนี้เห็นนางอยู่แค่ในห้องกับบริเวณเรือนกล้วยไม้เ้าค่ะ ท่านอ๋องไม่ไปหานางมาหลายวันแล้วเ้าคะ ั้แ่ทะเลาะกันครั้งนั้นแล้ว"
" งั้นรึ ดูท่าท่านอ๋องคงจะโกรธนางมาก จนไม่อยากเห็นหน้านาง หึ! สะใจนัก เป็แค่คนชั้นต่ำอาจจะมาเปรียบกับข้า"
"คุณหนูเ้าคะ เมื่อครู่เห็นว่ามีคนจากตระกูลเฟิงส่งกล่องของอะไรบางอย่างให้นาง เผ่ยเผ่ยคาดว่ามันต้องสำคัญมากแน่ๆ"
"เื่เด็ดขนาดนี้ข้าจะพลาดได้ไงล่ะ ไปดูกันเผ่ยเผ่ย"
มาทางซานซานที่หอบอุ้มกล่องกลับมายังที่โต๊ะห้องโถง ในขนาดที่เสี่ยวจูก็กำลังยกขนมพร้อมน้ำชามาวางตรงหน้าด้วยเช่นกัน
"กล่องอะไรรึเ้าคะ"
"ไม่รู้สิ ตระกูลเฟิงส่งมาให้ สงสัยนายหญิงเฟิงคงจะส่งมาอย่างเคย"
"ท่านก็ลองเปิดดูสิเ้าคะว่านางส่งอะไรมาให้อีก" ซานซานก็ทำคำแนะนำของสาวใช้คนสนิท ค่อย ๆ บรรจงแกะห่อผ้าแพร และค่อย ๆ เปิดกล่องเพื่อดูของด้านใน
"หยกเ้าค่ะ แกะสลักเป็รูปกระต่ายพร้อมมีลูก ๆ ของมันอีกหลายตัวเลย และ มีจดหมายฝากถึงด้วยเ้าค่ะ"
ซานซานไม่รอช้าที่จะเปิดซองจดหมาย และหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน
'บังเอิญเห็นว่ามันน่ารักดี แล้ว เหมาะกับเ้ามากซานซานหวังเ้าคงจะชอบ จากเฟิงเหยา '
"คุณชายเฟิงช่างดีเสียเหลือเกิน รู้ด้วยว่าท่านชอบกระต่าย"
แปะ แปะ แปะ !
เสียงปรบมือที่ค่อย ๆ ดังขึ้นทำให้ซานซานกับเสี่ยวจูกำลังจดจ่อกับของขวัญชิ้นใหม่อยู่ต้องหันไปมองของต้นเสียง
"ตายจริง นัดแนะกับชายอื่นไม่พอ มีการส่งของมาถึงจวน ไม่ไว้หน้าท่านอ๋องหรืออย่างไร อ่อ! ข้าลืมไปท่านอ๋องก็ไม่อยากเห็นหน้าเ้าแล้ว " จะด้วยเหตุผลอะไรก็เถอะ การที่นางมาถึงที่นี่ไม่ใช่เื่ดีแน่ ๆ
"อิงหลานถ้าจะมาหาเื่ก็เชิญท่านกลับไปเถอะ ข้าไม่มีอารมณ์จะมาทะเลาะกับเ้าหรอก เชิญกลับไปเถอะ"
"ไหนเมื่อกี้ข้าได้ยินว่ามีจดหมายด้วย เผ่ยไปหยิบมา!"
"นี่! ไม่ได้นะเ้าคะ นี่เป็ของนายหญิงข้าน้อยพวกท่านไม่มีสิทธิ์ " เสี่ยวจูพูด
"ไม่มีสิทธิ์งั้นหรอ เ้านั่นสิเป็แค่คนใช้ชั้นต่ำมิอาจมาสั่งสอนนายข้า"
ผัวะ!
"เสี่ยวจู! นี่พวกท่านจะเกินไปแล้วนะ บุกมาถึงที่นี่ยังมาทำร้ายคนของข้าอีก เจ็บไหมเสี่ยวจู " จากนั้นเผ่ยเผ่ยก็เข้ามาหยิบจดหมายจากมือซานซานทันที
"ไม่เจ็บเ้าค่ะ แต่พวกเขาเอาจดหมายนั้นไปแล้ว"
"ชั่งมันเถอะ เ้าไม่เจ็บก็ดีแล้ว" ซานซานประคองใบหน้าที่มีรอยช้ำจากแรงตบของเผ่ยเผ่ยที่กำลังเริ่มแดงขึ้นเป็รอยมือขึ้นเรื่อยๆ
"หึหึ ชู้เ้าก็ใช่ย่อยนะ กล้าเสียจริง ยังส่งของมาจวนอ๋องได้ ถ้าท่านอ๋องรู้จะเป็ยังไงน้า"อิงหลายพูดพร้อมชูจดหมายในมือไปมาอย่างพอใจ
"เชิญเ้าไปฟ้องอะไรท่านอ๋องก็เชิญเลยเหอะ ถ้าเ้าจะเลิกมาวุ่นวายข้ากับคนของข้าเสียที"
เพล้ง!
"อุ้ย! ตายจริงข้าเผลอเอามือไปปัดน่ะ ขอโทษทีนะ"
ซานซานมองหยกที่แกะรูปกระต่ายที่พื้นที่พึ่งโดนสองนายบ่าวตรงหน้าแกล้งโดยตั้งใจ ซานซานรีบไปหยิบเศษหยกที่แตกกระจายอย่างช้า
"อ้ะ!...เจ็บ" อิงหลานที่มาชนซานซานเข้าอย่างจังจนทำให้ซานซานเซล้มเอามือไปโดนเศษหยกเข้าอย่างจัง จนทำให้มือซานซานโดนบาดและเป็แผลใหญ่จนเืค่อยๆไหลออกมา
"จำไว้ อย่ามาเก่งกับข้า คนชั้นต่ำเช่นเ้า ในเมื่อท่านอ๋องไม่สนใจเ้าแล้ว เ้าก็ควรอยู่ที่ๆที่เ้าควรอยู่ซะ ไปเถอะเผ่ยเผ่ย "
หลังจากที่สองนายบ่าวนั้นเดินจากไป เสี่ยวจูก็รีบคานเข้ามาจับมือของนายตนทันที มือของซานซานตอนนี้มันชาจนไม่รู้ว่ามันเจ็บหรือแสบแต่อย่างใด แม้ว่าเืในตัวเธอตอนนี้มันไหลแทบไม่หยุด
"พระชายา ข้าน้อยจะไปเรียกท่านหมอ รอเสี่ยวจูก่อนนะเ้าคะ" ความเจ็บนี้มันชั่งชาเหลือเกิน เจ็บพอๆกับคำของนางที่ถิ่มแทงหัวใจ ' เมื่อท่านอ๋องไม่สนใจเ้าแล้ว เ้าก็ควรอยู่ที่ๆที่เ้าควรอยู่ซะ '
ซานซานตั้งสติกลับคืนมารีบนำผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวนำมากดหยุดเืไว้ก่อน ไม่รู้เวลาผ่านมาเท่าไหร่เสี่ยวจูก็วิ่งมาพร้อมหมอ
"พระชายา ท่านหมอมาแล้วเ้าค่ะ" ดูจากหน้าท่านหมอ เขาก็แอบใเพราะชุดของซานซานตอนนี้เละเปื้อนไปด้วยเื
"ข้าขอมือท่านหน่อยขอรับ"
จากนั้นท่นหมอก็จัดการทำแผลใส่ยาและพันแผลตรวจชีพจรอาการให้เรียบร้อย
" ข้าน้อยได้ทำแผลใส่ยาให้เรียบร้อยหลีกเลี่ยงการััน้ำ ท่านเสียเืเป็จำนวนมาก ข้าน้อยได้สั่งให้คนต้มยาบำรุงเืให้แล้ว แผลท่านไม่ลึกมากกินยาและทายาที่สั่งรับรองว่าแผลท่านหายดีแน่นอนรอรับ"
"ขอบใจมากท่านหมอ เสี่ยวจูไปส่งท่านหมอที"
"เ้าค่ะ"
หลังจากเสี่ยวจูและหมอเดินจากไปซานซานก็ยกมือที่ถูกพันขึ้นมาดู
"หึหึ หน้าขำเสียจริง คนอย่างข้ามาถึงจุดๆนี่ได้ยังไงกัน" มาาเ็กับเื่งี่เง่า และ โดนรังแกได้ง่ายๆ ซานซานผู้ไม่เคยยอมใคร มาพ่ายแพ้และอ่อยไหวให้กับความรักครั้งนี้ที่ดูเหมือนจะเหินห่างมากขึ้นเลยๆ............
231
