เปรี๊ยะ!
เสียงร้าวเล็กๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในถ้ำลับ ก่อนที่รอยร้าวจะลุกลามไปทั่วผลึกสีแดงดุจใยแมงมุม และแล้ว...
เคร้งงงง! ตั้บ!
ผลึกั์แตกกระจายออกเป็เสี่ยงๆ ร่างของสตรีโฉมงามที่เคยนอนสง่างามอยู่ข้างใน บัดนี้ร่วงลงมากระแทกพื้นถ้ำดังแอ้ก!
นางนอนหน้าคว่ำจูบดินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวขึ้นมาด้วยท่าทางทุลักทุเล เส้นผมสีแดงเพลิงยุ่งเหยิงปรกหน้าปรกตา
"โอ๊ย... หนักหัวชะมัด นี่ข้าหลับไปหรือโดนใครเอาูเามาทับหัวกันแน่เนี่ย?"
หนิงจูเชว่ในร่างมนุษย์สาวบ่นพึมพำ นางนั่งขัดสมาธิพลางแคะหูและสะบัดหัวไล่ความมึนงง พลันความทรงจำสุดท้ายก็แล่นเข้ามาในหัว...ฉากะเิตัวเองสุดอลังการที่เทือกเขาปะาเทพ!
"ฮ่าๆๆ! สะใจชะมัด ป่านนี้ไอ้พวกแก่หนังเหี่ยวพวกนั้นคงกลายเป็เถ้าถ่านไปหมดแล้วล่ะมั้ง คิดจะมาขโมยแก่นอสูรของข้าน้อยหนิงจูเชว่ มันยังเร็วไปล้านปีเฟ้ย!"
นางหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีพลางกอดอกภูมิใจในความใจเด็ดของตนเอง ก่อนจะเริ่มขยับตัวตรวจสอบสภาพร่างกาย "เอาล่ะ ดูซิว่าการจุติใหม่ครั้งนี้สมบูรณ์แค่ไหน..."
นางหลับตาลง ััถึงจุดตันเถียนที่เคยเป็ทะเลิญญาอันกว้างใหญ่ไพศาล...ทว่าสิ่งที่นางพบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความมืดมิด มีเพียงแสงริบหรี่ดุจหิ่งห้อยขี้โรคเพียงจุดเดียวที่ลอยเคว้งอยู่
หนิงจูเชว่ตาค้าง รอยยิ้มกวนประสาทแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
"เดี๋ยวนะ... กฎสัจธรรมแห่งชีวิตล่ะ? หายไป? กฎแห่งเพลิงล่ะ? เกลี้ยง! แล้วระดับพลังเทวะขั้นสมบูรณ์ของข้าล่ะ!!?"
นางรีบตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสุดท้ายก็ต้องยอมรับความจริงอันโหดร้าย ระดับพลังที่นางบ่มเพาะมานับหมื่นปีบัดนี้เหลือเพียง ขอบเขตแรกเริ่มขั้นต้น หรือพูดง่ายๆ ก็คือมีพลังมากกว่าคนธรรมดาที่ไปวิ่งออกกำลังกายมานิดเดียวนั่นเอง!
"นี่มันล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย!?" นางแหกปากลั่นถ้ำ "์! ท่านเล่นตลกอะไรกับข้า? ข้าอุตส่าห์ะเิตัวเองอย่างเท่ แต่ตื่นมาดันกลายเป็ยัยหนูฝึกหัดเนี่ยนะ? กฎพื้นฐานก็หาย กฎสัจธรรมก็สูญสลาย... นี่ถ้าเจอหมาป่าสักตัวตอนนี้ ข้าไม่ต้องวิ่งหนีป่าราบเลยเหรอ!"
นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางมองดูมือเรียวบางของตนเองที่ไร้ซึ่งรอยไหม้หรือเกล็ดอสูร แม้จะดูบอบบางเหมือนคุณหนู แต่ดวงตาของนางยังคงเป็ประกายความซนและไม่ยอมแพ้
"เออ... เอาเถอะ อย่างน้อยหน้าตาก็ยังสวยล่มเมืองอยู่ล่ะนะ" นางลุกขึ้นยืน พลางปัดฝุ่นตามตัว "พลังไม่มีก็สร้างใหม่ได้ แต่ความสวยนี่มันเื่ใหญ่! ว่าแต่... ที่นี่มันที่ไหนกันล่ะเนี่ย? แล้วไอ้พวกเวรนั่นตายกันหมดหรือยัง? หวังว่าคงไม่มีใครอายุยืนจนมาเจอข้าในสภาพไก่ต้มแบบนี้หรอกนะ!"
หนิงจูเชว่เดินเตาะแตะไปที่ปากถ้ำ พลางบิดี้เีจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ พร้อมจะออกไปเผชิญโลกใบใหม่ในแบบที่ไม่มีใครคาดคิด
51K
