ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        “ข้าบอกท่านตามตรงก็แล้วกัน ข้ายังมีน้ำศักดิ์สิทธิ์อีกหลายขวด และเคยลองใช้แล้ว มันได้ผลมากทีเดียว ท่านลองใช้เถิด” จิ่นเซวียนยิ้มอย่างอ่อนโยน เพื่อให้ซ่งจื่อเฉินสบายใจ เขาจึงยอมรับขวดน้ำศักดิ์สิทธิ์มาดื่มด้วยท่าทีสง่างามอย่างตื้นตันใจ

        เมื่อเขาดื่มเข้าไปอึกแรก รู้สึกได้เพียงรสหวานเล็กน้อย พอดื่มหมดขวดแล้ว ร่างกายของเขาก็เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาฝึกวรยุทธ์มาจึงรู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้คือสิ่งใด

        “ข้าจะช่วยท่าน” จิ่นเซวียนเห็นซ่งจื่อเฉินประกบมือปรับพลังภายในร่างกายของตนเอง นางจึงใช้พลังวิญญาณช่วยเขาซ่อมแซมชีพจร

        “จุดหย่งเฉวียน[1]”

        “จุดกวานหยวน[2] จุดจู๋ซานหลี่[3] จุดเซิ่นซู[4] จุดโฮ่วซี[5]”

        จิ่นเซวียนพูดจุดฝังเข็มให้ซ่งจื่อเฉินร่วมมือประสานลมปราณกับนาง

        น้ำศักดิ์สิทธิ์มีสรรพคุณช่วยในการซ่อมแซม ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา ขาทั้งสองข้างของซ่งจื่อเฉินก็เริ่มมีความรู้สึก เขาดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์หมดไปทั้งขวด การฟื้นตัวของเขาจึงดีมาก และพลังภายในของเขาเวลานี้ก็เพิ่มขึ้นหลายเท่าอีกด้วย

        “สามี ข้าใช้พลังภายในช่วยท่านทะลวงจุดชีพจรแล้ว ท่านลองลุกขึ้นเดินดูเถิด” จิ่นเซวียนสลายพลังวิญญาณและบอกให้ซ่งจื่อเฉินลองลุกขึ้นยืน

        “เจ้ามิต้องประคองข้า ข้าขอลองลุกด้วยตนเองก่อน” ซ่งจื่อเฉินวางมือลงบนเตียงและค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น เมื่อก่อนไม่ว่าเขาจะฝืนลุกเท่าใด เขาก็ควบคุมขาของตนเองมิได้ แต่ครานี้เขากลับยืนขึ้นได้อย่างง่ายดายและมิรู้สึกเจ็บขาเลย

        จิ่นเซวียนดีใจยิ่งนัก เมื่อเห็นซ่งจื่อเฉินยืนได้อย่างมั่นคง

        “สามี ท่านลองเดินดูเถิด”

        จิ่นเซวียนขยับถอยหลังเพื่อให้ซ่งจื่อเฉินเดินมาหานาง

        “ภรรยา ข้าเดินได้แล้ว” เมื่อซ่งจื่อเฉินออกตัวเดิน เขามิรู้สึกเจ็บที่ใดเลย เขารีบเดินตรงมาดึงจิ่นเซวียนเข้าไปกอดไว้อย่างตื่นเต้น เขาเดินมิได้มาเจ็ดปีแล้ว เขามิเคยคิดเลยว่าจะยืนได้อีกครั้ง น้ำศักดิ์สิทธิ์ของภรรยาตัวน้อยช่างทรงพลังยิ่งนัก

        “สามี ท่านกอดข้าแน่นไปแล้ว” จิ่นเซวียนโดนซ่งจื่อเฉินกอดเอาไว้ในอ้อมแขน เขากอดนางแน่น จนนางหายใจมิสะดวก

        “ขอโทษ ข้าทำเจ้าเจ็บแล้ว” ซ่งจื่อเฉินปล่อยจิ่นเซวียนอย่างขัดเขิน โตถึงเพียงนี้แล้วเขายังมิเคยใกล้ชิดสตรีคนใดมาก่อน ที่เขาพุ่งไปกอดจิ่นเซวียนเช่นนั้น คงเป็นเพราะเขาตื่นเต้นมากเกินไป

        วันนี้เขาดีใจที่เห็นภรรยาตัวน้อยกินน้ำสมสายชู[6] ของโจวซู่ซิน เขารู้สึกเหมือนพวกเรารู้จักกันมานานแล้ว

        พี่จื่อเฟิง ซ่งจื่อเฉินคือพี่ในชาติก่อนหรือไม่？เขากับพี่มีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่

        ยามที่จิ่นเซวียนมองใบหน้าที่คุ้นเคยของซ่งจื่อเฉินนั้น นางรู้สึกว่าคุ้นเคยและรู้สึกแปลกหน้าไปพร้อมๆ กัน พี่จื่อเฟิงคอยดูแลปกป้องนางเงียบๆ มาตลอดตั้งแต่สมัยมัธยมจนถึงมหาวิทยาลัย จนเข้าสู่สังคมทำงาน นางรู้สึกเศร้าเล็กน้อย เมื่อคิดถึงเขา

        เพื่อให้ตนเองคู่ควรกับพี่จื่อเฟิง เพื่อให้ได้อยู่กับเขา นางตั้งใจเรียนและทำงานจนลืมวันลืมคืน

        กว่าพ่อแม่ของพี่จื่อเฟิงจะยอมรับ นางกลับโดนพี่ชายแท้ๆ ฆ่าตายและวิญญาณข้ามมาอีกโลก！　

        “.....”ตอนอยู่ที่หมู่บ้านสกุลซย่า ภรรยาก็มองเขาด้วยสายตาเช่นนี้ สายตาที่เขารู้สึกว่านางกำลังมองใครอีกคน

        ซ่งจื่อเฉินรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย อิจฉาผู้ที่อยู่ในใจของจิ่นเซวียน

        “ภรรยา อาจารย์ของเจ้าเก่งกาจยิ่งนัก มิคิดเลยว่าใต้หล้านี้จะมีน้ำมหัศจรรย์เช่นนี้อยู่ด้วย” ซ่งจื่อเฉินเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาทำลายความเงียบ เขาสนใจในตัวอาจารย์ของจิ่นเซวียนยิ่งนัก

        “อาจารย์ของข้าเป็นเทพเซียน ย่อมต้องเก่งกาจอยู่แล้ว” จิ่นเซวียนโพล่งคำโกหกออกไป

        “ภรรยาซุกซนยิ่งนัก ใต้หล้านี้มีเทพเซียนที่ใดกัน ข้าว่าอาจารย์ของเจ้าน่าจะเป็นยอดฝีมือที่เร้นกายบางท่านเสียมากกว่า” ซ่งจื่อเฉินเคาะจมูกจิ่นเซวียนด้วยท่าทางอบอุ่นและเอ็นดู

        “อาจารย์ของข้าชอบทำตัวลึกลับเหมือนเทพมังกร เห็นหัวมิเห็นหาง จะมิใช่เทพเซียนได้อย่างไร” จิ่นเซวียนยิ้มหวานน่ามอง พี่จื่อเฟิงของนางก็เคยเคาะจมูกนางเช่นนี้ ทุกการกระทำของซ่งจื่อเฉินคล้ายกับพี่จื่อเฟิงมากเหลือเกิน

        ผู้ที่ครอบครองน้ำศักดิ์สิทธิ์มิใช่คนธรรมดา เมื่อเขาดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์ขวดนั้นเข้าไป มิเพียงแค่รักษาขาของเขา แต่ยังช่วยเพิ่มพลังภายในหลายเท่าในพริบตาอีกด้วย

        “ภรรยามีบุญคุณต่อข้านัก ข้ามิอาจลืมชั่วชีวิต ภรรยา ข้าจะตั้งใจทำงานหนัก เพื่อให้เจ้ามีชีวิตที่ดี” ซ่งจื่อเฉินจับมือจิ่นเซวียนและให้คำมั่นสัญญา

        “ต่อให้เป็นเพื่อนของข้า ข้าก็ช่วยเขาเช่นกัน นับประสาอะไรกับสามีตัวเองเล่า” จิ่นเซวียนดึงมือของนางออกจากมือของซ่งจื่อเฉิน สายตาของเขาอ่อนโยนจนนางเกือบถอนตัวมิขึ้น

        “สามี ขาของท่านหายแล้ว ท่านพ่อต้องดีใจมากแน่ ไป พวกเราออกไปบอกข่าวดีกับทุกคนกันเถิด” จิ่นเซวียนมิคิดจะปิดบังเรื่องนี้

        “ได้！” ซ่งจื่อเฉินยิ้มให้จิ่นเซวียนอย่างอ่อนโยน และตามจิ่นเซวียนออกจากห้องไปทันที

        ......

        ซ่งจื่อเฉินและจิ่นเซวียนเดินมาถึงโถงหน้า ซ่งหยวนหยวนที่ยืนอยู่บนระเบียงทางเดินก็ขยี้ตาอย่างมิอยากเชื่อ นางคิดว่าตนเองตาฝาด

        “ท่านปู่ท่านย่า พวกท่านรีบมาเร็วเข้า เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ”

        ซ่งหยวนหยวนตะโกนเสียงดัง คนในห้องเลยรีบวิ่งกันออกมากันหมด สีหน้าพวกเขาตะลึงค้างมิต่างกับซ่งหยวนหยวน

        “เฉินเอ๋อร์......” ผู้ที่ตื่นเต้นที่สุดคือซ่งผิง เขามิคาดคิดเลยว่าจะมีวันที่ลูกชายสุดที่รักของเขาลุกขึ้นยืนต่อหน้าเขาได้อีกหน

        “ท่านพ่อ เซวียนเซวียนช่วยรักษาขาของข้าแล้ว จากนี้ข้าจะมิเป็นภาระให้ทุกคนอีกขอรับ”

        ซ่งจื่อเฉินรู้ว่าทุกคนตกใจ เมื่อเขาบอกเรื่องที่จิ่นเซวียนช่วยรักษาขาของเขาให้ทุกคนรู้ พวกเขาเลยตั้งสติกันมิค่อยได้

        “น้องสะใภ้ห้าเป็นเทพธิดาหรือไม่？นางเพิ่งมาถึงบ้านของพวกเรา แต่ช่วยรักษาขาของจื่อเฉินให้หายดีแล้ว” พานซื่อมองจิ่นเซวียนด้วยสีหน้ายำเกรง

        จิ่นเซวียนยิ้มบางให้นาง “พี่สะใภ้สาม ข้ามิใช่เทพธิดาหรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่มีอาจารย์เป็นหมอเทวดาก็เท่านั้น มิคิดว่าน้ำทิพย์จากท่านอาจารย์จะได้ผลดีเช่นนี้ สามีดื่มไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ขาของเขาก็หายดีแล้ว”

        ในใจเฉียวซื่อสับสนยิ่งนัก นังเด็กบ้านี่มีอาจารย์เป็นหมอเทวดา จากนี้หากอยากหาเรื่องนาง คงต้องคิดให้ดีเสียก่อน เฮ้อ เด็กจื่อเฉินโชคดีเกินไปแล้ว ได้แต่งหมอเทวดาน้อยเป็นภรรยา

        “เซวียนเซวียน พ่อขอบคุณเจ้ายิ่งนัก ขอบคุณที่เจ้ายอมเอาของมีค่าถึงเพียงนั้นมาให้จื่อเฉิน” ซ่งผิงโค้งคำนับขอบคุณจิ่นเซวียนอย่างซาบซึ้ง นางเลยรีบคำนับกลับ

        “ท่านพ่อ พี่จื่อเฉินคือสามีของข้า หากเขาหายดี ก็เป็นเรื่องดีกับข้าเช่นกันเจ้าค่ะ”

        ซ่งผิงพอใจในตัวจิ่นเซวียนยิ่งนัก จู่ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อน เขาพาเฉินเอ๋อร์ไปที่วัดเซียงซาน เพื่อเข้าพบเลี่ยหยางไต้ซื่อ หลังจากที่จื่อเฉินประสบอุบัติเหตุได้สองปี เลี่ยหยางไต้ซื่อบอกว่าเฉินเอ๋อร์มีภรรยาที่ถูกลิขิตไว้แล้ว และนางจะเป็นผู้อุปถัมภ์ในชีวิตของเขา จิ่นเซวียนเพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่นาน เฉินเอ๋อร์ก็หายดีแล้ว ผู้อุปถัมภ์ที่เลี่ยหยางไต้ซื่อว่ามิใช่นางหรอกหรือ

        ลูกพี่ลูกน้องผู้นี้น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว การเกิดของนางเป็นที่เล่าลือไปทั่วมิพอ เวลานี้นางยังมีความสามารถติดตัวมาอีก จิ่นเซวียนเก่งกาจเสียจริง！

        “ท่านพ่อ เซวียนเซวียนฉลาดเฉลียวมาตั้งแต่เล็กเจ้าค่ะ นางท่องบทกวีได้ตั้งแต่สามขวบ ตอนนางเกิด ท่านปู่ซิ่วไฉยังบอกว่านางเป็นเทพบุปผากลับชาติมาเกิดเลยเจ้าค่ะ” ซย่าตงชิงโอ้อวดว่าจิ่นเซวียนมหัศจรรย์เพียงใด เพื่อเอาใจนาง

        “พี่ตงชิง ข้ามิได้มหัศจรรย์อย่างที่ท่านว่าหรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่เกิดทันลมวสันตฤดูพอดีเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนมิเชื่อว่าการเกิดของนางจะมหัศจรรย์อย่างไร มันเป็นแค่ปรากฏการณ์ธรรมชาติเท่านั้น

เชิงอรรถ

[1] จุดหย่งเฉวียน หมายถึง จุดจิ่งของเส้นไต จุดนี้เป็นจุดเริ่มต้นเส้นลมปราณเท้าเส้าอินไต อยู่บริเวณกึ่งกลางฝ่าเท้า จุดหย่งเฉวียนนี้เป็นจุดบำรุงสุขภาพที่สำคัญสำหรับผู้สูงอายุ

[2] จุดกวานหยวน หมายถึง จุดมู่ของลำไส้เล็ก หรือเรียกอีกอย่างว่า จุดเถียนตัน สังกัดเส้นลมปราณเริ่น อยู่บริเวณท้องน้อยบนแนวกึ่งกลางลำตัว ห่างจากใต้สะดือลงมา 3 ชุ่น

[3] จุดจู๋ซานหลี่ หมายถึง สังกัดอยู่เส้นลมปราณเท้าหยางหมิงกระเพาะอาหาร จุดนี้เป็นจุดสำคัญในการรักษาโรคระบบทางเดินอาหาร อยู่ใต้กระดูกหัวเข่าลงมา 3 ชุ่น ห่างจากกระดูกหน้าแข้ง 1 นิ้วมือ 

[4] จุดเซิ่นซู หมายถึง จุดฝังเข็มบริเวณหลัง อยู่ห่างจากขอบล่างของปุ่มกระดูกสันหลังเอวที่ 2 ตามแนวระนาบ 1.5 นิ้ว จุดเซิ่นซูนั้นเป็นจุดที่ชี่ของเส้นลมปราณไตไหลไปยังบริเวณหลัง มีสรรพคุณบำรุงไต เสริมชี่

[5] จุดโฮ่วซี หมายถึง จุดซูของเส้นลำไส้เล็ก อยู่ด้านข้างของผ่ามือ บริเวณข้อต่อตรงโคนนิ้วก้อย

[6] กินน้ำสมสายชู หมายถึง หึงหวง