“ฟังข้าก่อนสิพี่เสี่ยวถง ข้าไม่ได้ทำเื่ผิดกฎหมายสักหน่อย ข้าก็แค่รับเงินค่าปิดปากมาเท่านั้นเอง”
อู๋เสี่ยวถงได้ยินก็เบิกตาโพลง “ค่าปิดปาก เ้าไปเห็นคนชั่วช้าทำเื่ผิดกฎหมายมาใช่หรือไม่ ”
เด็กชายส่ายหน้ารัวๆ “ไม่ใช่ขอรับ นี่เป็เงินของคุณชายใหญ่ฮัว”
“เอ๋ คุณชายใหญ่ฮัว เ้าไปรู้จักเขาั้แ่เมื่อใด ”
“เมื่อคืน ตอนที่ท่านยังไม่กลับ พี่จือจือไปงานแต่งงานของหัวหน้าจางแล้วนางเมากลับมา คุณชายใหญ่ฮัวเป็คนมาส่งขอรับ”
อู๋เสี่ยวถงตกตะลึง นางทำงานเป็ลูกจ้างเล็กๆ ในร้านยาของสกุลฮัวยังไม่เคยมีโอกาสได้พบคุณชายใหญ่ที่ร่ำลือกันว่ารูปงามราวกับเทพเซียนท่านนั้นเลยสักครั้ง “คุณชายใหญ่ฮัวหล่อเหลามากเลยใช่หรือไม่ ”
“ขอรับ หล่อมาก ครั้งแรกที่เห็น ข้านึกว่ามีท่านเซียนเข้ามาในบ้านเราเสียอีก”
“คุณชายใหญ่ฮัว ผู้เชี่ยวชาญการแพทย์และคิดค้นยา เป็ผู้ทำให้ร้านขายยาสกุลฮัวกลายเป็ร้านอันดับหนึ่งในแคว้น น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้อยู่บ้าน ข้าอยากพบเขาจะแย่แต่ก็ไม่เคยเห็น เ้านี่ช่างวาสนาดีจริง”
อู๋เสี่ยวถงมัวแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ นางเคยเห็นเพียงภาพวาดของคุณชายใหญ่ที่แขวนอยู่ในร้าน แค่นั้นก็ทำให้นางตกตะลึงแล้ว หากได้เจอตัวจริงจะน่าตื่นเต้นสักเพียงใด
“พี่เสี่ยวถง คุณชายใหญ่ฮัวอุ้มพี่จือจือเขามาส่งถึงห้องนอนเลยนะ”
“ไอหยา! จริงหรือ ”
เด็กชายพยักหน้ายืนยัน “จริงขอรับ ข้าได้ยินเสียงท่านแม่พูดคุยกับเขา แต่ข้าลืมตาไม่ขึ้นจึงนอนเฉยๆ”
“เ้านอนเฉยๆ แล้วได้เงินคุณชายใหญ่ฮัวมาได้อย่างไร ” คนเป็พี่เท้าสะเอวแล้วยื่นหน้ามาใกล้
อู๋เหอตี้หน้าซีดลงเล็กน้อย เื่ของคุณชายใหญ่ฮัวกับพี่ชายของเขา เดิมทีควรเก็บไว้เป็ความลับ แต่...ความลับช่างเป็เื่คับอกจนแทบะเิ
“เขาให้ข้าเอาไว้เป็ค่ารักษาความลับน่ะขอรับ”
“เ้าเห็นความลับใดหรือ ”
“ก็...ก็ข้าดันลืมตาขึ้นมาเห็น คุณชายใหญ่ฮัว จูบหน้าผากพี่จือจือขอรับ”
“ไอหยา!” เสียงอุทานของอู๋เสี่ยวถงดังขึ้นกว่าเดิม นางต้องรีบยกมือสองข้างขึ้นปิดปากตนเอง ดวงตาโตเท่าไข่ห่าน พอตั้งสติได้ก็ค่อยๆ ลูบอกของตนเอง ปรับลมหายใจอยู่ชั่วครู่ “เ้าแน่ใจนะ เสี่ยวเหอตี้ว่าไม่ได้ละเมอ”
“ไม่นะขอรับ ข้าเห็นจริงๆ ตอนนั้นคุณชายใหญ่ฮัวบอกให้ข้าเงียบๆ แล้วยื่นเงินหนึ่งตำลึงให้ข้า ขอให้ปิดเื่นี้เป็ความลับ”
“เมื่อเช้าสงสัยข้ารีบออกมาทำงาน ท่านแม่เลยยังไม่ได้เล่าเื่คุณชายใหญ่ฮัวให้ข้าฟัง มิน่า เมื่อเช้าเ้าถึงดูกังวล คอยเอามือกุมอกเสื้ออยู่ตลอด ที่แท้เ้าซ่อนเงินหนึ่งตำลึงเอาไว้นี่เอง”
เด็กชายพยักหน้ารับ หน้าม่อย “ขอรับ แต่ข้าเอาเงินไปซื้ออุปกรณ์การเรียนทั้งนั้นเลยนะ ไม่ได้ใช้เที่ยวเล่นหรือซื้อของกินสักอีแปะ”
อู๋เหอตี้ก็มิได้ไร้เดียงสา เื่ความรักระหว่างชายหนุ่มหญิงสาวเขาแอบไปอ่านนิยายรักบัณฑิตหนุ่มกับคุณหนูแสนสวยอยู่ในหอสมุดสถาบันเค่อเฉิงอยู่หลายคราว แต่พอเห็นฮัวหยางจูบหน้าผากพี่สาวคนโตของตนซึ่งๆ หน้า เขาเองก็ใมิใช่น้อย
“ก็ยังดีที่เ้ารู้จักคิด แต่...คุณชายใหญ่ฮัวฐานะร่ำรวย ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะจริงใจกับพี่จือจือของเรา เื่นี้ต้องบุกไปถามให้กระจ่าง”
อู๋เสี่ยวถงจับข้อมือน้องชายจูงไปหาหลงจู๊จี้ที่ดูแลร้านขายยาสาขานี้ ใบหน้าของหญิงสาวดูมีความยุ่งยากใจ
“หลงจู๊จี้ ข้าขอความช่วยเหลือท่านสักอย่างสิเ้าคะ”
“หากไม่เหลือบ่ากว่าแรง ข้ายินดีช่วย เ้าบอกมาสิ”
“ข้าอยากไปขอพบคุณชายใหญ่ฮัว ท่านช่วยเขียนจดหมายให้ข้าเข้าไปในคฤหาสน์สกุลฮัวได้หรือไม่เ้าคะ ”
“คุณชายใหญ่ฮัวน่ะหรือ ”
“เ้าค่ะ ข้ามีเื่สำคัญต้องไปขอพบ”
“แต่เขาไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์นะ คุณชายใหญ่มักจะเก็บตัวอยู่เรือนชานเมือง หากเ้าคิดจะขอพบก็ต้องไปยื่นจดหมายที่คฤหาสน์เสียก่อน พวกเขาก็จะบอกวันเวลาที่คุณชายกลับคฤหาสน์ให้เ้าเอง”
“เ้าค่ะ ขอบพระคุณท่านมาก”
หลงจู๊จี้ลงมือเขียนจดหมายแล้วยื่นให้กับลูกจ้างสาวโดยมิได้ซักไซ้ต่อ เขาคิดว่านางอาจจะมีความจำเป็ที่ไม่อาจจะเอ่ยปาก
“เ้าไปเถิด หวังจะได้พบกับคุณชายใหญ่สมความตั้งใจ ”
อู๋เสี่ยวถงกล่าวขอบคุณแล้วรีบพาน้องชายตรงไปยังคฤหาสน์สกุลฮัว
บ่าวรับใช้หน้าประตูคฤหาสน์อ่านจดหมายที่รับรองโดยหลงจู๊จี้แล้วก็เชิญหญิงสาวกับเด็กชายสกุลอู๋เข้าไปรอที่ศาลาใหญ่
“พวกเ้ามาได้ถูกเวลาเสียจริง คุณชายใหญ่วันนี้อยู่ที่เรือนใหญ่พอดี รอตรงนี้ก่อนข้าจะไปเรียนท่านพ่อบ้านให้”
ฮัวหยางได้ยินว่ามีสองพี่น้องสกุลอู๋มาขอพบตนจึงรีบบอกให้บ่าวรับใช้ไปเชิญเข้ามา สองพี่น้องที่ไม่เคยเข้าไปในคฤหาสน์โอ่อ่าถึงกับตะลึง ระหว่างที่เดินตามหลังพ่อบ้านสกุลฮัวเข้าไปยังเรือนของคุณชายใหญ่ สองพี่น้องมองซ้ายมองขวาพร้อมกับอ้าปากคล้ายจะอุทานคำว่าว้าวอยู่นับร้อยครั้ง
“พี่เสี่ยวถง เราควรจะมาพบคุณชายใหญ่ฮัวจริงๆ หรือขอรับ ข้ากลัวว่าเขาจะตำหนิพวกเราได้”
อู๋เสี่ยวถงเองก็เริ่มเนื้อตัวสั่น ทีแรกนางฮึกเหิมกลัวว่าพี่สาวจะโดนรังแก แต่พอได้มาเห็นความยิ่งใหญ่ของสกุลฮัวก็รู้สึกเกรงขึ้นมานิดๆ เพียงแต่ตนเองเป็พี่สาวคนเก่งของน้องชายมาโดยตลอด ไม่ควรจะแสดงความปอดแหกให้อู๋เหอตี้เห็น
“เอาน่า มาถึงขนาดนี้แล้ว เราต้องได้พบคุณชายใหญ่ฮัวเสียก่อน”
บุรุษที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้องในเรือนเงยหน้าขึ้นมองดรุณีและเด็กชายด้วยสายตาคล้ายจะยิ้มไม่ยิ้ม สองพี่น้องทำการคารวะคนตรงหน้าอย่างนอบน้อม แต่พออู๋เสี่ยวถงได้เห็นฮัวหยางเต็มตาถึงกับตกตะลึงกับรูปโฉมที่งดงามเกินกว่าภาพวาด
‘คำร่ำลือถึงรูปโฉมที่งดงามราวเทพเซียนของคุณชายใหญ่ฮัวนับว่าไม่เกินเลย หล่อเหลาสูงส่งยิ่งหากเป็คู่แต่งงานกับพี่จือจือคงจะดี’
“เสี่ยวเหอตี้ เ้าพาใครมาด้วยหรือ ”
“เรียนคุณชายใหญ่ฮัว นี่คือพี่สาวคนกลางของข้าน้อยขอรับ อู๋เสี่ยวถง”
อู๋เหอตี้รีบกระตุกชายเสื้อพี่สาว อู๋เสี่ยวถงได้สติรีบค้อมศีรษะคารวะ ฮัวหยางอย่างนอบน้อม บุรุษตรงหน้าคือเ้านายคนหนึ่งของนางเช่นกัน
“อ้อ คืนนั้นที่ข้าไปบ้าน เ้าไม่อยู่พอดี”
อู๋เสี่ยวถงค่อยๆ ตั้งสติ “เ้าค่ะ ข้าออกไปช่วยหลงจู๊จี้ตรวจสอบสมุนไพรที่มีปัญหาให้ร้านสาขา”
ฮัวหยางชะงัก “เ้าเป็ลูกจ้างในร้านยาของข้าอย่างนั้นหรือ ”
“เ้าค่ะ ข้าทำงานอยู่ที่สาขาที่สาม ใกล้บ้าน เดินทางไปมาสะดวก”
“พวกเ้านั่งก่อนสิ”ชายหนุ่มผายมือเชิญ สาวใช้ที่เดินตามมาด้านหลังถือถาดที่มีขนมสองจานกับกาน้ำชาเข้ามาวางบนโต๊ะ
“ขอบคุณขอรับ” อู๋เหอตี้ค้อมศีรษะเกือบจะพร้อมกับพี่สาว
เด็กชายเห็นขนมในจานน้ำลายก็แทบจะหกออกมา เขาเคยเห็นขนมพวกนี้ในร้านขนมหลัวหลัวที่มีชื่อเสียงโด่งดังของเมืองหลวง แต่ไม่มีเงินพอจะซื้อรับประทาน
ฮัวหยางเห็นท่าทางของเด็กชายก็ยิ้มน้อยๆ
“เสี่ยวเหอตี้ ทานให้เต็มที ถ้าเ้าชอบเดี๋ยวข้าจะให้บ่าวรับใช้ห่อให้กลับบ้าน เอาไปฝากมารดาและพี่จือจือของเ้าด้วย”
“คุณชายใหญ่ฮัว แม้ว่าข้าจะเป็ลูกจ้างของท่าน แต่ข้าก็จะไม่ยอมให้ท่านมารังแกพี่สาวของข้าเด็ดขาดนะเ้าคะ”
สีหน้าของอู๋เสี่ยวถงดูจริงจังจนฮัวหยางยิ้มออกมา เขาจ้องหน้าอู๋เสี่ยวถงนิ่งๆ “เหตุใดเ้าจึงคิดว่าข้าจะรังแกพี่สาวของเ้า ”
*****************
4K
![[มี E-Book] ดรุณีแสนชัง (ชุด ดรุณีครองหยก)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667719449_42650549.webp)
![เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699707583_56996703.webp)
