เสียงรัวคีย์บอร์ดดังสนั่นในห้องพักชั้นสิบบนคอนโดมิเนียมสุดหรูที่ตั้งอยู่ในทำเลที่ดีที่สุดของเมือง แต่ไม่ใช่แค่เสียงคีย์บอร์ด ยังมีเสียงบ่นอย่างไม่พอใจของหญิงสาวดังขึ้นมาเป็ระยะ
“คุณนักเขียนนะคุณนักเขียน พวกคุณเขียนนิยายอะไรออกมาเนี่ย คนดีๆ ขนาดนี้คุณจะเขียนชีวิตของเขาให้รันทดไปถึงไหน เกิดจากภรรยาเอกในตระกูลแม่ทัพ แต่ถูกอนุของพ่อวางแผนร้ายจนถูกตัดสัมพันธ์ มีเมียกับเขาคนหนึ่งก็มาถูกทิ้ง ซ้ำยังทิ้งลูกแฝดไว้ให้เลี้ยงอีกตั้งสี่คน ยัง...ยังไม่พอ นังนางเอกใจร้ายยังมาใช้เขาเป็สะพานเพื่อช่วยให้หล่อนได้ใกล้ชิดพระเอกเข้าไปอีก ส่วนไอ้พระเอกนั่นก็อะไร ชีวิตตัวเองเพอร์เฟกต์อยู่แล้วแท้ๆ แต่ยังมาระแวงกลัวพ่อม่ายลูกสี่จะมาแย่งนางเอกไปเนี่ยนะ มันสมเหตุสมผลไหม”
หยุนหนิงเอ๋อเป็ทายาทเพียงคนเดียวของบิดาที่เป็ทายาทโรงงานทอผ้า และมารดาที่เป็ผู้สืบทอดการปักผ้าโบราณของตระกูล ความสามารถของหยุนหนิงเอ๋อถูกถ่ายทอดมาจาก DNA โดยแท้ เพราะเธอฉายแววแห่งพร์ด้านการทอผ้าลวดลายใหม่ๆ ออกมาได้ั้แ่อายุยังไม่ถึงสิบห้าปี และฝีมือการปักผ้าที่ได้มาจากฝั่งมารดาก็ถือว่ายอดเยี่ยม ทั้งยังมีรางวัลการันตีจนนับไม่ถ้วน เมื่อครั้งสอบเข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัย หยุนหนิงเอ๋อได้เลือกสอบเข้าเรียนในสาขาการผลิตสีย้อมผ้าจากวัสดุธรรมชาติ แต่ความชอบของหยุนหนิงเอ๋อไม่ได้มีเพียงแค่เื่การทอผ้าและงานปัก เธอยังชอบซื้ออุปกรณ์มาทำของใช้ในชีวิตประจำวันออกมาใช้เองอีกด้วย
และสิ่งที่เธอชื่นชอบอีกอย่างหนึ่งคือการอ่านนิยาย แต่ด้วยความเป็คนเ้าอารมณ์และเอาแต่ใจ เมื่อนิยายเื่ไหนไม่ถูกใจ เธอก็มักจะพิมพ์ข้อความไปต่อว่าคุณนักเขียนทั้งหลายอยู่เสมอ จนนักเขียนได้รวมตัวกันตั้งกลุ่มขึ้นมาเพื่อพิมพ์ข้อความตอบโต้หยุนหนิงเอ๋อกลับโดยเฉพาะเช่นกัน ดังนั้นในเวลานี้ไม่ใช่แค่หยุนหนิงเอ๋อเท่านั้นที่ทั้งพิมพ์ทั้งด่ากับคุณนักเขียน แต่กลุ่มคุณนักเขียนก็กำลังรวมตัวกันพิมพ์ข้อความตอบโต้หยุนหนิงเอ๋อกลับเหมือนกัน
‘เอาจริงๆ นะคุณนักอ่าน ถ้าคุณไม่พอใจผลงานของเรา คุณก็ไปอ่านนิยายเื่อื่นที่คุณชอบเสียสิ คุณจะมาทนอ่านนิยายของเราทำไม นิยายของเว็บเรามีเป็ร้อยเป็พันเื่ แล้วมีเื่ไหนที่คุณไม่มาเม้นต์ด่าบ้าง หรือคุณแค่เม้นต์เอาสนุกเท่านั้น’
“ไม่...ฉันไม่ได้เม้นต์เอาสนุก ฉันแค่เม้นต์กลับไปเพราะฉันสงสารตัวละครสุดน่าสงสารของฉันแค่นั้นเอง ฉันอยากให้พวกคุณแก้ไขเนื้อหาไม่ให้ชีวิตของเขารันทดไปมากกว่านี้จะได้ไหม ฉันขอแค่นี้เองนะ”
‘แต่นิยายของเราแต่งจบไปแล้ว เพราะฉะนั้นเราจะแก้ไขเนื้อหาเพียงเพราะคุณไม่ชอบมันไม่ได้ แต่การเขียนคอมเมนต์ด้วยถ้อยคำแรงๆ คุณไม่คิดบ้างหรือว่านักเขียนเขาจะรู้สึกยังไง เอาเป็ว่าถ้าคุณไม่พอใจคุณก็แค่ไปอ่านนิยายเื่อื่น หรือไม่คุณก็แต่งนิยายแบบที่คุณชอบขึ้นมาไว้อ่านสักเื่สิ’
“เหอะ...คิดว่าฉันทำไม่ได้หรือไง ฉันก็เขียนได้เหมือนกัน”
‘ถ้าคุณเขียนได้คุณก็ไปเขียน อ้อ...แล้วคุณพ่อลูกดกที่คุณสงสารนักสงสารหนาน่ะนะ ถ้าคุณมีความสามารถจริง คุณก็ไปเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาให้ดีขึ้นเสียสิ คุณอยากเนรมิตชีวิตเขาให้เป็แบบไหนก็แล้วแต่คุณเลย เราให้โอกาสคุณแก้ไขมันได้อย่างเต็มที่โดยจะไม่ฟ้องเรียกค่าลิขสิทธิ์จากคุณแม้แต่เหรียญเดียว’
“ตกลง! ฉันจะเปลี่ยนชีวิตคุณสามีลูกดกของฉันให้ดีขึ้นให้ได้เลยคอยดู” หยุนหนิงเอ๋อพูดจบระบบไฟฟ้าทั้งคอนโดก็ดับลง ความมืดเข้าครอบคลุมจนมองไม่เห็นอะไร จากนั้น...
ปัง ปัง ปัง!
เสียงตบประตูหน้าห้องแรงจนผนังสั่นะเื จากนั้นก็มีเสียงเล็กแหลมของผู้หญิงกระทบโสตประสาทอย่างน่ารำคาญดังขึ้น
“หยุนหนิงเอ๋อออกมาทำงานเดี๋ยวนี้นะ ถ้าเ้าไม่ลุกขึ้นมาทำงานก็อย่าหวังว่าวันนี้จะมีข้าวให้กินเลย”
“ใครมันมาะโขู่ฉันล่ะเนี่ย ไม่มีข้าวกินอย่างนั้นเหรอ คนอย่างคุณหนูหยุนหนิงเอ๋อเนี่ยนะจะไม่มีข้าวกิน โทรสั่งจากโรงแรมห้าดาวไม่ถึงห้านาทีอาหารก็ส่งมาถึงหน้าห้องแล้วไหม” หยุนหนิงเอ๋อจำใจลุกจากที่นอนเพราะทนเสียงของผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้นไม่ไหว แต่พอเธอมองไปรอบๆ “เฮ้ย! ฉันมาอยู่ในโรงถ่ายละครั้แ่เมื่อไหร่ละเนี่ย อีกตั้งสี่วันถึงจะถึงวันนัดไม่ใช่เหรอ”
เพราะหยุนหนิงเอ๋อมีความเชี่ยวชาญด้านผ้าและเครื่องแต่งกายโบราณ เพื่อนสนิทของเธอที่ทำงานในกองถ่ายจึงมาขอความช่วยเหลือจากเธอเพื่อให้ไปช่วยตรวจดูเสื้อผ้าในกองถ่ายอยู่เป็ประจำ พอเธอตื่นขึ้นมาเห็นสภาพบ้านโบราณทรุดโทรมเธอจึงไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ แต่ที่ไม่เข้าใจคือวันนี้ไม่ใช่วันที่เธอนัดกับเพื่อนสนิทไว้เสียหน่อย แต่ทำไมเพื่อนถึงพาเธอมาที่กองถ่ายก่อนเวลา
แต่พอหยุนหนิงเอ๋อมองดูรอบห้องนอนให้ชัดๆ และก้มดูเสื้อผ้าของตัวเองอีกครั้ง บูม! “นี่...นี่อย่าบอกนะว่าฉันเข้ามาอยู่ในนิยายของคุณนักเขียนเสี่ยวหงแล้วจริงๆ”
หยุนหนิงเอ๋อหลับตานึกถึงนิยายเื่ที่ตนเองกำลังตอบโต้กับกลุ่มนักเขียนขึ้นมาทันที เป็เพราะเธอความจำค่อนข้างดี เธอจึงนึกถึงรายละเอียดของนิยายขึ้นมาได้เป็ฉากๆ และได้รู้ด้วยว่าหยุนหนิงเอ๋อผู้ยากจนคนนี้เป็คนแบบไหน
ใช่...หยุนหนิงเอ๋อในนิยายนั้นเป็ตัวประกอบหญิงที่ขี้ขลาดและอ่อนแอที่สุด มักก้มหัวให้พี่สะใภ้โขกสับอยู่ตลอด และที่ร่างเดิมนอนไม่ได้สติอยู่ในห้องก็เพราะถูกพี่สะใภ้ตบตีเพราะปฏิเสธที่จะแต่งงานออกไปกับชายชรามากตัณหาที่หมู่บ้านข้างๆ นั่นเอง
“นี่คุณนักเขียน พวกคุณเอาจริงใช่ไหม พวกคุณให้ฉันเข้ามาอยู่ในร่างของผู้หญิงไม่ได้เื่คนนี้ ทั้งยังอยากให้ฉันทำชีวิตของคุณพ่อลูกดกผู้น่าสงสารให้ดีขึ้นอีกอย่างนั้นเหรอ มันไม่ค่อยแฟร์เท่าไหร่นะ พวกคุณมอบของวิเศษอะไรให้ฉันสักอย่างสิ อย่างน้อยก็ให้ของช่วยชีวิตฉันเหมือนกับนิยายเื่อื่นที่ตัวเอกมักจะมีของวิเศษติดตัวมาบ้าง” หยุนหนิงเอ๋อเงยหน้าพูดกับเพดานคล้ายกับว่าบนเพดานเตี้ยๆ นั้นมีกล้องวงจรปิดจับภาพอยู่อย่างไรอย่างนั้น
หยุนหนิงเอ๋อไม่สนใจเสียงด่าที่ดังอยู่ภายนอกเลยแม้แต่น้อย เธอยังนั่งมองเพดานต่อไป จนในที่สุดรอยแผลเป็ที่อยู่บนข้อมือของเธอก็ค่อยๆ ร้อนขึ้น จากนั้นก็มีแสงสีขาวกระจายออก
ด้วยเพราะอ่านนิยายมาจนช่ำชอง หยุนหนิงเอ๋อพลิกข้อมือขึ้นแล้วเพ่งไปที่รอยแผลเป็ ทันใดนั้นสตูดิโอส่วนตัวที่เธอมักจะไปเก็บตัวสร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอกก็ปรากฏออกมา
ในสตูดิโอของเธอมีมุมทอผ้า มุมเย็บปัก เส้นด้ายหลากสี มุมสำหรับย้อมผ้า รวมไปถึงมุมพักผ่อนส่วนตัวที่นอกจากเตียงนอนนุ่มสบายแล้ว ยังมีอุปกรณ์ที่เธอเอาไว้ทำของใช้ส่วนตัวจำพวกสบู่ แชมพู ครีมนวดผม และผลิตภัณฑ์บำรุงผิวอีกมากมาย
“ขอบคุณนะคะคุณนักเขียน หลังจากนี้พวกคุณก็คอยอ่านนิยายที่ฉันจะเป็คนแต่งขึ้นมาเองก็แล้วกัน” หยุนหนิงเอ๋อพูดขึ้นอย่างดีใจ
โครม!
ประตูห้องนอนของหยุนหนิงเอ๋อถูกถีบเต็มแรง บานประตูพังลงตรงหน้าทำให้ฝุ่นในห้องฟุ้งกระจายไปทั่ว
605
