ก๊อก...ก๊อก...
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเปรียบเสมือนหัตถ์ของพระเ้าที่ฉุดกระชากเมญ่าขึ้นมาจากกรงขังแห่งความเงียบอันเหน็บหนาวเธอถลาไปเปิดประตูทันทีโดยไม่ต้องคิด
“บะ-บาร์โชว์ มีอะไรคะ?” เมญ่าถามเสียงสั่นพยายามอย่างยิ่งที่จะซ่อนความตระหนกไว้ภายใต้ท่าทีปรกติ
“เ้านายสั่งไว้ครับ ว่าหากมาดามรู้สึกเบื่อสามารถไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน หรือไปที่สนามขี่ม้าของคุณท่านฟรอสได้”บาร์โชว์รายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้โทนเสียงสูงต่ำประหนึ่งหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมมาอย่างดี
เมญ่าเม้มริมฝีปากจนห่อเื“แล้วฉัน... ต้องไปทางไหนคะ?”
“หากมาดาม้า ให้เรียกแม่บ้านก็พอครับ แต่หากไปคอกม้าของคุณท่านฟรอส...กรุณาอย่าหยิบจับสิ่งของมั่วซั่ว”สั่งจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไปทิ้งความอึดอัดไว้เื้ัเหมือนเช่นทุกครั้ง
เมญ่าปิดประตูแล้วเดินกลับเข้าห้องด้วยความงุนงง“แล้วฉันจะไปตามหาแม่บ้านได้ที่ไหน? พวกเธอพักที่ไหนฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำ!”เธอกระแทกตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างหมดหนทางก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาหวังจะเปิดซีรีส์ดูเพื่อหลบหนีความจริง
ทว่า...ทันทีที่ปลายนิ้วััหน้าจอ เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความสยดสยอง! หน้าจอมันไม่ได้เคลื่อนไหวตามคำสั่งของเธอแต่มันกำลัง เลื่อนเอง ราวกับมีิญญาสถิตอยู่ข้างในมันกดเข้าไปที่แอปพลิเคชันรายชื่อผู้ติดต่อ เพิ่มเบอร์โทรศัพท์ใหม่และบันทึกชื่อให้เสร็จสรรพว่า... ‘แม่บ้านนา’
“กรี๊ดดด!” เมญ่าร้องออกมาสุดเสียงด้วยความสะอิดสะเอียนมือสั่นเทาจนสมาร์ทโฟนร่วงลงพื้นดัง กึก! เธอจ้องมองเครื่องมือนั้นราวกับมันเป็งูพิษก่อนจะตวัดสายตามองไปรอบห้องที่ดูเหมือนว่างเปล่าอีกครั้ง
‘เขารับรู้... เขาเห็นทุกอย่าง... แต่เขาแค่ไม่สนใจจะโต้ตอบฉันตรงๆ สินะ’ ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าประจานอยู่กลางลานกว้างทุกอย่างที่เธอคิดว่ามีความลับ บัดนี้มันถูกอเล็กซ์ซิวไปจนหมดสิ้น
เธอก้มลงเก็บสมาร์ทโฟนขึ้นมาด้วยมือที่ชุ่มเหงื่อคราวนี้หน้าจอกลับมาทำงานปกติภายใต้คำสั่งของเธอแล้วแต่ความรู้สึกปลอดภัยนั้นมันพังทลายไปอย่างไม่มีวันกอบกู้ได้อีก เมญ่าจ้องมองชื่อ ‘แม่บ้านนา’ในรายชื่อผู้ติดต่อ... มันไม่ใช่แค่เบอร์โทรศัพท์แต่มันคือหลักฐานที่ย้ำเตือนว่าอเล็กซ์กำลังข่มขู่เธอผ่านเทคโนโลยีที่เธอถือติดมืออยู่ตลอดเวลา
เมญ่ารวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่ตัดสินใจกดโทรออกหาเบอร์แม่บ้านนาที่ถูกยัดเยียดเข้ามาในเครื่องทว่าเพียงแค่สัญญาณดังขึ้นไม่ถึงอึดใจ สายก็ถูกตัดทิ้งอย่างไม่ใยดีทิ้งให้เธอยืนนิ่งค้างเหมือนคนโง่ที่โดนปฏิเสธความหวัง
“ฉันแค่... อยากสูดอากาศบ้างจริงๆ นะ”เธอกระซิบใส่หน้าจอที่มืดสนิทด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าการถูกตัดสายอย่างไร้เยื่อใยมันตอกย้ำว่าที่นี่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกร้องความเมตตาจากใคร
ก๊อก...ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทันควันเมญ่าเด้งตัวออกจากโซฟาราวกับติดสปริง เธอถลาไปเปิดประตูด้วยหัวใจที่เต้นรัว
“ปะ-ป้านา...” ริมฝีปากบางเริ่มคลี่ยิ้มออกมาได้เป็ครั้งแรกของวัน
“มาดามเรียกดิฉัน?” ป้านาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ร่องรอยของความโกรธเคืองที่โดนโทรจิก หรือความยินดีที่จะได้ปรนนิบัติ
“ฉันอยากออกไปเดินเล่นรับอากาศข้างนอกบ้างค่ะ...ข้างในนี้มันอึดอัดจนฉันจะหายใจไม่ออกแล้ว”เมญ่ารีบละล่ำละลักบอกประหนึ่งกลัวว่าโอกาสนี้จะหลุดลอยไป
ป้านาเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะก้าวเท้าหลบไปด้านข้างเพื่อเปิดทางให้เมญ่าก้าวพ้นธรณีประตูห้อง“ตามดิฉันมาค่ะ”
เมญ่าไม่รอช้าเธอวิ่งกลับเข้าไปคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาถือไว้แน่นเหมือนเป็อวัยวะชิ้นที่สามสิบสามก่อนจะรีบวิ่งตามหลังป้านาออกไป ความหวังเล็ก ๆเริ่มผุดขึ้นในใจว่าการได้เห็นแสงแดดและยอดหญ้าข้างนอกนั่นอาจจะช่วยชะล้างความรู้สึกเหมือนถูกแทะโลมด้วยสายตาที่มองไม่เห็นภายในห้องสี่เหลี่ยมแห่งนั้นได้บ้าง
สวนหลังคฤหาสน์ซานเดียร์
บรรยากาศของสวนหลังคฤหาสน์ซานเดียร์ช่างขัดกับความอึดอัดภายในอาคารอย่างสิ้นเชิงยอดหญ้าเขียวขจีที่ต้องแสงแดดอ่อนๆและอากาศบริสุทธิ์บนยอดเขาที่โอบล้อมทั้งสามลูกทำให้เมญ่าเผลอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเป็ครั้งแรก ความสวยงามละมุนตาของสวนแห่งนี้ดูนุ่มนวลจนเธอแทบไม่อยากเชื่อว่ามันถูกสร้างขึ้นตามรสนิยมของคนป่าเถื่อนอย่างอเล็กซ์
ทว่าความสดชื่นนั้นกลับสลายไปในพริบตาเมื่อร่างสูงใหญ่ในเชิ้ตสีดำสนิทเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างคุกคามเมญ่าพยายามจะหลบไปหลังพุ่มไม้ตามสัญชาตญาณแต่สายตาคมกริบของอเล็กซ์ล็อกตัวเธอไว้ได้ทันควันเขาตรงดิ่งเข้ามาหาเธอราวกับพยัคฆ์ที่เห็นเหยื่อเดินออกมาจากที่ซ่อน
“ฉะ-ฉันแค่เบื่อ... เลยอยากออกมาข้างนอกบ้าง” เมญ่าละล่ำละลักบอกเสียงสั่นพร่าจนฟังไม่เป็ศัพท์
อเล็กซ์ไม่ตอบแต่กลับเอื้อมมือหนามาบีบปลายคางของเธอแล้วเชยขึ้นอย่างถือสิทธิ์บังคับให้เธอต้องสบตาที่ลุ่มลึกและแฝงไปด้วยความร้ายกาจของเขาเขาคลี่ยิ้มเย็นที่ดูน่าขนลุกมากกว่าจะทำให้รู้สึกดี
“ถ้าฉันไม่อนุญาต...เธอคิดว่าตัวเองจะได้ก้าวเท้าออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันไหม มาดามเมญ่า ซานเดียร์”เขาปล่อยมือและยิ้มอย่างมีความหมายพลางขยับเข้าใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว“ดูเหมือนโลกอินเทอร์เน็ตจะอยากเห็นหน้าหลานสะใภ้ตระกูลซานเดียร์กันใจจะขาดเลยนะ...”
เขาโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากเกือบจะัักันกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆที่เป็เอกลักษณ์ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเมญ่าอย่างจังเธอใจนตัวสั่นและพยายามจะก้าวถอยหลังหนีแต่กลับถูกวงแขนแกร่งตวัดรวบเอวบางไว้แน่นจนร่างเล็กลอยขึ้นมาแนบชิดกับแผงอกกว้าง
“ใอะไร? นี่สามีของเธอไง... มาดามซานเดียร์” คำสุดท้ายเขาเน้นเสียงหนักพร่าทรงพลังและดุดันจนเมญ่ารู้สึกเหมือนถูกตีตราจองด้วยวาจาก่อนที่เขาจะยอมปล่อยตัวเธอให้เป็อิสระและยืดตัวขึ้นเต็มความสูงอเล็กซ์หันไปสั่งงานป้านาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด
“ไปจัดของว่างมาให้มาดามที่นี่” เขาเดินนำเธอไปที่ชุดเก้าอี้หรูหรากลางสวนราวกับเป็เ้าชีวิตที่บงการทุกย่างก้าวเมญ่าเดินตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอทรุดตัวลงนั่งอย่างสั่นเทามองดูแผ่นหลังของชายที่กุมความลับและชีวิตของเธอไว้ในมือ...ในใจของเธอตอนนี้เริ่มแยกไม่ออกแล้วว่า ระหว่างห้องนอนที่ปิดตายกับสวนสวยที่เต็มไปด้วยชายชุดดำสิ่งไหนกันแน่ที่น่ากลัวกว่ากัน
เมญ่าอยากจะทึ้งหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอดเธอเพียงแค่้าหลบหนีความอึดอัดจากกำแพงสี่เหลี่ยมออกมาสูดอากาศหายใจแต่ไฉนดวงชะตาถึงกลั่นแกล้งให้เธอต้องมานั่งปั้นหน้าซื่ออยู่ตรงหน้าผู้ชายกามกามที่จ้องจะกลืนกินเธอทุกวินาทีแบบนี้!
ทว่าความงงงวยระลอกใหม่ก็เข้าจู่โจมเมื่อป้านานำของว่างมาจัดวางลงบนโต๊ะ เมญ่าถึงกับขมวดคิ้วมุ่นเพราะมันไม่ใช่แค่ของว่างธรรมดาแต่มันคืออภิมหาชุดน้ำชาที่จัดเต็มราวกับจะเลี้ยงคนทั้งกองร้อย
“กินซะ... ที่นี่ไม่มีมื้อเที่ยง มีแต่ของพวกนี้แหละ”อเล็กซ์เอ่ยเสียงเรียบพลางยกถ้วยน้ำชากลิ่นหอมกรุ่นขึ้นจิบอย่างสุนทรีย์
เมญ่าลอบกลืนน้ำลายความหิวเริ่มประท้วงอย่างหนักเพราะอาหารเช้าที่ฝืนทานเข้าไปเธอล้วงคออ้วกทิ้งไปจนหมดสิ้นแล้วเธอรวบรวมความกล้าที่พอจะเหลืออยู่เอ่ยปากถาม “มี... น้ำอัดลมไหมคะ?”
อเล็กซ์ตวัดสายตามองใบหน้าจิ้มลิ้มครู่หนึ่งก่อนจะหันไปสั่งแม่บ้านเสียงเข้ม “ไปเอาโฮมเมดโค้กมา...แล้วเอาไอศกรีมวานิลลามาด้วย”
เมื่อขนมชิ้นเล็กถูกส่งเข้าปากรสชาติความหวานที่ซึมซาบเข้าสู่ร่างกายช่วยชโลมจิตใจที่บอบช้ำให้รู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาดยิ่งเมื่อน้ำสีดำซ่าในแก้วสวยมาเสิร์ฟพร้อมไอศกรีมสีขาวนวลเมญ่าก็เผลอหลุดความเป็เด็กออกมาโดยไม่รู้ตัวเธอรีบหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาจัดมุมถ่ายภาพของว่างที่แสนสวยงามเพื่อโพสต์ลงโซเชียลตามความเคยชิน
อเล็กซ์หรี่ตามองการกระทำนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและการท้าทาย...เขาอยากรู้นักว่าผู้หญิงที่ดูซื่อบื้อคนนี้จะฉลาดพอที่จะปิด GPS หรือเปล่า? หรือเธอจะโง่เง่าพอที่จะลากกองทัพชาวเน็ตที่กำลังตามล่าตัวมาดามซานเดียร์ให้แห่กันมาถล่มบนโซเซียลของเธอ
ขณะที่นิ้วกำลังจะกดโพสต์เมญ่าพลันสะดุดกับสายตาคมกริบที่จ้องเขม็งมา เธอชะงักกึก...แล้วความสังเกตอันเฉียบคมก็ทำงาน แถบระบุสถานที่บนหน้าจอเด่นหราจนน่ากลัวเมญ่ารีบกดปิดฟังก์ชันนั้นทันทีพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
‘เกือบไปแล้ว... เกือบลากชาวเน็ตมาถล่มตัวเองซะแล้ว’เธอพูดในใจเบาๆ พร้อมกับยกรวมือขึ้นตบอกตัวเองเบาๆ เพื่อปลอบขวัญ
การขยับตัวเพียงเล็กน้อยนั้นกลับทำให้อเล็กซ์ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากสายตาของเขาจดจ้องไปที่การเคลื่อนไหวใต้ร่มผ้า...ตัวเลขสัดส่วนที่เขาเคยอ่านผ่านตาในประวัติมันไม่ได้โกหกเมญ่ามีสรีระที่ซ่อนรูปอย่างร้ายกาจ หน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่มเกินตัวถูกพรางไว้ด้วยเสื้อผ้าธรรมดามาตลอดแต่ในวันนี้... ทุกชุดที่เธอสวมใส่เขาเป็คนสั่งคัดสรรมากับมือทุกตะเข็บจึงเน้นย้ำสัดส่วนที่เย้ายวนให้เด่นชัดจนคนมองแทบจะคลั่ง
อเล็กซ์ขยับเนกไทเล็กน้อยรู้สึกว่าอากาศในสวนที่เคยบริสุทธิ์กลับเริ่มร้อนระอุขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เมญ่าเผลอระบายยิ้มออกมาบางๆรสััละมุนของไอศกรีมวานิลลาช่วยเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำได้ชั่วขณะการได้นั่งก้มหน้าอยู่กับสมาร์ทโฟนทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็คนธรรมดาอีกครั้งเธอแอบใช้ปลายนิ้วกดอันไลค์ข่าวซุบซิบของอเล็กซ์กับบรรดานางแบบด้วยอารมณ์บูดบึ้ง ‘เหอะ... สามีสาธารณะ อายุแก่อานามก็เกือบเท่าพ่อฉันแท้ๆยังทำตัวเป็พ่อพวงมาลัยไม่เลิก’
ทว่าในขณะที่เธอจดจ่ออยู่กับโลกโซเชียลสายตาคมกริบของอเล็กซ์กลับไม่เคยละไปจากร่างบางเลยแม้แต่วินาทีเดียวเขาจ้องมองริมฝีปากเล็กๆ ที่ขยับเล็มไอศกรีมอย่างเพลิดเพลินความกระหายบางอย่างเริ่มรุ่มเร้าจนเขาต้องยกน้ำขึ้นจิบดับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลำคอแกร่งขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืน...เขากำลังวางแผนรวบรัดทุกตารางนิ้วบนร่างกายเธอให้กลายเป็สมบัติส่วนตัวของเขาแต่เพียงผู้เดียว
อเล็กซ์แสยะยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยสั่งลูกน้องเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ “บาร์โชว์...เตรียมแพทย์ตรวจสุขภาพชุดใหญ่ให้มาดามซะ”
คำสั่งนั้นทำให้เมญ่าชะงักมือทันทีเธอรีบวางสมาร์ทโฟนลงทันที ใบหน้าซีดเผือด“ฉะ-ฉันตรวจสุขภาพเป็ประจำทุกปีอยู่แล้วนะคะ!” เธอรีบละล่ำละลักคัดค้านแค่คิดถึงเข็มฉีดยาเธอก็อยากจะร้องไห้ออกมาเสียดื้อๆ
อเล็กซ์ไม่ได้สนใจท่าทีอ้อนวอนนั้นแม้แต่น้อยเขาเพียงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พ่นควันสีเทาจางๆ ออกมาอย่างสุนทรีย์สายตามองเมญ่าเหมือนมองลูกไก่ในกำมือ
บาร์โชว์ก้มหน้ากดส่งข้อความประสานงานแพทย์ประจำคฤหาสน์ทันทีตามคำสั่ง
เมญ่ารู้สึกจุกในอกจนพูดไม่ออกความหวานของโฮมเมดโค้กและไอศกรีมตรงหน้าพลันเปลี่ยนเป็รสขมปร่าขึ้นมาทันควัน ‘แค่กินของหวานแค่นี้ ถึงกับต้องจับตรวจโรคเลยเหรอ?’
“รีบกินซะ... เย็นนี้ตาแก่ฟรอสไม่กลับมาทานมื้อค่ำหรอก”อเล็กซ์พูดประโยคที่ฟังดูเหมือนจะบอกให้เธอเบาใจ แต่มันกลับทำให้เมญ่ายิ่งหวาดวิตกเพราะนั่นหมายความว่าเย็นนี้เธอต้องเผชิญหน้ากับเขา... เพียงลำพัง
เมญ่ามองดูของว่างที่เหลืออยู่เต็มโต๊ะด้วยสายตาละห้อย“มันเยอะเกินไปค่ะ... ฉันกินไม่หมดหรอก”
ปกติเวลาไปทานกับจุ่มหรือพี่ธีร์เธอจะอ้อนให้ทั้งสองคนช่วยจัดการจนเกลี้ยงแต่นี่คือคฤหาสน์ซานเดียร์... อเล็กซ์เพียงแค่ปรายตามองกลุ่มแม่บ้านทุกคนก็กรูเข้ามาเก็บกวาดทุกอย่างออกไปจากโต๊ะในพริบตาประหนึ่งเวทมนตร์
เมญ่าทำได้เพียงมองตามจานขนมเ่าั้ไปด้วยความรู้สึกอดสูเธออิ่มจนกินต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ
2K
