อายุ11 เป็่ที่ขาเริ่มเข้าสู่วัยผจญภัยเป็วัยที่อีกไม่นาน จะเริ่มรู้จักโลกภายนอกก้าวออกจากเกราะคุ้มกันอันแข็งแกร่งที่เรียกว่าครอบครัวเข้าสู่รั้วแห่งการแข่งขัน เป็วัยที่ยังไม่โตพอที่จะรู้จักกับความรักแบบหนุ่มสาว
แต่มันเกิดอะไนขึ้น
เสียงที่ล่องลอยตามลมของเพื่อนๆในห้องที่เอาแต่บอกว่าเราชอบเขา
ไม่ใช่หรอก
มันแปลกนะที่วัยของเราจะสนใจในความรักหนุ่มสาว ในเมื่อพวกเราในตอนนี้น่ะยังเด็กกันอยู่เลยนี่นา
ยังเป็เด็กที่ต้องรับค่าขนมจากพ่อแม่อยู่เลยแล้วมันจะไปมีได้ยังไงกัน ความรักน่ะ
แต่ทำไมล่ะ
รู้ตัวอีกทีสายตาก็คอยมองแต่เขา
ทำไมกันนะไม่เข้าใจเลย
เขาที่อยู่ข้างๆเราเสมอเพราะความจำเป็ทำไมถึงติดอยู่ในใจเราได้ขนาดนี้
เพื่อนบอกว่าไม่อยากยอมรับก็ตามใจแต่เราชอบเขา
แต่เราว่าไม่ใช่หรอกจากที่อ่านหนังสือมาความรักนั้นต้องใจเต้น หน้าร้อนผ่าว เขินอายที่ได้อยู่ใกล้
แสดงว่ามันไม่ใช่ความรัก
แต่ทำไมเราถึงละสายตาออกจากเขาไม่ได้กันนะ
ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่
แล้วซักวันนึงความรู้สึกนี้มันจะหายไปไหมนะ?
15K
