Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        เซี่ยเจิงไม่ได้เอ่ยคำใดขึ้นมาทำเพียงแค่จ้องมองชวีเสี่ยวปอ แต่เห็นได้ชัดว่าลูกกระเดือกของเขากำลังขยับไปมาสุดท้ายก็โพล่งออกมาคำหนึ่งว่า : “ชายชั่ว”

        ชวีเสี่ยวปอ : “ ? ”

        “นายว่าใครฮะ !”ชวีเสี่ยวปอเตะกระเป๋านักเรียนไปทีหนึ่ง ทั้งๆ ที่มันก็ไม่ได้ขวางทางอะไรแต่การกระทำนี้เป็นเพียงแค่การระบายความโกรธของเขาเท่านั้น

        “ฉันว่า...แค่กๆ แค่กๆ แค่กๆ ” เซี่ยเจิงไอขึ้นมาอยู่ครู่หนึ่ง

       “......” ความโกรธที่กำลังจะพุ่งสูงขึ้นราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นอ่างหนึ่งจนดับลงไปในชั่วพริบตาชวีเสี่ยวปอมองดูเซี่ยเจิงที่ไอจนสั่นไปทั้งตัวเขาไม่ต้องการกล่าวโทษอะไรกับเซี่ยเจิงแล้ว ทำเพียงแค่พูดขึ้นมาว่า : “นายเป็นแบบนี้ไม่ไหวแน่ ให้ฉันพานายไปโรงบาลเถอะ? ”

        “ไปมาแล้ว ฉีดยาแล้วด้วย” เซี่ยเจิงกระแอมไอพร้อมทั้งดึงมือออกมาจากผ้าห่มแล้วยื่นไปให้ชวีเสี่ยวปอดูบนฝ่ามือของเขามีรอยช้ำสีเขียวจุดเล็กๆ อยู่จุดหนึ่ง “เฮ้ รินน้ำให้ฉันแก้วหนึ่งขอบคุณ” ดูเหมือนว่าเซี่ยเจิงจะตั้งใจเขาจงใจกัดฟันเน้นคำว่าขอบคุณสองคำนี้ออกมาเป็นพิเศษราวกับต้องการแสดงความเกรงใจโดยที่ไม่ได้จำเป็นออกมา “เอาน้ำร้อนนะ”

        “รู้แล้ว” ชวีเสี่ยวปอตอบรับ พร้อมกันนั้นลุกขึ้นเดินออกไปเขาเดินวนอยู่ด้านนอกรอบหนึ่งแล้วพบว่าแก้วเซรามิกใบที่เซี่ยเจิงใช้ประจำไม่อยู่แล้วชวีเสี่ยวปอเองก็ขี้เกียจถามเช่นกัน เมื่อกลับเข้ามาอีกครั้งในมือของเขาก็ถือแก้วพลาสติกใบหนึ่งที่ยังคงมีไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมาอยู่และคงจะเป็นเพราะรินเต็มแก้วเกินไปหน่อยในตอนที่ชวีเสี่ยวปอเดินเข้ามาจึงดูระมัดระวังเป็นพิเศษเขาไม่ได้ส่งแก้วน้ำให้เซี่ยเจิงโดยตรง แต่กลับวางเอาไว้ที่ด้านหนึ่งของโต๊ะจากนั้นก็หันหน้าไปพูดว่า “มันร้อนอยู่ เดี๋ยวค่อยดื่ม”

        ทั้งๆ ที่เป็นคำพูดแสดงความห่วงใยแต่กลับพูดขึ้นมาเหมือนเขากำลังโกรธอย่างไรอย่างนั้น

        เซี่ยเจิงตอบรับขึ้นมาทีหนึ่ง จากนั้นก็มองไปยังแก้วน้ำแล้วพูดขึ้นมาเสียงดังว่า : “นายใช้แก้วบ้วนปากเทน้ำให้ฉันเหรอ?”

        “แล้วนายจะดื่มไม่ดื่ม !” ชวีเสี่ยวปอเบิกตากว้างจ้องเขาพร้อมทั้งเอ่ยขึ้นมาเสียงดัง

        เซี่ยเจิงคิดดูอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ผ่านไปหลายวินาทีถึงอ้าปากพูดขึ้นมาว่า : “นายมานั่งตรงนี้”

        ชวีเสี่ยวปอมองเขายื่นมาตบลงบนที่ว่างข้างเตียงลังเลอยู่พักหนึ่งแต่ก็ยังเดินเข้าไป

        ทันทีที่นั่งลง ทันใดนั้นเซี่ยเจิงที่กำลังนอนอยู่จู่ๆ ก็ดันตัวลุกขึ้นมาเอื้อมมือไปบีบแก้มชวีเสี่ยวปอหนึ่งที จากนั้นก็พูดขึ้นมาอย่างอวดดีเล็กน้อยว่า : “เจ้าซาลาเปาน้อยใจแคบ”

        ชวีเสี่ยวปอ : “...เซี่ยเจิงนายอยากตายหรือไง?”

        มันช่างแตกต่างกับสภาพอันอ่อนแอเมื่อครู่เสียจริงเซี่ยเจิงที่บีบเขาไปหนึ่งทีนั้นใช้แรงไม่น้อยเลยชวีเสี่ยวปอเองก็รู้สึกได้ว่าตำแหน่งที่โดนเซี่ยเจิงบีบเข้าไป นอกจากจะเจ็บแล้วทั้งยังรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาอีกด้วย

        “ตกลงนายป่วยจริงหรือเปล่าฮะ !”ชวีเสี่ยวปอผลักเซี่ยเจิงคืนกลับไปทีหนึ่ง

        “ฉัน...แค่กๆ ...ป่วยอยู่นะ”เซี่ยเจิงเอนตัวนอนลงไปบนเตียงอีกครั้งตามแรงผลักพร้อมทั้งพูดขึ้นมาอย่างอ่อนแรงว่า : “นายรังแกคนป่วย?ยังมีมนุษยธรรมอยู่ไหม”

        บางทีนี่อาจจะเรียกว่าการแสดง

        ชวีเสี่ยวปอเบิกดวงตารับชมการกระทำอันหน้าไม่อายนี้ของเซี่ยเจิงจนจบเขารู้สึกว่าตัวเองต้องออกไปซื้อสมุดเล่มเล็กมาบันทึกการกระทำเช่นนี้ของเซี่ยเจิงเอาไว้เพื่อเอาออกมาชื่นชมในวันหน้า ตายไปก็เก็บเอาไว้ให้ลูกหลานรุ่นหลัง “สรรเสริญ”

        ทั้งสองคนจ้องกันอยู่เช่นนี้นานนับนาทีจนกระทั่งชวีเสี่ยวปอหยิบแก้วบ้วนปากขึ้นมาจากโต๊ะแล้วยื่นไปให้เซี่ยเจิง “ดื่มสิน่าจะไม่ค่อยร้อนแล้ว”

        “มือฉันไม่มีแรง” ในขณะที่พูดเซี่ยเจิงก็มุดตัวเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง

        “นายหมายความว่าไง? ” ชวีเสี่ยวปอเลิกคิ้วขึ้น

        “ฉันหิวน้ำ” เซี่ยเจิงเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง “จริงๆ นะ”

        “คุณชาย !” ชวีเสี่ยวปอกัดฟันกรอด“จะให้ฉันป้อนนายใช่ไหม? ”

        “ทำท่าทางให้น่ารักหน่อยสิ” เซี่ยเจิงหรี่ตาลง“น้ำเสียงแบบนี้ของนายไม่เหมือนจะป้อนน้ำฉัน แต่เหมือนจะสาดน้ำใส่ฉันมากกว่า”

        “แค่สาดยังเบาไปด้วยซ้ำ” ถึงแม้ว่าจะพูดออกมาเช่นนั้นชวีเสี่ยวปอก็ยังยื่นแก้วน้ำไปใกล้กับริมฝีปากของเซี่ยเจิงในชีวิตของเขาไม่เคยดูแลใครแบบนี้มาก่อนทุกการเคลื่อนไหวของเขาจึงดูระมัดระวังอย่างเห็นได้ชัด และด้วยท่าทางเช่นนี้ชวีเสี่ยวปอก็เลยรู้สึกว่าตัวเขามี...ความอ่อนโยนเล็กน้อยที่ไม่ควรจะมีขึ้นมาในเวลานี้เลย

        ไม่ควรจะเป็นอย่างนี้สิ

        ชวีเสี่ยวปอซักถามตัวเองอย่างอยู่หลายครั้ง จากนั้นก็ได้ข้อสรุปออกมาว่านี่ก็คือการที่เขายอมอดทนอดกลั้นกับเซี่ยเจิงอย่างไม่มีขีดจำกัด !

        แต่เซี่ยเจิงกลับมีความสุขมาก เขาจิบน้ำเข้าไปสองอึกคงจะดื่มจนรู้สึกสบายใจแล้ว ชวีเสี่ยวปอจึงได้ยินเขาทำเสียงจิ๊ปากขึ้นมา

        “รสชาติของยาสีฟันเต็มปากเลย” เซี่ยเจิงยกยิ้มมุมปากขึ้นมาทีหนึ่ง

        “ดื่มก็ดื่มไปแล้ว ยังจะมาเรื่องมากอีก” ความจริงชวีเสี่ยวปอก็อยากหัวเราะออกมาอยู่เหมือนกันแต่ในหัวกลับบอกเขาว่าต้องเย็นชาให้ถึงที่สุดเพราะนี่เป็นคาแรกเตอร์ของเขาในวันนี้ เขาต้องคีบลุคเอาไว้

        “แก้วใบนั้นแตกไปแล้ว” เซี่ยเจิงถอนหายใจออกมา “เมื่อคืนเป็นไข้จนไม่ได้สติพอลุกขึ้นมาดื่มน้ำเลยถือเอาไว้ไม่อยู่”

        “อ่อ” สีหน้าของชวีเสี่ยวปอไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆแต่ภายในหัวใจของเขากลับกระตุกสั่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง... เมื่อวานเป็นไข้ถึงขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

       จู่ๆ เซี่ยเจิงก็หัวเราะขึ้นมาคนเดียวไม่รู้ว่าทำไมเสียงหัวเราะอันแหบแห้งที่เปล่งออกมาก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกันชวีเสี่ยวปอรู้สึกว่าเสียงหัวเราะของเซี่ยเจิงในตอนนี้เหมือนกับเสียงไก่โอ๊กที่โดนบีบเมื่อมองไปมองมาอยู่สักพัก ชวีเสี่ยวปอก็อดไม่ได้ที่จะมีความคิดที่อยากจะหยิกคอของเซี่ยเจิงไปทีหนึ่ง

        “เฮ้” เซี่ยเจิงถอนหายใจออกมา “เราสองคนควรคุยกันหน่อยไหม”

        นี่เขา...กำลังจะสารภาพแล้วเหรอ?

        คำว่าสารภาพคำนี้น่าสนใจมากเลยทีเดียวถึงแม้ว่าชวีเสี่ยวปอจะพึมพำขึ้นมาในใจคนเดียวแต่เมื่อใช้คำนี้กับเซี่ยเจิงแล้วกลับรู้สึกเหมือนว่าเป็นการทำให้เขายอมรับผิดเพื่อต้องโทษอย่างไรอย่างนั้น

        ยอมรับการตัดสินอย่างยุติธรรมซะ! เซี่ยเสี่ยวเจิง!

        “คุยอะไร” ชวีเสี่ยวปอหักนิ้วไปมาจนเกิดเสียงดัง

        “จิ๊” เซี่ยเจิงเหลือบมองไปทีหนึ่ง“ท่าทางแบบนี้ฉันรู้สึกว่านายกำลังจะต่อยฉันมากกว่า”

        “ก็ไม่แน่ ฉันอยากทำอยู่เหมือนกัน” ชวีเสี่ยวปอผ่อนแรงลง สะบัดแขนพลางพูดออกไปเสียงต่ำว่า : “นายจะคุยยังไง”

        “เรื่องนี้ฉันคิดวิเคราะห์ดูแล้ว” เซี่ยเจิงนวดหว่างคิ้ว เพื่อตั้งสติ“นายคิดว่าฉันมีความสัมพันธ์อะไรกับคนคนนั้นใช่หรือเปล่า”

        ให้...ตายเถอะ

        ตรงไปตรงมากแบบนี้เลยเหรอเนี่ย?

        การพูดคุยกันในรูปแบบนี้ชวีเสี่ยวปอไม่เคยคิดมาก่อนเลยเขานึกว่ายังไงเซี่ยเจิงก็ต้องตอบโต้กลับมาอย่างอ้อมค้อมนุ่มนวลอย่างน้อยก็ต้องปูเรื่องขึ้นมาก่อน สำหรับการเกริ่นเรื่องอะไรทำนองนี้ชวีเสี่ยวปอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกราวกับว่าหนามที่ทิ่มแทงอยู่ที่ไหนสักแห่งบนร่างกายของเขากำลังถูกใครบางคนค่อยๆ ดึงออกมาอย่างเชื่องช้า

        ชวีเสี่ยวปอไม่รู้ว่าควรตอบไปว่า “ใช่” หรือ “ไม่ใช่”

        “เขาสนใจฉันจริงๆ นั่นแหละ”ในขณะที่พูดเซี่ยเจิงก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ใต้หมอนออกมา จากนั้นจึงปัดเลื่อนไปอย่างเชื่องช้าโดยไม่ได้ละสายตาไปมองสีหน้าของชวีเสี่ยวปอ

       “......” ในตอนนี้ชวีเสี่ยวปอกำลังรู้สึกขัดแย้งในตัวเองเขาอยากที่จะฟังเซี่ยเจิงอธิบายต่อไปแต่ก็ไม่อยากฟังรายละเอียดอันเป็นรูปเป็นร่างของเรื่องนี้ความรู้สึกเช่นนี้มันช่างแย่ซะจริงๆ

        “ดูท่าแล้วน่าจะพูดถูก” เซี่ยเจิงยื่นโทรศัพท์ไปให้เขาชวีเสี่ยวปอก็รับมาโดยอัตโนมัติบนหน้าจอเป็นประวัติการสนทนาของเซี่ยเจิงกับใครคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จักชวีเสี่ยวปอเลื่อนดูไปสองสามที แล้วก็เหมือนจะเริ่มจะเข้าใจขึ้นมาแล้ว

        เป็นเถ้าแก่ร้านเหล้า

        บทสนทนาก็พูดคุยกันง่ายๆ

        ข้อความคร่าวๆ คือเซี่ยเจิงลาออกจากงานพาร์ทไทม์ในร้านเหล้านี้แล้วและถึงแม้ว่าเถ้าแก่หน้าหนวดจะรู้สึกประหลาดใจ ทั้งยังรู้สึกไม่อยากให้ออกหลังจากพูดหว่านล้อมอยู่หลายประโยค เซี่ยเจิงก็ยังคงปฏิเสธอยู่เช่นเดิมเถ้าแก่จึงทำได้เพียงพูดขึ้นมาว่าวันหลังถ้าเซี่ยเจิงว่างก็มาที่ร้านได้ตลอดถือว่ามาหาเพื่อนใหม่ก็ได้

        “นี่นาย...ลาออกแล้ว? ” ชวีเสี่ยวปอมองดูโทรศัพท์อยู่หลายครั้งหลังจากยืนยันให้แน่ใจอีกรอบก็พบว่านี่เป็นบทสนทนาในคืนวันศุกร์