เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มแ่เบาท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโดยสารรถยุโรปคันหรูของปกป้อง ยามนี้หยาดฝนเม็ดโตยังคงสาดซัดกระทบกระจกบังลมหน้าอย่างบ้าคลั่ง ท้องถนนในยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครแปรเปลี่ยนเป็อัมพาตโดยสมบูรณ์ แสงไฟท้ายสีแดงละลานตาจากแถวรถยนต์ที่จอดนิ่งสนิทสะท้อนผ่านกระจกที่ขึ้นฝ้าขาวบาง ๆ แสงสลัวเ่าั้สะท้อนเข้ามาทาบทับใบหน้าหวานของมินตราที่นั่งเงียบกริบอยู่บนเบาะข้างคนขับ เด็กสาวเอนหลังพิงเบาะหนังสั่นเทาเล็กน้อยในอก ความเงียบระหว่างคนสองคนไม่ได้ให้ความรู้สึกอึดอัดเหมือนก่อนหน้านี้ ทว่ามันกลับอบอวลไปด้วยมวลอารมณ์บางอย่างที่เพิ่งปะทุขึ้นในห้องเก็บของที่ออฟฟิศ ความร้อนรุ่มที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเืทำให้ผิวกายของเธอร้อนผ่าว สวนทางกับเครื่องปรับอากาศในรถที่พัดลมเย็นเยียบมาปะทะผิวเนื้อ
ฝ่ามือหนาอุ่นร้อนของปกป้องเลื่อนละจากพวงมาลัยรถยนต์มาวางทับลงบนมือเรียวบางของมินตราที่ประสานกันอยู่บนตัก ชายหนุ่มออกแรงบีบกระชับเบา ๆ ก่อนจะสอดประสานนิ้วมือเรียวยาวเข้ากับนิ้วมือของเด็กสาวอย่างแแ่ ััอุ่นชื้นที่เกาะกุมส่งผ่านกระแสความรู้สึกมั่นคงและห่วงใยชวนให้หัวใจที่สั่นไหวของมินตราค่อย ๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด
“หนาวไหมครับมินต์?” เสียงทุ้มต่ำอบอุ่นเอ่ยถามเบา ๆ โดยสายตายังคงจับจ้องเส้นทางเบื้องหน้าเป็ระยะ ชายหนุ่มปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้สูงขึ้นเพื่อไม่ให้เด็กสาวที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตบางเบาต้องหนาวสั่น
“ไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่ค่ะ... แค่รู้สึกยังปรับตัวไม่ทัน” มินตราตอบเสียงเบาหวิว ดวงตากลมโตลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างอันสมบูรณ์แบบของชายวัยสี่สิบ ั์ตาคมกริบที่เคยขรึมเท่ในเวลางาน บัดนี้ดูอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเสน่หาเปิดเผย ยิ่งมองเธอก็ยิ่งใจสั่นสะท้าน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดียังคงกระซิบเตือนอยู่ในหัวทว่าน้ำหนักของมันกลับลดน้อยถอยลงเมื่อเทียบกับัักอดรัดที่ยังตราตรึงอยู่บนเนื้อตัว
“ฝนตกหนักขนาดนี้ ถนนข้างหน้าคงน้ำท่วมขังยาวแน่ ๆ ครับ ใน Map บอกว่ากว่าจะถึงหอพักของเราคงใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมงแน่” ปกป้องปรายตามองจอดิจิทัลบนคอนโซลรถที่แสดงเส้นทางสีแดงเข้ม ชายหนุ่มนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองใบหน้าหวานของเด็กสาว แววตาคมฉายประกายลุ่มลึกที่อ่านความหมายยาก “คอนโดส่วนตัวของพี่อยู่ถัดไปอีกแค่สองซอยข้างหน้านี่เอง ปกติพี่ซื้อไว้สำหรับพักผ่อนเวลาทำงานเลิกดึก ๆ... พี่ว่าเราแวะเข้าไปพักผ่อน ชำระล้างเนื้อตัวล้างเหงื่อจากออฟฟิศก่อนดีกว่าไหมครับ รอให้ฝนซาและรถหายติดแล้วพี่ค่อยขับไปส่งเราที่หอ”
คำเสนอแนะที่แสนสุภาพทว่าแฝงนัยบางอย่างทำให้มินตราเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกขึ้นมาทันที คอนโดส่วนตัวของเขา... พื้นที่ที่เป็ส่วนตัวอย่างแท้จริง ปราศจากสายตาจับผิดของพนักงานออฟฟิศและไร้เงาของครอบครัวที่เขาละทิ้งไว้ชั่วคราวเื้ั ความคิดที่จะต้องอยู่กับเขาสองต่อสองในห้องนอนกว้างทำให้ผิวกายร้อนผ่าว ทว่าความเปียกชื้นเหนียวเหนอะหนะจากเหงื่อไคลท่ามกลางความร้อนรุ่มในห้องเก็บของรวมถึงความเปียกชื้นของสายฝนที่สาดเข้ามาตอนวิ่งขึ้นรถ ทำให้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผิวกายของเธอ้าการชำระล้างอย่างแท้จริง
“ค่ะ... แล้วแต่พี่ป้องเลยค่ะ” มินตราตอบรับด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านหลบสายตา ความยินยอมของเธอนั้นเป็ดั่งกุญแจที่ไขเปิดประตูปราการศีลธรรมให้พังทลายลงไปอีกขั้น
ปกป้องยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างพึงพอใจ ชายหนุ่มหักเลี้ยวพวงมาลัยรถคันหรูเลี้ยวเข้าสู่ซอยย่อยอย่างชำนาญ ทางเข้าคอนโดมิเนียมระดับหรูหราตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล ทว่าในจังหวะที่จอดรถเทียบทางเข้าตึก ลมพายุพัดกระหน่ำรุนแรงสาดสายฝนเข้าใส่จนละอองน้ำฟุ้งกระจาย ปกป้องเอื้อมมือไปหยิบร่มพับคันเล็กที่ช่องเก็บของข้างประตู ชายหนุ่มก้าวลงจากรถก่อนจะรีบอ้อมมาเปิดประตูให้มินตรา กางร่มพับคันเล็กข้ามหัวประคองร่างบางให้ชิดเบียดกับแผ่นอกของเขาเพื่อหลบพายุฝน
ทว่าลมฝนที่หมุนวนรุนแรงกลับหอบเอาสายฝนสาดเข้ามาจากทุกทิศทาง ละอองฝนชุ่มฉ่ำสาดซัดกระทบร่างของคนทั้งสองจนเสื้อเชิ้ตสีขาวของมินตราเปียกปอนโชกไปทั้งตัวในพริบตา เนื้อผ้าบางเบาแนบสนิทไปกับผิวเนื้อเนียนละเอียด เผยให้เห็นเส้นขอบชุดชั้นในลูกไม้สีอ่อนและทรวดทรงอวบอิ่มชูชันเด่นชัดชวนให้ผู้ที่ประคองอยู่ใจสั่นสะท้าน มินตราสั่นสะท้านไปด้วยความหนาวจากหยาดฝนปนความวาบหวามยามเนื้อตัวเบียดเสียดกับร่างสูงใหญ่ใต้ร่มคันเล็ก
เมื่อก้าวเข้าสู่ภายในโถงลิฟต์ส่วนตัวที่เงียบสงบ แสงไฟสีนวลในลิฟต์เผยให้เห็นสภาพของเด็กสาวที่เปียกปอนจนดูบอบบางเย้ายวนสายตา เสื้อเชิ้ตแนบเนื้อเปียกชุ่มจนเผยผิวขาวอมชมพูใต้ร่มผ้า หยดน้ำฝนเกาะพราวบนแพขนตาหนาและริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกน้อย ๆ ด้วยความหนาวเย็น ปกป้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเข้มจัด ั์ตาของชายวัยสี่สิบร้อนแรงขึ้นมาทันที ชายหนุ่มรีบถอดสูทตัวนอกของตนที่เปียกละอองฝนเพียงเล็กน้อยมาคลุมทับไหล่บางของมินตราไว้ โอบกระชับร่างเล็กเข้าหาตัวเพื่อแบ่งปันความอบอุ่น
“ตัวเปียกหมดเลยเด็กดี... เดี๋ยวจะไข้ขึ้นเอาเสียก่อน” ปกป้องกระซิบชิดใบหูเล็ก น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนแฝงกระแสอารมณ์ดิบที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้
ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นสูงอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ก่อนจะเปิดออกสู่โถงทางเดินส่วนตัวที่ทอดยาวเข้าสู่ห้องพักหรู ปกป้องเปิดประตูพามินตราก้าวเดินเข้ามาภายในคอนโดมิเนียมที่ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น เรียบหรู และสะอาดสะอ้าน กลิ่นน้ำหอมโทนไม้และเครื่องหนังจาง ๆ อันเป็เอกลักษณ์เฉพาะตัวของชายหนุ่มอบอวลอยู่ทั่วห้อง ช่วยสร้างความรู้สึกปลอดภัยและเป็ส่วนตัวอย่างยิ่ง
“เดินเข้าไปในห้องน้ำในห้องนอนใหญ่เลยครับมินต์ พี่เปิดเครื่องทำน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว รีบอาบน้ำสระผมชำระร่างกายล้างละอองฝนและเหงื่อไคลให้สะอาดนะ เดี๋ยวพี่จะไปหาเสื้อผ้าสะอาดมาให้เปลี่ยน” ปกป้องบอกพลางลูบแก้มเนียนที่เย็นชืดเพราะพิษฝนเบา ๆ ทว่าััจากปลายนิ้วอุ่นหนากลับจุดประกายความร้อนรุ่มให้แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายของเด็กสาว
“ขอบคุณค่ะพี่ป้อง...” มินตราเอ่ยตอบก้มหน้าหลบสายตาร้อนแรงของเขา รีบก้าวเดินก้าวเข้าไปในห้องน้ำกว้างหรูหราที่กรุด้วยหินอ่อนสีดำสนิท
เด็กสาวถอดชุดเปียกชื้นและคราบเหงื่อไคลเหนียวหนืดออกจากร่างกาย ปลดปล่อยเรือนร่างนวลเนียนปราศจากสิ่งปิดกั้นก้าวเข้าสู่ใต้ฝักบัว สายน้ำอุ่นร้อนไหลรินชะโลมผิวกายบอบบาง ช่วยละลายความหนาวเย็นและปัดเป่าความตึงเครียดทางอารมณ์ที่สะสมมาตลอดทั้งวัน มินตราหลับตาลงััสายน้ำอุ่นที่ไหลผ่านนวลอกและหน้าท้องเนียนลื่น ความร้อนของน้ำปลุกเร้าให้ความรู้สึกเสียวซ่านที่ยังหลงเหลือจากบทรักที่ออฟฟิศเริ่มกลับมาคุกรุ่นขึ้นทีละน้อย ปลายนิ้วเรียวบางลูบไล้ไปตามเนื้อตัวล้างคราบสบู่และสิ่งตกค้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นยามนึกถึงความจริงที่ว่า ยามนี้เธอกำลังอยู่ในที่ส่วนตัวของชายที่เป็รักต้องห้าม และเขากำลังรอคอยอยู่ภายนอกห้องน้ำแห่งนี้
หลังจากชำระล้างร่างกายจนสะอาดสะอ้าน มินตราใช้ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่นุ่มฟูซับผิวกายจนแห้ง ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องน้ำแ่เบาก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มอันอบอุ่นของปกป้องที่เอ่ยขึ้นจากด้านนอก
“มินต์ครับ พี่เอาเสื้อผ้ามาแขวนไว้ให้ที่ลูกบิดประตูนะ เปลี่ยนเสร็จแล้วออกมาหาพี่ข้างนอกนะครับ”
“ค่ะ...” มินตราขยับแง้มเปิดประตูห้องน้ำออกเพียงเล็กน้อย เอื้อมมือไปหยิบเสื้อผ้าที่เขาเตรียมไว้ให้ ทว่าเมื่อดึงเข้ามาดู หัวใจดวงน้อยก็กระตุกรัว สิ่งที่ปกป้องเตรียมไว้ให้คือ “เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่” ของเขาเอง เสื้อเชิ้ตเนื้อดีที่ซักสะอาดและมีกลิ่นน้ำหอมไม้แห้งจาง ๆ ของเขาติดอยู่ มินตราไม่มีทางเลือกอื่นเนื่องจากเสื้อผ้าชุดเดิมเปียกปอนโชกจนสวมใส่ไม่ได้ และไม่มีชั้นในแห้งตัวใหม่ให้เปลี่ยน
เด็กสาวสวมเสื้อเชิ้ตตัวยาวของชายหนุ่มลงบนร่างเปลือยเปล่า เนื้อผ้าฝ้ายชั้นดีััผิวเนื้อเนียนละเอียดเบาบาง เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่โคร่งหลวมโคล่งยาวลงมาปิดถึงครึ่งหน้าขาอ่อน เผยให้เห็นเรียวขาเพรียวบางขาวผ่องโผล่พ้นชายเสื้อ กลิ่นครีมอาบน้ำสะอาดสะอ้านผสมปนเปกับกลิ่นโลชั่นแป้งเด็กเจือพีชหวานละมุนที่เธอพกติดกระเป๋าและชโลมผิวหลังอาบน้ำเสร็จบัดนี้ฟุ้งกระจายรอบตัว มินตราสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามควบคุมความประหม่า ก่อนจะเอื้อมมือเปิดประตูห้องน้ำก้าวเดินออกไปด้านนอก
ภายในห้องนอนใหญ่ แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟหัวเตียงสลัวสว่างราง ๆ อบอวลด้วยบรรยากาศเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงสายฝนภายนอกหน้าต่างบานั์ที่ทอดมองเห็นแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครในม่านฝน ปกป้องนั่งรออยู่บนเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่ ชายหนุ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดลำลองสวมเสื้อยืดสีเทาอ่อนพอดีตัวขับเน้น่ไหล่กว้างและกางเกงสแล็กส์เนื้อนิ่ม ในมือของเขามีแก้วเครื่องดื่มนมอุ่นโชยควันจาง ๆ
เมื่อปกป้องเงยหน้าขึ้นสบสายตากับเด็กสาวที่เพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำ ั์ตาคมกริบคู่นั้นฉายแสงร้อนแรงสะท้านและเข้มข้นขึ้นในทันที ร่างบางในเสื้อเชิ้ตขาวตัวโคร่งของเขาเผยให้เห็นผิวคอขาวผ่อง ผมสลวยเปียกหมาดรวบไว้หลวม ๆ ด้านหลัง ชายเสื้อที่สั้นสลัวเผยเรียวขาคู่สวยนวลเนียนที่ไร้สิ่งปกปิด ภาพความเปราะบางและยั่วยวนโดยธรรมชาติของมินตราสะกดลมหายใจของชายวัยสี่สิบให้ติดขัด
“มานี่สิครับเด็กดี มาดื่มนมอุ่น ๆ ให้ร่างกายอบอุ่นก่อน” ปกป้องเอ่ยเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลพลางตบเบาะเตียงข้างตัวเบา ๆ เป็เชิงเรียก
มินตราก้าวเท้าเรียวบางเดินตรงเข้าไปหาเขาอย่างโอนอ่อน นั่งลงบนขอบเตียงกว้างข้างกายชายหนุ่ม ทันทีที่นั่งลง ปกป้องก็ส่งแก้วนมอุ่นให้เธอ มินตราเอื้อมมือรับมาประคองประคองดื่ม รสชาติหวานมันอุ่นร้อนของนมช่วยคลายความประหม่าลงได้เล็กน้อย ทว่าสายตาคมกริบของปกป้องที่จับจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของเธอ กลับจุดเตาไฟความปรารถนาให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่ในช่องท้อง
เมื่อดื่มนมอุ่นหมดแล้ว ปกป้องเอื้อมมือรับแก้วไปวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียง ก่อนจะหันกลับมาประคองร่างบางให้ขยับเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาซับเส้นผมเปียกชื้นของมินตราอย่างแ่เบาทะนุถนอม ปลายนิ้วหนาของเขาจงใจเกลี่ยเส้นผมไล้ผ่านใบหูและซอกคอขาวระหง ลมหายใจอุ่นร้อนลามเลียผิวกายจนมินตราสะท้านสั่นไหวและครางเครือแ่เบาในลำคอ
“ใส่เสื้อเชิ้ตของพี่แล้ว... ดูน่ารักมากเลยรู้ไหมครับ” ปกป้องกระซิบคำหวานชิดริมหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเสน่หาจับใจ “กลิ่นแป้งเด็กผสมพีชหวาน ๆ จากตัวมินต์ผสมกับน้ำหอมของพี่... มันทำให้พี่แทบคลั่งตายอยู่แล้วนะ”
“พี่ป้อง...” มินตราพึมพำเรียกชื่อเขา สองมือน้อย ๆ เอื้อมไปจับชายเสื้อยืดของชายหนุ่มไว้แน่น ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขินอายปนเสียวซ่านลึกซึ้งยามฝ่ามือหนาอุ่นจัดร้อนรุ่มเลื่อนลงมากระชับสะโพกมนภายใต้เนื้อผ้าเชิ้ตตัวบางอย่างจงใจ ััอุ่นร้อนบีบเคล้นเน้นน้ำหนักเนิบนาบชวนให้ผิวกายเปลือยเปล่าใต้เสื้อเชิ้ตเกิดกระแสไฟฟ้าแล่นพล่าน
“กลัวพี่ไหมครับ? คนเก่ง...” ปกป้องเชยคางมนขึ้นมาประสานสายตากัน แววตาคมกริบของผู้ใหญ่ที่ช่ำชองสะกดกักขังดวงตากลมโตสั่นระริกของเด็กสาวไว้ “ที่ออฟฟิศพี่อาจจะรีบร้อนและทำให้มินต์เจ็บ... แต่คืนนี้ พี่อยากชดเชยให้มินต์นะ ให้พี่ดูแลเรานะครับ”
คำพูดกึ่งนำทางและควบคุมอารมณ์ของผู้ใหญ่ใจดีกะเทาะปราการสุดท้ายพังทลาย มินตราไม่ตอบแต่ส่งเรียวแขนขึ้นโอบรอบลำคอหนาของปกป้อง ร่างเล็กขยับเข้าหาและเบียดชิดทรวงอกอวบอิ่มเข้ากับแผ่นอกกว้างของเขาผ่านเนื้อผ้าบางเบา เป็การยอมรับสถานะคนในความลับและต้อนรับััรักจากเขาอย่างเต็มใจ
ปกป้องโน้มใบหน้าลงมาจูบปิดริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของมินตราทันที รสจูบครั้งนี้แตกต่างจากความรีบร้อนหวาดเสียวในห้องเก็บของอย่างสิ้นเชิง มันเริ่มต้นด้วยความอ่อนหวาน ลึกซึ้ง เนิบนาบ ทว่าเต็มไปด้วยจังหวะชักนำที่แสนช่ำชองของผู้ใหญ่ เรียวลิ้นอุ่นชื้นสอดแทรกเข้ามาทักทายกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างประณีต มินตราครางแ่ตอบสนองจูบอย่างลืมตัว ร่างกายอ่อนระทวยเบียดแนบชิดไปกับอกแกร่งจนแทบหลอมละลายไปกับเตียงกว้าง
ฝ่ามือหนาอุ่นจัดค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ที่มินตราสวมใส่ออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น สายตาคมกริบจับจ้องปฏิกิริยาของร่างเล็กทุกจังหวะ ยามที่กระดุมหลุดออกเผยให้เห็นผิวกายขาวนวลสลัวสะท้อนแสงไฟ และบัวงามอวบอิ่มชูช่อสีระเรื่อไร้สิ่งปกปิด ชายหนุ่มใช้สองมือรวบกุมบีบเฟ้นเค้นคลึงก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นอย่างเอาแต่ใจ แววตาฉายประกายปรารถนาแรงกล้า ััอุ่นชื้นจากเรียวลิ้นร้อนลากไล้จากซอกคอขาวหอมกรุ่นลงมาโอบล้อมปลายยอดสีหวาน ขบเม้มดูดดึงหนักหน่วงจนมินตราสะดุ้งสุดตัว แอ่นอกอวบสั่นกระเพื่อมตอบรับความวาบหวามรัญจวนจิตอย่างห้ามใจไม่ได้
“อ๊ะ... พี่ป้อง... อ๊าส์...” มินตราครางเสียวสะท้านละล่ำละลัก สองมือน้อยจิกทึ้งกลุ่มผมสีเข้มของชายหนุ่มแน่น ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านรุนแรงที่แล่นพล่านทั่วร่าง ช่องทางรักส่วนลึกฉ่ำเยิ้มชื้นไปด้วยหยาดน้ำหวานธรรมชาติจนบีบรัดเต้นตุบพร้อมรับการรุกรานจากเขา
ปกป้องผละริมฝีปากออกชั่วครู่ มองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและั์ตากลมโตที่ปรือปอยลอยคว้าง ชายหนุ่มสืบกายแทรกเข้ามาอยู่ระหว่างเรียวขาคู่สวยที่ถูกจับแยกกว้าง ร่างสูงใหญ่ของปกป้องโน้มตัวลงมาบดเบียดชิดจนไร้ช่องว่าง ฝ่ามือแกร่งช้อนใต้สะโพกมนของเด็กสาวให้ยกพ้นฟูกหนานุ่ม จัดท่าทางให้เรียวขากางออกกว้างกว่าเดิมเพื่อรองรับการกระแทกกระทั้นที่จะเกิดขึ้นอย่างลึกซึ้งที่สุด
“มินต์ครับ... มองหน้าพี่นะเด็กดี” ปกป้องกระซิบสั่งเสียงทุ้มต่ำพร่า แววตาคมกริบสะกดล็อกสายตาของเธอไว้พลางจงใจถูไถแกนกายแกร่งร้อนที่ขยายตัวขีดสุดกับจุดกึ่งกลางลำตัวจนเด็กสาวบิดกายส่ายร่อนระบายความกระสัน “บอกพี่สิครับ... ว่ามินต์้าใคร? ตอนนี้มินต์เป็ของใคร?”
คำพูดกระตุ้นอารมณ์ของผู้ใหญ่ทำให้มินตรารู้สึกเสียวซ่านลึกซึ้งและกระดากอายขีดสุด ทว่าความร้อนรุ่มในกายปะทุขึ้นจนสติเลือนรางทำลายความเหนียมอายจนหมดสิ้น เด็กสาวมองสบประสานสายตาคู่คม ปล่อยหยาดน้ำตาซึมไหลด้วยความเสน่หาเปี่ยมล้น
“มินต์... ้าพี่ป้องค่ะ... มินต์เป็ของพี่ป้องคนเดียว...” เสียงกระซิบสั่นระริกตอบรับอย่างยอมจำนนต่อสัญชาตญาณและเกมกามารมณ์ที่เขาควบคุม
สิ้นเสียงหวาน ปกป้องกดแทรกแกนกายร้อนระอุที่ใหญ่โตและขยายตัวเต็มที่เข้าสู่ใจกลางความอ่อนนุ่มที่ฉ่ำเยิ้มของเด็กสาวในคราวเดียว มินตราเบิกตากว้าง สะดุ้งเกร็งสุดตัวพร้อมหวีดครางลั่นห้อง ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของปกป้อง สองมือเล็กจิกทึ้งแผ่นหลังของเขาไว้แน่นประหนึ่งยึดเกาะในพายุกาม ความอัดแน่นเสียดสีลึกซึ้งสร้างความเจ็บปะปนความกระสันเสียวรัญจวนจนร่างกายบางเกร็งตอดรัดแกนเนื้อแน่นหนึบ
“ชู่... ผ่อนคลายนะคนเก่ง กอดพี่ไว้แน่น ๆ ครับ... เด็กดีของพี่” ปกป้องครางพึมพำเสียงทุ้มต่ำ พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบ ชายหนุ่มจูบซับน้ำตาแก้มใสอย่างรักใคร่ แช่ค้างแกนกายร้อนผ่าวไว้ครู่หนึ่งรอให้ช่องทางรักของเธอปรับตัวลดอาการเกร็ง ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกแกร่งเข้าใส่ด้วยจังหวะที่หนักแน่น เน้นย้ำ และลึกซึ้ง
เสียงสายฝนกระหน่ำซัดกระจกบานใหญ่ด้านนอกและเสียงฟ้าร้องครวญครางพัดกระพือความร้อนแรง ภายในห้องนอนหรูอวลไปด้วยกลิ่นกามารมณ์และเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานไปกับเสียงเตียงนุ่มที่ครูดไหวสั่นะเืตามแรงอัดกระแทก สะโพกแกร่งของปกป้องโหมกระหน่ำกดกระแทกกระทั้นตอกย้ำเข้าสู่ใจกลางความอ่อนนุ่มลึกขึ้นเรื่อย ๆ ยามอารมณ์ดิบพุ่งสูง หยาดเหงื่อโซมผิวกายจนชุ่มเปียกสะท้อนแสงโคมไฟสลัวชวนให้อารมณ์รักพลุ่งพล่านป่าเถื่อน
มินตราปล่อยตัวปล่อยใจให้ยอมจำนนต่อพายุกามที่สาดซัด ร่างบางแอ่นสะโพกมนรับแรงบดเบียดรุนแรงและรุกรานป่าเถื่อนอย่างลืมอาย ััเสียดสีเนื้อแนบเนื้อสะกิดโดนจุดกระสันส่วนลึกจนความเสียวซ่านแล่นริ้วทะลุสมองจนขาวโพลน ร่างกายบางสั่นเทิ้มโยกคลอน ลมหายใจหอบกระชากและเสียงครางกระเส่าด้วยความเสียวสะท้านดังสะท้อนระงมดังก้องห้องนอน
“อ๊ะ... พี่ป้อง... ลึก... ลึกเกินไปค่ะ... มินต์เสียวจนจะตายแล้ว... อ๊าส์...”
“ชอบไหมครับมินต์? ขยับแอ่นสะโพกรับพี่นะ... เด็กดีของพี่เก่งที่สุดแล้ว” ปกป้องครางเสียงทุ้มต่ำ พลางกระซิบเสียงแหบพร่า มือหนาบีบเค้นเอวบางตรึงไว้แ่าขณะขยับสะโพกซอยถี่และรุนแรงขึ้นในมุมที่ลึกที่สุดเพื่อตอกย้ำความกระสันขีดสุด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องเร่งจังหวะรักหนักหน่วงถี่กระชั้นพุ่งทะยานสู่ไคลแมกซ์
พายุรักในร่มแล่นทะยานถึงขีดสุดพร้อมพายุฝนภายนอกที่ะเิตัวครั้งสุดท้าย มินตราสั่นระริกไปทั้งตัว ร่างกายเกร็งกระตุกถี่รัวตอดรัดแกนกายหนาแน่นหนึบในวินาทีที่หวีดร้องครางลั่น สมองพังทลายสติแตกซ่านไปด้วยความเสียวสุดขีดที่ถาโถม ปกป้องคำรามต่ำอย่างพึงใจ คุกเข่าโถมกายกระแทกกายเน้นลึกเข้าไปเป็ครั้งสุดท้าย ปลดปล่อยสายธารความอุ่นร้อนพุ่งทะลักเข้าสู่กายเธอจนล้นปรี่ ปลดปล่อยความอัดอั้นสะสมทั้งหมดและก้าวข้ามขอบเขตศีลธรรมสู่จุดสุขสมสูงสุดพร้อม ๆ กันท่ามกลางม่านฝนภายนอกที่เริ่มพรำเบาบาง
สองร่างกอดประสานกันแน่นบนเตียงยับย่น หอบหายใจรวยรินสลับช้าลงตามจังหวะชีพจรที่เริ่มสงบลง ปกป้องทิ้งน้ำหนักลงนอนราบเคียงข้าง ดึงร่างบางที่ยังคงสั่นเทาเข้ามาสวมกอดไว้แ่า ซบใบหน้ากับกลุ่มผมเปียกชื้นสูดกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านของเด็กสาวด้วยความรักใคร่ ฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมและดูแลความรู้สึกหลังเสร็จสมอารมณ์หมาย
“เหนื่อยไหมครับคนเก่ง?” ปกป้องกระซิบถามพลางกดจูบขมับของเธอแ่เบา
“เหนื่อยค่ะ... หนาวด้วย” มินตราตอบเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าหวานซบลงกับอกแกร่งเพื่อซ่อนความขัดเขินปนรู้สึกผิดบาปที่แล่นกลับเข้ามาทับถมในอกหลังสติคืนมา ทว่าอ้อมกอดอุ่นหนาและเสียงหัวใจเต้นมั่นคงของชายหนุ่มกลับทำหน้าที่ประคับประคองใจเธอไว้ไม่ให้จมลงไปในความมืดมน
ปกป้องดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาห่มคลุมกายของทั้งสองคนไว้ กระชับอ้อมกอดรัดตรึงมินตราไว้แนบอก ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยถึงภรรยาหรือเื่ที่ออฟฟิศ มีเพียงคำหวานปลอบโยนและัักอดรับแ่เบาที่พร่ำบอกให้เด็กสาวรู้ว่า ยามนี้เธอปลอดภัยในอ้อมแขนของเขา มินตราค่อย ๆ หลับตาลงอย่างอ่อนล้าและอบอุ่นใจลึกซึ้งท่ามกลางเสียงฝนตกพรำแ่เบานอกหน้าต่าง... ยอมปล่อยให้หัวใจจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราในอ้อมกอดของรักต้องห้าม ยอมแลกเกียรติยศและศีลธรรมของลูกผู้หญิงเพื่อก้าวเข้าสู่สถานะคนในความลับของเขาอย่างเต็มตัวในคืนข้ามเส้นคืนนี้... คืนที่ชีวิตของเธอจะไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีกต่อไป
--------------------------------------------------
[ ตัวอย่างตอนต่อไป ]
เช้าวันรุ่งขึ้น... เสียงส้นสูงของเพื่อนร่วมงานและเสียงแป้นพิมพ์ดังระงมทั่วแผนก ทว่าภายในหัวของมินตรากลับเงียบสนิทจนน่ากลัว เด็กสาวก้มหน้ามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ พยายามหลบสายตาคมกริบของปกป้องที่เดินผ่านโต๊ะเธอไปราวกับคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
หน้ากากคนแปลกหน้าที่เขาและเธอจำต้องสวมใส่ต่อหน้าคนอื่น มันช่างเ็าจนมินตรารู้สึกบีบรัดในอก... เธอสับสน ทรมาน และตระหนักได้ถึงความผิดบาปที่เพิ่งก่อขึ้นเมื่อคืนจนอยากจะถอยหลังกลับ
ทว่าใน่บ่ายที่ทุกคนในแผนกออกไปประชุมใหญ่ เหลือเพียงเธอที่ต้องเฝ้าโต๊ะทำงานเพียงลำพัง...
“จะหลบหน้าพี่ไปถึงไหนครับ... มินต์?”
เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดใบหูจากทางด้านหลัง ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะฉุดข้อมือเรียวของเธอให้ก้าวตามแรงดึงเข้าไปในห้องเก็บเอกสารของแผนกส่วนในสุดอย่างรวดเร็ว
ปัง!
เสียงประตูไม้หนาปิดลง พร้อมกับเสียงล็อกกลอนประตูดัง แกร๊ก... ท่ามกลางความมืดสลัวและกลิ่นกระดาษอบอวล ร่างของมินตราถูกดันติดกับชั้นวางเหล็กจนแผ่นหลังชนแฟ้มเอกสาร ปลายนิ้วอุ่นร้อนของปกป้องเชยคางมนของเธอขึ้น สบประสานสายตาคู่คมที่เปี่ยมไปด้วยความเอาแต่ใจและไฟอารมณ์ที่คุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง...
1K
