หลังจากตื่นขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับความรู้มากมายจากบันทึกทั้งสี่เล่ม ใช้เวลาฝึกฝนอยู่นานเกือบสองปีแต่เวลาด้านนอกผ่านพ้นไปถึงไม่ถึงเดือน ซึ่งตอนนี้เนี่ยฟงมีพลังลมปราณอยู่ในขั้นสีน้ำเงินขั้นสาม
วิชาหลอมรวมลมปราณอยู่ที่ระดับเชี่ยวชาญขั้นต้นแม้ไม่ต้องนั่งฝึกลมปราณก็สามารถรวบรวมลมปราณได้ คัมภีร์วิชาตัดสายฟ้าเนี่ยฟงฝึกถึงระดับผลิดอกขั้นสูง ทุกครั้งที่เนี่ยฟงใช้วิชาจะทิ้งประกายแสงสีฟ้าเอาไว้ มีเพียงการปรุงยาและอักขระศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่เนี่ยฟงยังอยู่ในระดับแตกหน่อขั้นต้นเท่านั้น เพราะความรู้ความเข้าใจของเนี่ยฟงตอนนี้ยังอยู่ต่ำเกินไป อีกทั้งเพราะขาดคนชี้แนะ ไม่นานชายหนุ่มคนเดิมที่เนี่ยฟงเคยพบเจอก็ปรากฏตัวอีกครั้ง
“ ผ่านไปสองปีเ้ามาถึงระดับนี้น่าพอใจยิ่งนักนั้นคงเป็เพราะระดับพร์ของเ้า แต่เ้ายังขาดผู้ชี้แนะในการปรุงยาและอักขระศักดิ์สิทธิ์ ”
เนี่ยฟงถึงกับลุกขึ้นยืนจ้องมองชายหนุ่มผู้นั้นด้วยความสงสัย
“ พี่ชาย ท่านกล่าวอันใดเหตุใดท่านจึงกล่าวเวลาผ่านไปสองปี แล้วระดับพร์ที่ท่านกล่าวตัวข้าสงสัยนัก ไม่ใช่ว่าตัวข้ามีพร์เพียงระดับสีขาวหรอกหรือขอรับ ”
“ เหอะ หากเ้ามีพร์ระดับสีขาวจริงเวลาเพียงเท่านี้เ้าจะมีระดับลมปราณถึงขั้นสีน้ำเงินขั้นสามรึ ”
“ ข้า ”
“ เมื่อถึงเวลาเ้าก็จะรู้เอง เอาละถึงเวลาที่เ้าจะต้องกลับไปแล้ว ข้ามีของจะมอบให้เ้า เมื่อเ้าตื่นขึ้นอีกครั้ง เมื่อถึงเวลาเราคงได้พบกันอีก ”
เมื่อสิ้นเสียงชายผู้นั้นเนี่ยฟงก็หมดสติลง
“ เ้าหนู เ้าหนู ”
เสียงเรียกของใครบางคนทำให้เนี่ยฟงลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้นเนี่ยฟงพบว่าตัวเองนอนเปลือยกายอยู่ในบ่อขนาดใหญ่ในป่ามรณะ เนี่ยฟงลุกขึ้นสำรวจตัวเองพบว่าร่างกายสูงใหญ่ขึ้นกว่าเดิมและมีแหวนสีดำอยู่ตรงนิ้วนางข้างขวาเป็ลวดลายสายฟ้า ไม่นานเนี่ยฟงก็ได้ยินเสียงอีกครั้ง
“ เ้าตื่นแล้วสินะ ข้าคิดว่าเ้าจะไม่ตื่นขึ้นมาเสียแล้ว ”
เนี่ยฟงถึงกับตื่นใหันซ้ายกันขวาหมุนรอบตัวเองไปมา
“ เสียงของใครกัน ”
ไม่นานก็มีแสงสีฟ้าพุ่งออกมาจากด้านหลังเป็สัตว์อสูรขนาดใหญ่รูปร่างลักษณะลำตัวยาวเหมือนงู มีเขี้ยวขนาดใหญ่หนึ่งคู่อยู่ที่บริเวณขากรรไกร้า มีหนวดยาวลักษณะเหมือนกับไม้เลื้อย และมีแผงคอเหมือนกับของสิงโตอยู่บน คอ คาง และข้อศอก มีเกล็ดสีฟ้าและสายฟ้าปรากฏรอบตัวมีสี่ขาและกรงเล็บขนาดใหญ่ดวงตาสีแดงจ้องมองเนี่ยฟง เนี่ยฟงถึงกับตื่นใล้มลงไปนั่งกับพื้น
“ มัง ั ”
สัตว์อสูรัสีฟ้าจ้องมองเนี่ยฟง ไม่นานก็กลายร่างเป็ชายหนุ่มผมสีฟ้าดวงตาสีแดงสวมใส่ชุดสีฟ้าเดินเข้ามา
“ ข้าเป็สัตว์อสูรระดับสัตว์เทพเป็อสูรพันธสัญญาของเ้า นามของข้าคือลุ่ยกงอดีตเคยเป็เทพัอัสนีผู้ปกครองเขตป่ามรณะแห่งนี้ ”
เนี่ยฟงถึงกับจ้องมองชายหนุ่มผมสีฟ้าด้วยความใ
“ เหตุ เหตุใดท่านถึงได้มาเป็อสูรพันธสัญญาของข้าได้ขอรับ ”
“ เื่นั้นเพราะระดับพร์ของเ้ามันสูงกว่าคนปกติบนโลกใบนี้มากนัก อีกทั้งตัวตนของเ้าช่างแปลกประหลาด และข้าเบื่อที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป ”
“ เช่นนั้นข้าขอถามระดับพร์ที่แท้จริงของข้าได้หรือไม่ ”
“ เื่นั้นข้าคงบอกเ้าไม่ได้ เพราะใครบางคนในตัวเ้าอยากปิดบังเอาไว้ ”
“ ท่านรู้เื่นี้ได้อย่างไร ”
“ ตัวข้าบอกสิ่งใดเ้าไม่ได้มาก เพราะยังไม่ถึงเวลา ข้ารับปากชายผู้นั้นให้มาสอนในสิ่งที่เ้ารับมา เพราะข้าแอบมองดูเ้าอยู่นานแล้วเช่นกัน ”
“ นี้ ”
“ เอาเถอะตอนนี้เ้ารีบหาเสื้อผ้ามาสวมใส่เสียก่อนเถอะข้าอุจาดตายิ่งนัก ”
“ ข้าหาได้มีสิ่งใดในร่างกาย แล้วข้าจะนำเสื้อผ้ามาสวมใส่จากที่ไหน ”
“ เ้าลองส่งลมปราณไปที่แหวนสีดำในนิ้วนางข้างขวาของเ้าสิ ”
เนี่ยฟงเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทดลองส่งลมปราณไปที่แหวนสีดำพบว่าเหมือนมีมิติขนาดใหญ่คล้ายดังที่เนี่ยฟงเคยอยู่มีเสื้อผ้าสองสามชุดอยู่ด้านในมีมีดสั้น ดาบ และหน้าไม้อาวุธที่เนี่ยฟงนำติดตัวเข้ามา เนี่ยฟงทดลองโบกสะบัดมือขวาพร้อมกับคิดที่จะนำเสื้อผ้าออกมาหนึ่งชุดไม่ถึงหนึ่งลมหายใจก็มีเสื้อผ้าสีเทาอยู่ในมือขวาของเนี่ยฟง เนี่ยฟงรีบเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็วลุ่ยกงเมื่อรับรู้ว่าเนี่ยฟงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็เอ่ยออกมาอีกครั้ง
“ ข้ามีบางอย่างจะมอบให้เ้า ”