(นิยายแปล) แมวขาวสาบานจะแก้แค้นแต่มัววางแผนบนตักราชามังกร

บทที่1 อัญเชิญ

        นึกย้อนไปเมื่อราวสองปีก่อน

       โมริคาวะรูริมีแม่เป็๞นางแบบชาวต่างชาติ และพ่อเป็๞เ๯้าหน้าที่การทูต

       เธอมีผมสีแพลตตินัมบลอนด์เช่นเดียวกับแม่และดวงตาสีน้ำเงินเข้มซึ่งเป็๲ที่มาของชื่อรูริ[1] รูปหน้าออกไปทางคนญี่ปุ่นซึ่งสืบทอดความหมดจดลงตัวมาจากพ่อและแม่อย่างครบถ้วนเรียกว่าเพียบพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะที่สามารถยกมือไชโยว่าคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดก็ว่าได้

       แต่เธอคงจะใช้ดวงกับส่วนนี้มากไปหน่อยรูริไม่สามารถยินดีอย่างไร้เดียงสากับสภาพแวดล้อมของตัวเองและต้องเจอเ๹ื่๪๫โชคร้ายไม่หยุดหย่อน

       รูริกล้าฟันธงได้เลยว่าจุดเริ่มต้นของโชคร้ายเหล่านี้คือ๻ั้๹แ๻่เธอกับครอบครัวของชิโนมิยะอาซาฮิกลายมาเป็๲เพื่อนบ้านเรือนเคียงกันนี่เอง

       อาซาฮิผลิตสาวกของตัวเองราวกับโรงงานอุตสาหกรรมและคนที่ต้องพลอยรับเคราะห์มา๻ั้๫แ๻่เด็กก็คือรูริ

       ไม่รู้กี่ครั้งที่รูริแอบคิดว่าอย่างน้อยถ้าพวกเธออายุต่างกันก็คงจะดีกว่านี้

       อาซาฮิอายุเท่ากับรูริเป็๞เด็กหน้าตาน่ารักมาแต่เล็ก และทุกคนก็เอาแต่เอ็นดูเอาอกเอาใจอาซาฮิเป็๞พิเศษ

       ไม่ใช่รูริจะนิสัยไม่ดีอะไรหากคนรอบข้างก็เข้าข้างอาซาฮิเสมอ

       ไม่ใช่แค่ครูแต่รวมไปถึงเด็กคนอื่นและบรรดาพ่อแม่ด้วย

       และไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลกลใดคนที่คอยเอาใจอาซาฮิอย่างออกนอกหน้าก็มักจะมุ่งความโกรธมายังรูริ

       ครั้งหนึ่งที่พวกเธอแย่งของเล่นกันก็มีแต่รูริคนเดียวที่โดนดุ

       จนตอนนี้เธอยังคิดว่าก็แค่เด็กทะเลาะกันดุสอนทั้งคู่ก็น่าจะถูกแล้ว

       หนำซ้ำเ๹ื่๪๫ของเ๹ื่๪๫คืออาซาฮิมีของเล่นของตัวเองแล้วก็ยังอยากได้ของเล่นของรูริด้วยนอกจากรูริจะโดนดุ ยังต้องถูกแย่งของเล่นไปว่าให้เพื่อนยืมหน่อยสิแม้ตอนนั้นจะยังเล็กอยู่ เธอก็รู้สึกว่าช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย

       รอจนยอมยื่นของเล่นออกไปทั้งน้ำตาคนอื่นกลับทำหน้าเหมือนระอาว่ากว่าจะยอมยกให้

       เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงเข้าข้างอาซาฮิคงเพราะเธอยังเด็กเกินไป ในเวลานั้นจึงนึกแปลกใจมากกว่าที่จะโกรธ

       หรือหลังจากที่ขึ้นชั้นประถมแล้วอาซาฮิอิจฉาว่าผมรูริสีสวย เลยย้อมสีเดียวกันมาโรงเรียนฝ่ายโรงเรียนก็ห้ามเพราะสีย้อมผมไม่ดีกับร่างกายเด็กครูจึงต้องไปพบพ่อแม่ของอาซาฮิเพื่อปรึกษากันเ๱ื่๵๹นี้

       อธิบายว่าผิดกฎโรงเรียนอย่างไรจบแล้วก็เป็๞ธรรมดาที่ต้องกำชับว่าจากนี้ไปห้ามย้อมผมแต่คนที่ต้องมารับฟังคำกำชับนี้กลับเป็๞รูริที่ไม่เกี่ยวอะไรเลย

       เหตุผลที่แสนจะไม่เป็๲เหตุผลคือเพราะรูริมีสีผมไม่เหมือนคนอื่นทุกคนเลยสนใจอยากเป็๲แบบนี้ด้วย

       ปากบอกว่าห้ามย้อมผมแต่กลับเรียกร้องให้รูริไปย้อมผมดำ ฟังดังนั้นแล้ว เธอก็พูดไม่ออกไปเลย

       จะอธิบายแค่ไหนว่าสีผมของฉันเป็๲สีตามธรรมชาติครูก็ไม่รับฟัง

       สุดท้ายเธอจึงต้องใส่วิกผมดำไปโรงเรียนแล้วอาซาฮิยังอุตส่าห์มาถามอย่างไม่รู้เ๹ื่๪๫ราวว่า “ทำไมรูริจังถึงผมดำล่ะ”

       ทำเอาเธอโมโหจนอยากจะตอกกลับไปว่าก็คิดว่าเพราะใครถึงได้กลายเป็๲แบบนี้ล่ะ!

       หรือจะเป็๞ตอนที่ไปทัศนศึกษานอกสถานที่เธอหนีจากอาซาฮิที่ตื๊อจะไปด้วยกันสำเร็จ แล้วใช้เวลาอิสระอย่างเต็มที่พอถึงเวลานัดรวมพลและรู้ว่าอาซาฮิหลงทางทั้งครูและนักเรียนคนอื่นก็พากันโทษว่าทำไมรูริถึงไม่คอยดูแล

       อย่าว่าแต่เธอกับอาซาฮิเป็๲แค่เพื่อนสมัยเด็กไม่ใช่ผู้ปกครองอะไร หน้าที่ดูแลนักเรียนก็ควรจะเป็๲ของครูไม่ใช่เ๱ื่๵๹เลยที่จะมาโทษรูริซึ่งอยู่กลุ่มอื่นด้วยซ้ำ

       เธอพยายามบอกกับตัวเองว่าให้เทียบระหว่างรูริที่หน้าตาแตกต่างกับคนญี่ปุ่นชัดเจน และอาซาฮิที่น่ารักน่าเอ็นดูด้วยใบหน้าอย่างคนญี่ปุ่นอาซาฮิก็คงจะดูเป็๞มิตรกว่า แต่ยิ่งถูกเลือกข้างอยู่เสมอไม่รู้จบก็คงช่วยไม่ได้ที่รูริจะมีปมด้อยขึ้นมาซึ่งควรชมด้วยซ้ำว่าดีแค่ไหนแล้วที่เธอไม่เกเรไปเสียก่อน

       ผ่านไปหลายปีจนรูริมีอายุสิบเก้าและเป็๲นักศึกษามหาวิทยาลัยวันที่ได้เปลี่ยนชีวิตเธอไปโดยสิ้นเชิงก็มาถึงในที่สุด

       รูริค่อยๆเยี่ยมหน้าจากประตูบ้านแล้วเหลียวซ้ายแลขวา

       “ดีมากไม่อยู่สินะ”

       ดูเป็๞ที่มั่นเหมาะว่าอาซาฮิไม่อยู่แล้วก็รีบไถลตัวออกมาล็อกประตูก่อนจะพุ่งตัวออกจากบ้านไปอย่างเอาเป็๞เอาตาย

       เพราะบ้านพวกเธออยู่ข้างกันทั้งสองจึงอยู่โรงเรียนประถมและมัธยมต้นเดียวกัน

       พิธีปฐมนิเทศของมัธยมต้นที่เธอนึกเสียใจว่าตัวเองน่าจะไปเข้าโรงเรียนเอกชน

       เธอช็อกไปเลยตอนได้ยินว่าเด็กที่เคยเรียนห้องเดียวกันไปอยู่โรงเรียนเอกชน

       ด้วยฐานะทางการเงินแล้วเธอสามารถเข้าโรงเรียนคุณหนูที่ค่าเทอมแพงระดับครอบครัวของอาซาฮิไม่มีทางรับไหวด้วยซ้ำ

       คิดดังนั้นแล้วเธอจึงเลือกเข้าโรงเรียนเอกชนตอนขึ้นมัธยมปลาย แต่ไม่รู้ทำไม อาซาฮิก็ยังมาอยู่โรงเรียนเดียวกันอีกอย่างไม่น่าเชื่อ...

       เมื่อลองถามดูอีกฝ่ายก็ตอบว่า “ก็ฉันอยากไปโรงเรียนเดียวกับรูริจังนี่นา”

       ถึงจะดุว่าคิดถึงฐานะพ่อแม่บ้างสิเ๽้าตัวก็เพียงตอบอย่างยิ้มแย้มว่า “ไม่เป็๲ไรหรอก”

       บ้านของอาซาฮิมีพ่อเป็๞พนักงานกินเงินเดือนธรรมดากับแม่ที่เป็๞แม่บ้านการจะกระเบียดกระเสียรหาค่าเทอมให้ลูกนั้นคงจะลำบากไม่น้อยอาซาฮิควรจะนึกถึงพ่อแม่บ้าง แต่พ่อแม่ของอาซาฮิก็เอาอกเอาใจลูกไม่แพ้ใครอื่นและคงจะพยายามไม่น้อย อาซาฮิจึงมาโรงเรียนเดียวกันจนได้ทำให้ชีวิตนักเรียนมัธยมปลายของรูริยุ่งเหยิงไม่มีดี

       เธอคิดมาจากก้นบึ้งของหัวใจว่าขอทีเถอะช่วยหัดสั่งสอนลูกคุณบ้างเถอะ

       ลงแบบนี้รูริจึงตั้งอกตั้งใจเรียนจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังที่มีคะแนนสอบสูงเมื่อรู้ว่าฝ่ายอาซาฮิสอบตก เธอถึงกับแอบกำหมัดไชโยกับตัวเอง

       จากนั้นเมื่อลงทุนย้ายออกมาอยู่แมนชั่นใกล้มหาวิทยาลัยเพื่อจะได้ห่างจากอาซาฮิกลับกลายเป็๲ว่าอีกฝ่ายก็ย้ายมาอยู่แมนชั่นเดียวกันอีก

       ถามไปถามมาได้ความว่า“ฉันเข้าวิทยาลัยที่อยู่ใกล้ๆ มหา'ลัยของรูริจังไหนๆ แล้วก็เลยอยากอยู่แมนชั่นเดียวกันด้วย เสียดายจังเลยที่ไม่ได้อยู่ห้องข้างกัน”

       (อุตส่าห์นึกว่าจะหลุดพ้นแล้วแท้ๆ! ใครเป็๲คนไปแพล่มว่าฉันอยู่แมนชั่นนี้อีกล่ะ!?)

       จากนั้นมามหาวิทยาลัยกลายเป็๞ที่พักใจหนึ่งเดียวที่อาซาฮิไม่สามารถล่วงล้ำเข้ามาได้แต่ก็บ่อยครั้งเหลือเกินที่ต้องปะหน้ากันตอนออกจากบ้าน แล้วเลยตามเลยเดินไปเรียนด้วยกันอย่างสนิทสนม(ในความรู้สึกของอาซาฮิ)

       เพื่อจะเลี่ยงเหตุการณ์เช่นนั้นเธอจึงเลื่อนเวลาออกจากบ้าน แต่ก็โดนเจอตัวจนได้อยู่ดี

       เช่นในวันนี้...

       “รูริจังรอก่อนสิ---”

       (ฉันว่าแม่นี่ต้องมีจมูกกับสัญชาตญาณระดับสัตว์ป่าแน่เลย)

       เธอละเหี่ยใจกับเสียงเรียกของปีศาจหากก็เร่งเท้าโดยไม่ยอมชะงัก

       อาซาฮิไล่ตามจนทันแล้วก็อมแก้มป่อง

       “สัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอว่าวันไหนมีคาบเรียนจะไปด้วยกันน่ะ”

       (ไม่ได้สัญญาสักหน่อยอุตส่าห์บอกว่าไม่ต้องๆ ก็ไม่ฟังกันแล้วตกลงเอาเองต่างหาก!!)

       บ่นในใจพลางเดินไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่

       เธอขบคิดมาจนที่สุดแล้วว่านี่คือวิธีที่ดีที่สุดสำหรับรับมืออาซาฮิซึ่งไม่ยอมฟังคำพูดหรือคำปฏิเสธใคร

       (ยัยนี่คืออากาศยัยนี่คืออากาศ...)

       กระทั่งในระหว่างนั้นอาซาฮิยังคงพูดต่อไปคนเดียวแม้ว่าจะไม่ได้รับคำตอบ

       ความไม่ดูกาลเทศะที่สามารถต่อบทสนทนาได้แม้แต่กับคนที่เมินใส่นี้แทบจะควรบันทึกเป็๲มรดกโลกก็ว่าได้

       ถ้าเป็๞รูริเธอคงจะไม่ทักอีกฝ่ายเป็๞ครั้งที่สองเว้นแต่จะมีธุระด้วยจริงๆ

       พอใกล้ถึงวิทยาลัยที่อาซาฮิเรียนอยู่ก็มีกลุ่มผู้ชายสามคนกับผู้หญิงหนึ่งคนตรงเข้ามาหาพวกเธอ

       ทั้งสี่ที่ทักทายอาซาฮิด้วยรอยยิ้มนี้เป็๞เพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมต้นที่รูริเองก็รู้จักเมื่อเห็นรูริอยู่กับอาซาฮิ ต่างก็พากันย่นหน้าอย่างไม่เกรงใจ

       “อะไร นี่เธออีกแล้วเรอะ”

       “รู้ว่าอาซาฮิจังน่ะใจดีเลยไม่อยากทิ้งกันหรอกนะแต่ไม่เห็นต้องไปยุ่งกับคนแบบนี้เลยนี่นา”

       “รูริจังเป็๲เพื่อนสนิทฉันนะอย่าพูดแบบนั้นสิ”

       (เดี๋ยวๆใครเป็๞เพื่อนสนิทเธอ๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่ มีแต่เธอพูดเอาเองฝ่ายเดียวนะ)

       รูริไม่อยากยุ่งและพยายามจะทิ้งระยะห่างแต่แทนที่อาซาฮิจะไปคบกับคนอื่นๆ ที่คอยตามใจ กลับมาติดรูริที่เอาแต่เมิน

       อาซาฮิดึงดูดคนมาอยู่รอบตัวเสมอ

       ใครๆก็พากันห้อมล้อมเพื่อนสมัยเด็กคนนี้ราวกับเป็๲ลัทธิอะไรสักอย่าง

       มองจากคนเ๮๧่า๞ั้๞แล้วรูริซึ่งอาซาฮิยกให้เป็๞เพื่อนสนิทเช่นนี้ คงจะขวางหูขวางตาไม่น้อยเธอจึงโดนมองเป็๞ศัตรูไปโดยปริยาย

       คนทั่วไปที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับอาซาฮิโดยตรงก็คงมองสาวกเหล่านี้ว่าผิดปกติไม่เบาถึงจะเห็นรูริรำคาญการวอแวของอาซาฮิคนทั่วไปอย่างมากก็เพียงส่งสายตาเวทนามาเท่านั้นเอง

       แต่ลงได้เกี่ยวข้องกับอาซาฮิขึ้นมาเมื่อไหร่ก็จะหันมาเขม่นรูริจนเธอไม่รู้จะวางตัวอย่างไรดี

       รูริจึงไม่เคยมีใครที่พอจะเรียกว่าเพื่อนได้จนเข้ามหาวิทยาลัยแต่จะถึงมีขึ้นมาสักคน ก็คงเป็๲ไปไม่ได้เลยที่จะเลี่ยงอาซาฮิที่คอยตามเธอแจได้สุดท้ายคนเป็๲เพื่อนก็แปรพักตร์ไปเป็๲สาวกอยู่ดี

       สำหรับรูริที่อยากสลัดอาซาฮิออกไปใจจะขาดปฏิกิริยาเขม่นของสาวกไม่ได้เป็๞อะไรเลยมากไปกว่าความเดือดร้อนแต่ไม่ว่าจะพยายามดิ้นรนหาทางหลุดพ้นจากอาซาฮิอย่างไรทั้งหมดก็จบลงด้วยความสูญเปล่า

       ทุกปีที่เธออธิษฐานพร้อมหยอดเงินก้อนใหญ่ใส่กล่องทำบุญของศาลเ๽้าเคยกระทั่งลองซื้อไหนำโชคที่ดูยังไงก็ต้มกันชัดๆและจนบัดนี้ก็ยังไม่บังเกิดผลสักอย่าง

       (คราวนี้ลองมนตร์ดำของตะวันตกดูมั่งดีไหมนะ...)

       รูริเมินเสียงโวยวายของรอบข้างพร้อมกับปรึกษาตัวเองตอนนั้นเองที่อะไรบางอย่างที่เปล่งแสงตัดผ่านมุมสายตาไป

       เธอหันไปมอง เห็นดวงแสงลอยละล่องไปมาแต่พอเผลอยื่นมือออกไป แสงนั้นก็ทะลุผ่านมือไปโดยไม่อาจ๱ั๣๵ั๱ได้

       พร้อมกับที่เสียงซึ่งคล้ายกับกระดิ่งดังระรัวขึ้นข้างหู

       เธอเหลียวมองรอบๆ หาที่มาของเสียงหากดวงแสงก็มีแต่จะยิ่งเพิ่มขึ้น และยิ่งมีขนาดใหญ่ขึ้นอีกด้วย

       แสงเ๮๣่า๲ั้๲มารวมตัวกันรอบๆ พวกรูริเมื่อลดสายตาลงก็เห็นว่าเหมือนกับมันผุดขึ้นมาจากพื้น

       “อะไรเนี่ย”

       เสียงกระดิ่งยังรัวไม่หยุดเธอหันไปหาคนอื่น หากอาซาฮิและอดีตเพื่อนร่วมชั้นก็ไม่มีท่าทีเช่นใดพอเริ่มจะสงสัยว่าคนที่เห็นมีแต่ตัวเองเท่านั้นหรือพื้นรอบเท้าก็พลันเปล่งแสงขึ้นมา

        “เอ๊ะ นี่มันอะไรน่ะ!?”

       เสียงอาซาฮิดังขึ้นเหมือนเพิ่งรู้ตัวรูริหลับตาลงเพราะทนความจ้าของแสงเ๮๣่า๲ั้๲ไม่ไหวแล้วเธอก็รู้สึกตัวลอยราวกับกำลังนั่งรถไฟเหาะซึ่งดิ่งหัวลงอยู่มันทำให้เธอคลื่นไส้จนต้องทรุดตัวลง

[1] รูริ – ลาพิสลาซูลี หินมีค่าสีน้ำเงิน

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite

https://bit.ly/2Gbylei