“เอ้า! หมวยเล็ก”
เ้าหล่อนทำหน้าั์ใส่พี่ชายของตน เคน เจ๊ดา และทุกคนในร้าน ตอนนี้วางงานในมือ ละสายตาจากสิ่งอื่นกันชั่วคราว หันไปมองสองพี่น้องแทบจะเป็ตาเดียว
คนพี่หน้าตาออกทางหนุ่มไทยแท้ แต่ไหงคนน้องขาวจั๊วะ ตากลมโตยาวรีแบบอาหมวยตาโตก็ไม่รู้ รู้แต่พี่น้องบ้านนี้หน้าตาดีไม่แพ้กัน
“มาอ้ง มาอ้าวอะไร”
หมวยเล็ก หรือทิศาท้าวเอวฉับ ข้างกายเธอมีผู้ชายร่างผอมสูงผิวขาว ยืนยิ้มตาหยีส่งให้กับไท
“เอ้า”
ไทได้แต่อ้าปากค้าง เมื่อได้รับการต้อนรับจากแม่น้องคนเล็กเอาแบบนั้น หล่อนเดินอาดๆ เข้ามาหาพี่ชาย แล้วเอามือจิ้มหน้าอกไท เสียงของหล่อนดังไปลั่นร้านราวกับติดไมค์ไว้ก็ไม่ปาน
“เฮีย! มาแอบมีเมีย มีลูก” หล่อนชี้ไปยังชลันดาที่อุ้มมู่น้อยไว้ คนโดนชี้นิ้วใส่สะดุ้งโหยง!
“ไม่ไปบอกไปกล่าวม้า เฮียรู้มะ เฮียรู้ไม๊ ว่าม้าอะโมโหมาก ที่เฮียมาซุกเมียซุกลูกไว้แบบนี้ ป่วย เข้าโรงพยาบาลไปแล้วตอนนี้ เพราะโกรธเฮีย”
“คือ...” ไทพยายามจะอ้าปาก แต่...น่ะ...เขาไม่เคยพูดทันน้องสาวคนนี้อยู่แล้ว ั้แ่มีหล่อนเกิดมาเลยก็ว่าได้
“ม้าอะ ไปทาบทามลูกสาวเพื่อนเค้าไว้ให้เฮีย ให้นุ้ยวางแผนชวนให้เฮียกลับไปเดือนหน้า แล้วนี่อะไรอะ? เฮีย มามีเมียมีลูกซุกไว้แบบนี้ไม่บอกกล่าวทางบ้าน ข้ามหัวม้ากับพ่ออะ ไม่ให้เกียรติบ้านเรา ไม่ให้เกียรติพ่อแม่ของผู้หญิง เฮียทำงี้ได้ไงวะ รีบกลับไปบ้านเลยนะ พาเมียกับลูกไปหาม้าเลย ไปทำพิธีให้เรียบร้อยด้วย มิน่าล่ะซินแสที่นุ้ยไปดูดวง ถึงบอกว่ามีคนในบ้านทำไม่ดี โอ๊ย! แบบนี้งะ แบบนี้ไง หาตั้งนานว่าใครวะ เป็ต้นเหตุให้ร้านชาไข่มุกของนุ้ยเจ๊ง เฮียไทนี่เอง เอ้า!” หล่อนยัดกระดาษใส่มือเขา
“ตั๋วเครื่องบิน ซื้อไว้ให้ล่ะ ไฟล์ทบินพรุ่งนี้ กลับไปเลยนะ ไอ้เฮีย! ม้าจะอกแตกตายเพราะโมโหเฮีย”
แล้วหล่อนก็ก้าวฉับๆ ออกไปจากร้าน ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน แต่เดินออกไปได้สามก้าว ก็เหมือนจะนึกอะไรได้ หล่อนก็เดินก้าวฉับๆ กลับมา แล้วดึงมือของชายร่างผอมสูง ที่ยืนยิ้มแหยๆ โปรยส่งให้ทุกคนในร้านอยู่
“เฮียนารถ! ยืนบื้ออยู่ได้ ตามออกมาก็ไม่ตาม เอ๊อ ไปๆ ต้องไปดิวงานอีกสองสามที่”
“อะไรกันวะลูกพี่” เคนที่อยู่ใกล้ไทที่สุด เหมือนจะได้สติก่อนเพื่อนสะกิดลูกพี่เบาๆ
“น้องสาวกูเอง...”
ไทตอบเสียงอ่อน เขามองไปยังชลันดา ที่ยังคงกะพริบตาปริบๆ อุ้มลูกของเขาอยู่ในอ้อมแขน...อืมจริงๆ ก็ลูกใครก็ช่างล่ะ แต่ไทก็ถือล่ะว่ามู่น้อยเป็ลูกเขาอะ!
“เจ๊ดา คงได้ยินทั้งหมดแล้ว...ผมมีเื่จะขอให้ช่วย...เอ่อ...”
เขาโบกตั๋วเครื่องบินในมือ ชลันดาที่เหมือนได้สติแล้ว เอ่ยออกมาคำแรกทันทีว่า
“ไม่!”