เมื่อสัมพัสได้ถึงความมืดมิดที่ว่างป่าวจนไม่รู้ว่าวันคืนผ่านพ้นไปนานแค่ไหน อยู่ๆร่างกายเค้าก็รู้สึกถึงความร้อนและความเ็ปก็ถาโถมเข้ามาโดยมิทันได้ตั้งตัวเค้ารู้สึกราวกับแขนขาโดนหัก รู้สึกถึงเืที่หยดลงมาระหว่างคิ้วแต่ที่เ็ปที่สุดคงเป็สิงผิดปกติที่อยู่ในร่างกายเค้าเค้าพยายามจะอาเจียนมันออกมามีแต่เืและความทรมาร เค้ารู้ได้ในทันทีว่านี่คือ “วิชาพิษมารบุบผา”เป็การกลั่นเืของตนผสมกับผลังปราณ
อี๋นั่วคิดถ้าหากพิษนี่อยู่ในร่างของผู้ฝึกวิชาจะเป็ประโยชน์อย่างมากหากแต่ออยู่ในร่างชายชราเช่นเค้ากลับไรความหมาย เค้าอดกลั่นความทรมารและหลับตาลงรอรับความตายที่จะมาถึงแต่แล้วเค้ากับคิดถึง ตำราวิชาพิษมารบุบผาและราวกลับทุกอย่างจะหยุดนิ่งภาพตรงหน้าเค้ากลับกลายเป็สถานที่คุ้นเคยเค้ามองไปยังชั้นตำราของหอแห่งการทดสอบ ตำราเล่มหนึ่งลอยลงมาจากชั้นต่อจากนี่เค้ารู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นนี้คือการมอบตำรายุทธให้กับผู้ที่ถูกเลือกมันคือสิ่งที่เค้าเห็นมาทั้งชีวิตและแน่นอนเค้าหวังว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นกับเค้าสักครั้งหนึ่งในชีวิตแต่ตอนนี้มันเกิดขึ้นตรงหน้า ปกตำราสลักคำว่า พิษและมีอักษรที่คล้ายจะถูกเขียนด้วยเืว่ามารบุบผาร่างกายของเค้าขยับเองราวกับไม่ต้องรอให้สมองสัง นี้คือความฝันนับร้อยปีของเค้า อี๋นั่วปรับลมปราณตามเคล็ดวิชาใช้พิษในร่างกายเพื่อขับดันพลังปรานเค้าดูดกลืนวิชาปราณจากตำราสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ราวกับฝันแม้พิษที่อยู่ในร่างกายแผดเผาเค้ารุ่นแรงมากมายก็ไม่อาจหยุดเค้าลงได้ .......
ตำราที่ลอยอยู่ด้านหน้ากลับไปยังชั้นของมันแสงสีทองที่คล้ายเกสรดอกไม้ค่อยๆก่อตัวขึ้นมาเป็ผีเสือขนาดครึ่งฝ่ามื้อและบินไปรอบๆอี๋นั่วก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่เค้าและแตกกระจายออกมาเป็ปรานผีเสื้อสีทองขนาดใหญ่ “ขั้นที่ 3” อี๋นั่วพึมพำกับตัวเองก่อนจะมองไปยังตำราที่ลอยกลับไป “ข้าฝึกไม่สำเร็จซิน่ะตำราถึงไม่แต่สลายไปวิชาพิษมารบุบผา มีด้วยกัน 6 ขั้นแต่ข้าเรียนรู้ได้แค่ 3” เค้ากล่าวกับตัวเองหากเป็คนอื่นถ้าเรียนรู้ไม่สำเร็จคงรู้สึกแย่และท้อแท้แต่อี๋นั่วกลับยิ้มราวกลับว่านี้คือความสุขทั้งชีวิตที่เค้าตามหา
ในขณะที่เค้ากำลังดีใจภาพหอตำราก็จางหายไปกลับมาเป็ห้อเงก่าๆคลายจะเป็ห้องนอนเค้ามองไปรอบๆเห็นเด็กผู้ชายวัย 10 กว่าขวบ3-4 คนและผู้หญิงหนึ่งคนที่แม้จะดูทาทางมีอายุแต่ยังคงรูปโฉมงดงามอยู่เสียงเธอะโคล้ายจะเข้าไปทำร้ายพวกเด็กๆตรงหน้าก่อนที่เค้าจะทันข้าใจอะไร ก็กระอักเืกองใหญ่ออกมาอีกรอบและสลบไปรอบนี้ต่างจากที่ผ่านมาเพราะมันคือเืพิษและของเสียที่อยู่ในร่างกายทำให้ร่างกายเค้าสะอาดขึ้นลมปราณไหลเวียนได้ดียิ่งขึ้น
อีนั่วยืนอยู่ทามกลางความมืดเค้ามองไปรอบๆก็เห็นเด็กน้อยหน้าหล่อเหลา แม้ชุดที่ใส่จะดูเก่าแต่ก็สะอาดและเรียบร้อยเด็กน้อยยิ้มและกล่าวว่า “เวลาในชาตินี้ของข้าหมดลงแล้ว ต่อจากนี้ข้าต้องฝากท่านด้วยห่วงของข้ามีเพียงอย่างเดียวคือท่านแม่ของข้าหากข้าจากไปแม่ของข้าคงจะเศร้าหวังว่าท่านจะช่วยข้าได้” เด็กน้อยยกมื้อขึ้นมาทำความเคารพ กล่าวก่อนที่ร่างจะค่อยๆสลายกลายเป็แสงสีขาวไป
อี๋นั่วลืมตาขึ้นมาพบห้องนอนเก่าๆของเค้าเค้าลุกขึ้นนั้งและมองไปที่มื้อของเค้าที่ครั้งหนึ่งเคยไม่มีแรงแม้แต่จะยกน้ำยกฝืน แต่ตอนนี้มันกลับดูแข็งแรงจนเค้าคิดว่าเค้าสามารถใช้มื้อเปล่าผ่าฝืนได้แม้เค้าจะใ แต่เค้ารีปนั้งขัดสมาธิเดินลมปราณวิชาพิษมารบุบผา เพื่อยืนยันกับตัวเองว่าที่เค้าสามารถฝึกวิชาได้แล้วนั้นเป็ความจริง อี๋นั่วค่อยๆปรับลมปราณความทรงจำต่างๆเริ่มไหลเข้ามาภายในหัวเค้าและสรุปได้ว่า เค้ากลับชาติมาเกิดใหม่เ้าของร่างชื่อ หนิงหลง เป็เด็กตระกูล หลงที่แม้แต่นอกเมืองแห่งนี้ก็ถือว่าเป็ตระกูลที่ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรตระกูลหนึ่งแต่หนิงหลง ต่างออกไปเพราะตัวเค้าได้สืบสายเืจากพ่อเค้าที่เป็ตระกูลหลักสายตรงแต่เพราะมีความผิดบางอย่างจึงโดนลดจากตระกูลหลักมาอยู่ยังนอกเมืองแบบนี้ เค้าไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพ่อแม้แต่ชื่อพ่อตัวเอง แม่ของเค้าก็ยังไม่เคยบอก รู้เพียงว่าตัวเองแซ่ หลง เค้าไม่รุอดีตของพ่อแม่เค้ามากนักแต่ชะตาชีวิตเค้ากลับเลวร้ายลงเมื่อเค้าอายุได้ 10ปีต้องเข้าพิธีแสดงพลังปราณเพื่อที่จะเข้าฝึกตนตัวเค้านั้นมีฐานพลังปราณที่ยิ่งใหญ่แม้แต่ในรอบ 200 ปีนับจากตั้งเมืองมาไม่เคยเจอทำให้เค้าสามารถฝึกฝนวิชาต่างๆได้ดีกว่าผู้อื่น แต่แล้วก็หนีไม่พ้นคำที่ว่าเด่นมากไปจะเป็ภัยเ้าเมืองแห่งนี้หวาดกลัวว่าวันหนึ่งหากเค้าเติบใหญ่เค้าจะเข้ามาแย่งชิงตำแหน่งเ้าเมืองของเค้าจึงว่างแผนหนิงหลงไม่ได้เรียนวิชาพื้นฐาน ทำให้เค้าไม่สามารถใช้วิชาพื้นฐานได้กลายเป็เป้าหมายการกลั่นแกล้งของเด็กที่ฝึกยุทธถึงแม้อย่างนั้นเค้าก็ไม่ใช้เด็กที่จะยอมคนง่ายๆ แม้ตัวเค้าจะไม่มีวิชายุทธแต่พลังปราณในร่างกายมีมากมายนัก ทำให้เค้ามีร่างกายที่แข็งแกร่งต่อให้ไม่มีวิชาเค้าก็สามารถเอาชนะเด็กที่ฝึกยุทธระดับพื้นฐานได้สบายๆเมื่อเ้าเมื่องรู้ข่าวจากการกลันแกล้งที่หนักขอขึ้นเรือยๆจนกลายเป็การทำร้ายร่างกายจนในที่สุดล่ามไปเป็การสังหารเด็กๆที่เข้ามาทำร้ายเค้าก็คงเป็หนึ่งในเครื่องมื้อของเ้าเมือง
อี๋นั่วเดินเปิดประตูออกมายังด้านหน้าและลองซัดฝ่ามื้อไปยังต้นไม้ใหญ่ตรงหน้ารอยฝ่ามื้อกดลงไปบนต้นไม้และต่อมาก็ค่อยๆเหี่ยวเฉ่าตายจากพิษของฝ่ามือพิษมารบุบผา กระบานท่าที่ 1 ผีเสื้อพิษโบยบินเค้ายิ้มอย่างพอใจกับภาพที่เห็นก่อนจะหัวเราออกมา “หนิงหลง น่ะหนิงหลงเ้าไม่เพียงแต่จะให้ร่างนี้กับข้ายังให้พลังที่ยิ่งใหญ่นี้กับข้าได้ต่อไปนี้ข้าคือ หนิงหลงสิ่งใดที่เ้าทำไม่สำเร็จใครที่มันรังแกเ้าและแม่ข้าจะเป็คนจัดการเอง”
312K
