บทที่สาม
แพ็คเกจทะลุมิติ
“ ร้านค้าราชวงศ์ิมีแพ็คเกจเริ่มต้นให้กับท่าน้าใช่หรือไม่?“ เสียงนั้นดังแทรกเข้ามาภายในหัว
อย่างที่เสียงนั้นดังขึ้นทั่วทั้งบริเวณที่เต็มไปด้วยความเงียบมันยิ่งชัดเจนมากขึ้น
จางหยวนที่กำลังนอนอยู่บริเวณบนเตียงไม่ตอนนี้ร่างกายะโขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน
ยามนี้ใช้ดวงตาคู่นั้นมองไปบริเวณรอบร่างกายเมื่อมองไปบริเวณรอบๆร่างกายไม่พบเห็นผู้ใดอยู่ภายในบริเวณนี้
ภายในหัวยามนี้คิดว่าตนเองนั้นเธอผีสางหรือไม่ก็ิญญาร้ายมาหลอกหลอนในยามค่ำคืนอย่างแน่นอน
แต่ในขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น
เสียงนั้นมันก็ดังถามทวนขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง “ ร้านราชวงศ์ิมีแพ็คเกจเริ่มต้นให้กับท่าน้าใช้หรือไม่”
“ หมายความว่าอย่างไรสิ่งที่หนังขึ้นเสียงของผู้ใดกัน? ” จางหยวนกล่าวถาม
“ ผู้ช่วยจากระบบร้านค้าแนะนำแพ็คเกจที่ท่านจะได้รับนั้นคือแพ็คเกจทะลุมิติการเดินทางมาที่แห่งนี้ท่าน้าใช้งานหรือไม่? ”
แม้ว่าจะไม่ค่อยเข้าใจมากนักแต่เมื่อเสียงนั้นมันดังขึ้นมาอีกครั้ง
ด้วยความสงสัยมากมายที่มันบังเกิดขึ้นภายในหัวจึงทำการตอบกลับไป “ ใช้!!! ”
เมื่อส่งเสียงตอบกลับไปเรียบร้อยเสียงปริศนาดังขึ้นแทรกเข้ามาภายในหัวอีกครั้ง
“ ใช้งานแพ็คเกจเริ่มต้นการทะลุมิติ ”
“ สิทธิ์พิเศษที่ได้รับ ท่านได้รับกระเป๋ามิติขั้นต่ำหนึ่งสามารถใช้งานร้านค้าทั่วไปขั้นต่ำได้ สามารถใช้งานร้านค้าลึกลับขั้นต่ำได้สามารถใช้งานร้านค้าาได้ ”
เมื่อเสียงนั้นดังย้อนขึ้นมาทางหูจังหยวนยกมือทั้งสองข้างััเขาที่หูของตนเองอีกครั้ง
ในตอนนี้สามารถทำใจเชื่อได้แล้วว่าเสียงที่มันดังขึ้นมาภายในหูยามนี้ไม่ใช่ว่าเขาหูฝาดไปเอง
เขาได้ยินเสียงนั้นมันดังขึ้นมาภายในหูจริงๆหลังจากที่เสียงนั้นดังแทรกขึ้นมาภายในหู
เมื่อมันพูดจบสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาก็คือโลกทัศน์ใหม่ที่มองเห็นสิ่งที่มองเห็นภายในสายตายามนี้มันเป็เหมือนกับตัวอักษรมากมายที่ปรากฏขึ้นมาด้านหน้า
จางหยวนทั้งแตกตื่นทั้งสับสนกับสิ่งที่ปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าในตอนนี้
ขณะที่กำลังสับสนอยู่นั้นเสียงบางอย่างภายในหัวก็หนังขึ้นมาอีกครั้งเพื่ออธิบายเพิ่มเติม
“ กระเป๋ามิติของท่านลูกค้าสามารถเก็บของ ได้จำกัดน้ำหนักเพียงแค่ 10กิโลเท่านั้น ”
ได้ยินเสียงนั้นพูดขึ้นมาจางหยวนเคยได้ยินเกี่ยวกับความสามารถกระเป๋ามิติมาก่อนภายในยุคสมัยก่อนหน้านี้ในชีวิตก่อนก่อนที่จะมาอยู่ภายในร่างกายนี้
ภายในนิยายแฟนตาซีหลายหลายเื่มีเกี่ยวกับเื่กระเป๋ามิติปรากฏขึ้นมาเป็ความสามารถที่เยี่ยมยอดสามารถเก็บของข้างตายภายในงานได้โดยที่ไม่จำเป็จะต้องถือจับเอาไว้
ในตอนนี้เสียงที่หนังขึ้นมาภายในหูบอกว่าสามารถใช้กระเป๋ามิติได้ภายในใจนั้นยิ่งแตกตื่น
หลังจากที่มาเกิดภายในยุคสมัยนี้รับภายในร่างกายนี้ทำความเข้าใจอยู่สักพัก
จึงสามารถทำคำเข้าใจได้ว่าภายในยุคสมัยนี้คล้ายกับยุคสมัยราชวงศ์ิในประวัติศาสตร์
แต่ว่าคลายคลึงว่าเป็โลกคู่ขนานอารยธรรมภาษาต่างๆจะเหมือนกันแต่ว่าสิ่งที่ไม่เหมือนกันคือเส้นทางของประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกันออกไปอย่างชัดเจน
ยามนี้ยิ่งสับสนมากขึ้นไปอีกแต่เมื่อลองคิดดูแล้วการที่มาอยู่ภายในร่างนี้ได้โดยการเกิดใหม่จะมีความสามารถพิเศษปรากฏขึ้นมามันเองก็ไม่แปลก
อีกครั้งก็เคยเห็นตัวเอกภายในนิยายแฟนตาซีหลายเื่ที่มีความสามารถพิเศษ
จางหยวนยกยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะคิดภายในใจ “ บอกนะว่าเื่ของข้าจะมีความสามารถพิเศษเก่งกาจในด้านวรยุทธ์เหมือนพวกตัวเอกในนิยาย ”
กระเป๋ามิติสามารถบรรทุกของได้เพียงแค่10 กิโลภายในยุคสมัยแห่งนี้น้ำหนักที่ใช้กันมันไม่ใช่กิโลกรัมแต่ว่ามันยังคงเป็ช่าง
โดยการที่เสียงที่อยู่ภายในหัวก้าวออกไปเช่นนั้นแสดงว่ามันเข้าใจโลกที่เขาจากมา
เสียงที่ดังขึ้นมาอธิบายภายในหัวมันยังไม่จบเพียงแค่นั้น
เมื่อเสียงใหม่ดังขึ้นมากลางจวนพยายามสงบสติอารมณ์ของตนเอง
ยามนี้ปฎิเสธไม่ได้ว่าภายในใจนั้นมันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกยามนี้จึงเร่งสงบใจของตนเองรับฟังสิ่งที่มันจะดังขึ้น
“ ระบบร้านค้าทั่วไปจะมีของต่างๆลงขายอยู่ภายในนั้นโดยยิ่งระดับของร้านค้าทั่วไปสูงขึ้นของที่จะได้รับยิ่งมีประสิทธิภาพมากขึ้น”
“ ระบบร้านค้าลึกลับมันจะมีของมากมายปรากฏออกมาภายในนั้นโดยจะทำการสุ่มปรากฏทุกๆหนึ่งวันโดยเงื่อนไขของที่ลงขายต่อรอบมีเพียงแต่ห้าชิ้นเท่านั้นถ้าลูกค้าไม่ทำการซื้อของเรานั้นเมื่อผ่านพ้นไปหนึ่งวันของเรานั้นจะทำการรีเซ็ทใหม่”
“ ระบบร้านค้าา จะมีของที่ใช้ในการฝึกฝนวรยุทธขายอยู่ภายในนั้นโดยการลงขายต่อรอบมีเพียงแค่สามชิ้นจะรีเซ็ทของใหม่ทุกๆหนึ่งเดือน ”
เสียงอธิบายภายในหัวดำขึ้นมายังไม่หยุดมันดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องทำให้เขาพอจะเข้าใจเกี่ยวกับสิ่งที่ปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าในตอนนี้มากขึ้น
[ ชื่อ จางหยวน อายุ 18 ปี เพศชาย ]
[ สิทธิ์ตำแหน่ง : ลูกค้าใหม่ ]
[จำนวนเงิน : 0 ตำลึง 0 อีแปะ ]
[ กระเป๋ามิติ น้ำหนัก 10\0 กิโลกรัม ]
[ ร้านค้าทั่วไปขั้นต่ำ ]
[ ร้านค้าลึกลับขั้นต่ำ ]
[ ร้านค้าาขั้นต่ำ ]
หรือตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้าในยามนี้หลังจากที่ได้ยินเสียงอธิบายภายในหัวจังยนเื่ทำความเข้าใจกับมันได้มากขึ้น
หลังจากลองขยี้ดวงตาหลายต่อหลายครั้งแล้วก็ลองมองเ้าสิ่งที่ปรากฏอยู่บริเวณด้านหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มันทำให้เขานั้นได้รู้ว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้มันคือความจริง
ในขณะที่กำลังเต็มไปด้วยความสับสนเริ่มพอจะเข้าใจกับสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้ามากขึ้น
ภายในใจก็พยายามคิดว่าน่าจะเป็เหมือนพวกความสามารถพิเศษภายในนิยายที่เคยอ่านมา
แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรความสามารถที่ปรากฏขึ้นในตอนนี้มันก็ไม่น่าจะใช่ความสามารถที่ใช้ในการต่อสู้อย่างพวกตัวเอกในนิยายเลยสักนิด
จางหยวนพยายามสงบใจและลองใช้งานร้านค้าทั่วไป “ ใช้งานร้านค้าทั่วไป”
ลองกล่าวออกมาภาพที่อยู่บริเวณด้านหน้าน้ำเสียงเปล่งออกไปตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นคราวนี้มันไม่ได้ปรากฏขึ้นมาเพียงแค่ตัวอักษร
มีสิ่งที่ปรากฏขึ้นมากลายเป็ระบบอัจฉริยะที่แสดงทั้งตัวอักษรแล้วก็รูปของที่ขายอยู่ภายในนั้นออกมาอย่างชัดเจน
[ รายการของที่ตั้งขายในร้านค้าทั่วไป ]
[ น้ำิญญาหนึ่งถุงผ้า ราคา 1 ตำลึง ]
[ ปุ๋ยิญญาหนึ่งกระสอบ ราคา 1 ตำลึง ]
[ ยาฟื้นฟูความเหนื่อยล้าหนึ่งเม็ด ราคา 100 อีแปะ ]
นี่คือสิ่งที่ปรากฏอยู่บริเวณด้านหน้าเมื่อเห็นว่ามันมีเพียงแค่สามชนิดจึงทำการอุทานออกมาด้วยความสงสัย “ อันใดกันมีเพียงแค่นี้อย่างนั้นหรือ?”
“ เรียนท่านลูกค้าตอนนี้สิทธิ์ในการเข้าถึงการซื้อขายของท่านเป็เพียงแค่ลูกค้าใหม่เท่านั้นร้านค้าทั่วไปเป็รายการร้านค้าขั้นต่ำจึงมีเพียงแค่นี้”
เสียงที่อยู่ภายในหัวตอบกลับมาจึงพอจะทำความเข้าใจกับมันได้
แต่ในขนาดนั้นเองภายในใช้เองก็ยังคงสงสัยเช่นเดียวกันเมื่อมองเห็นราคาของทุกวันที่อยู่บริเวณด้านหน้าหูตาถึงกับตื่นประกาย
“ ราคาที่ดูจะเกินความเป็จริงนี่มันอะไรกัน? ”
“ ถ้าอยากจะซื้อมันแล้วราคาขนาดนี้ตัวของข้าจะไปหาเงินมากมายขนาดนี้มาจากที่ไหน?” ในตอนแรกก็รู้สึกตื่นเต้นที่ว่าตนเองนั้นได้รับพลังวิเศษแต่เมื่อมองเห็นทั้งสิ่งที่อยู่ด้านหน้ากลับรู้สึกว่ามันเป็ของไร้ประโยชน์ขึ้นมาในทันที
เพราะว่าจะเอาพวกของที่ปรากฏอยู่บริเวณด้านหน้าราคาของมันสูงลิบลิ่วเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมมือถึง
เมื่อไม่มีเงินที่จะซื้อพวกมันมาลองใช้งานก็เทียบเท่ากับว่าพวกมันนั้นเป็ของไร้ประโยชน์ไปในทันที
ความตื่นเต้นกับมันนั้นจางหายไปร่างกายค่อยค่อยหย่อนลงไปนอนนิ่งกับเตียงอีกครั้ง
จางหยวนถอนหายใจเลือกใหญ่ออกมาพร้อมกับกล่าวพึมพำกับตนเอง “ ไร้ประโยชน์จริงๆ”
จบบท