พลิกฟ้าครองดารา

รุ่งเช้าหลังจากศพมือสอดแนมถูกเก็บซ่อนอย่างเงียบงัน

สำนักเมฆาครามกลับดูสงบงามเสียยิ่งกว่าทุกวัน

หมอกบางลอยคลออยู่ตามสันเขา
ยอดสนทอดเงาลงบนลานหินเป็นริ้วสีเข้ม
ลมเช้าพัดกลิ่นน้ำค้างและหญ้าอ่อนเอื่อยมาเป็นระยะ
หากเป็นคนทั่วไปมองมา ย่อมเห็นเพียงภาพสำนักเล็กบนภูผาที่เงียบสงบไร้คลื่นลม

แต่อี้ซินรู้ดีแล้วว่า
ใต้ความเงียบนี้มีแต่กระแสเชี่ยวกรากซ่อนอยู่ทุกทิศ

เขายืนอยู่ในเรือนศิษย์ชั้นในเพียงลำพัง
นิลกาฬกลืนดาราพาดอยู่ข้างกาย
แสงเช้ายังไม่แรงนัก ทว่าผิวดาบดำลึกกลับดูดกลืนแสงรอบด้านเสียจนเหมือนรัตติกาลชิ้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง

อี้ซินลดสายตาลงมองนิ้วมือข้างซ้ายของตน

บนข้อนิ้วนางนั้น
แหวนสีดำหม่นวงเดิมยังคงแนบสนิทอยู่กับผิวหนัง
ภายนอกมันยังดูธรรมดา ไม่ส่งแสง ไม่แผ่แรงกด
ต่อให้ผู้ใดเห็นก็คงไม่มีวันเชื่อว่าวงแหวนเก่าแก่ไร้นามนี้คือหนึ่งในสมบัติที่อาจทำให้คนทั้งแผ่นดินฆ่ากันได้

ตั้งแต่กลับจากสนามทดสอบสัตว์เทวะ
เขารู้สึกอยู่หลายครั้งว่าแหวนวงนี้เปลี่ยนไปแล้ว

เมื่อก่อนมันเพียงเย็นลึกและเงียบงัน
ราวกับของโบราณที่หลับใหลไม่ยอมตอบรับผู้ใด

แต่บัดนี้
ทุกครั้งที่เขาสัมผัสมันด้วยปราณ
ส่วนลึกของวงแหวนจะมีคลื่นบางอย่างสะท้อนกลับมา
คล้ายประตูโบราณบานหนึ่งกำลังค่อย ๆ คลายผนึกจากด้านใน

อี้ซินจึงสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ
ลมปราณมหาเทพดาราไหลจากตันเถียนขึ้นสู่ปลายนิ้ว
ไม่เร่ง ไม่กด
แต่มั่นคงและหนาแน่นกว่าเดิมหลายเท่า

ครั้นกระแสปราณแตะแหวน
แหวนสีดำหม่นก็พลันสั่นแผ่ว

วูม..!!

เส้นแสงดำเงินเส้นหนึ่งไหลผ่านผิวแหวนอย่างรวดเร็ว
ไม่ทันกะพริบก็ดับลง

ทันใดนั้น
จิตของอี้ซินพลันถูกบางสิ่งดูดวูบ

ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวเพียงเสี้ยว
แล้วทั้งร่างเขาก็หายไปจากห้องในพริบตา

เมื่อภาพทุกอย่างค่อย ๆ แจ่มชัดอีกครั้ง
อี้ซินกลับพบว่าตนมิได้ยืนอยู่ในเรือนไม้หลังเดิมแล้ว

เบื้องหน้าเขาคือท้องฟ้าสีครามลึกอันกว้างใหญ่
เบื้องล่างคือพื้นดินสีเขียวเข้มสลับดำ
มีลำธารสายเล็กไหลคดผ่านระหว่างแนวเนิน
ไกลออกไปปรากฏผืนป่าเตี้ย ทุ่งหญ้าและผาหินเตี้ย ๆ ต่อเนื่องกันไปสุดสายตา

มันมิใช่โลกกว้างใหญ่ไพศาลดุจแผ่นดินภายนอก
แต่ก็ใหญ่พอจะเรียกได้ว่า “เมืองเล็กหนึ่งเมือง” อย่างไม่เกินจริง

ลมที่นี่ต่างจากโลกภายนอกชัดเจน

เพียงลมหายใจแรก
อี้ซินก็ตระหนักได้ทันทีว่า
พลังปราณในอากาศหนาแน่นกว่าข้างนอกอย่างมหาศาล

ไม่ใช่เพียงมากขึ้นเล็กน้อย
หากมากกว่าราวสามเท่า
จนแม้แต่การยืนเฉย ๆ ยังรู้สึกได้ว่ารูขุมขนทั่วร่างเปิดรับปราณได้ง่ายกว่าปกติ

แววตาของเขาจึงลึกขึ้นทันที

“นี่คือ...”

คำพึมพำยังไม่ทันสิ้น
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในส่วนลึกของจิตเขา

มิใช่เสียงจากมนุษย์
มิใช่เสียงจากภูตผี
หากเป็นเสียงเก่าแก่ต่ำลึกดุจก้องสะท้อนอยู่ในห้วงมิติ

“ผู้ถือครองแหวนมิติเทวะได้รับการยอมรับในเบื้องต้น”

“ผนึกชั้นแรกคลาย”
“โลกในแหวนเปิดแล้ว”

อี้ซินดวงตาวูบ

แหวนมิติเทวะ...

บัดนี้เขาทราบแล้วว่าแหวนลึกลับโบราณวงนี้คือสิ่งใด
เพราะสมบัตินี้ได้เฉลยนามของมันด้วยตัวเองแล้ว

เสียงเก่าแก่นั้นยังคงดำเนินต่อไปอย่างราบเรียบ

“โลกในแหวน: พลังปราณหนาแน่นกว่านอกโลกสามเท่า”
“กาลเวลาเคลื่อนไหวเร็วกว่าโลกภายนอกสามสิบเท่า”
“รับสิ่งของและสิ่งมีชีวิตได้ภายใต้ขอบเขตพลังของผู้ถือครอง”
“เมื่อผู้ถือครองแข็งแกร่งขึ้น ผนึกชั้นถัดไปย่อมเปิดตาม”

เสียงเงียบลงเพียงเท่านั้น
แล้วทุกสิ่งก็กลับสู่ความสงบ

อี้ซินยืนนิ่งอยู่กลางโลกย่อส่วนนี้ครู่หนึ่ง
หัวใจเต้นหนักขึ้นช้า ๆ

หนึ่งวันภายนอก
เท่ากับสามสิบวันภายใน

ต่อให้ผู้ใดในใต้หล้ารู้ความลับนี้
ก็คงยอมใช้ทุกสิ่งในชีวิตแลกมันมาไว้ในมือ

ดวงตาของเขากวาดมองรอบด้านอย่างละเอียดอีกครั้ง

พื้นดินที่นี่ค่อนข้างราบ
ทิศตะวันตกมีผาหินเตี้ยเรียงตัว
ทิศเหนือมีธารน้ำใสสายหนึ่ง
ส่วนทิศใต้มีป่าโปร่งไม่หนาทึบมากนัก

ลึกไปอีกหน่อย
เขาพบศิลาดำแผ่นหนึ่งตั้งอยู่กลางลานโล่ง
ผิวศิลานั้นเรียบสนิทและมีอักขระบรรพกาลจาง ๆ สลักอยู่เป็นวง

เมื่อเขาแตะมือเข้าไป
คลื่นข้อมูลอีกสายก็ไหลเข้ามาในจิต

ที่แห่งนี้สามารถใช้เป็น

พื้นที่ฝึกฝนพื้นที่เก็บของพื้นที่พักฟื้นและพื้นที่ควบคุมทางเข้าออกภายในแหวน

อี้ซินยกมือขึ้นช้า ๆ
นิลกาฬกลืนดาราที่เดิมพาดอยู่ข้างกายในโลกภายนอกก็พลันหายวับ
ก่อนจะไปปรากฏอยู่บนศิลาดำเบื้องหน้าในพริบตา

เขาเห็นดังนั้น
มุมปากจึงขยับขึ้นเพียงน้อย

ต่อไปนี้...
ยามไม่จำเป็น เขาไม่ต้องแบกดาบยักษ์นี้เดินให้ผู้คนจับตาทุกฝีก้าวอีกแล้ว

แหวนมิติเทวะได้เปิดออก
นั่นย่อมหมายความว่าเส้นทางฝึกฝนของเขาย่อมมีโอกาสเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

อี้ซินนั่งลงบนศิลาดำ
หลับตา
ปล่อยจิตดำดิ่งสู่ภายในกายอีกครั้ง

ครานี้เขาสัมผัสได้ชัดเจนถึงอีกสิ่งหนึ่ง

หยกดารา...เปลี่ยนไปแล้ว

ถ้าเปรียบก่อนหน้านี้มันเป็นเพียงแก่นพลังที่คอยหล่อเลี้ยง วิ่งนำทาง และกดประสานสิ่งต่าง ๆ ในร่าง
บัดนี้มันกลับแผ่ม่านพลังบางเบาออกมาห่อหุ้มทุกความลับในกายเขาไว้ทั้งหมด

ไข่ลึกลับที่ซ่อนอยู่ลึกในอก
จุดชีพจรดาราทั้งเก้าซึ่งยังเปิดเพียงบางส่วน
ร่องรอยโลหิตสัตว์เทวะ
เม็ดพลังธาตุมืด
รวมไปถึงความผิดปกติของรากฐานและกระแสปราณ

ทุกสิ่งถูกม่านของหยกดาราปกคลุมไว้แน่นหนา

หากเมื่อก่อนผู้มีฝีมือด้านโอสถหรือตรวจชีพจรเก่งพอ
ยังอาจสัมผัสได้เลือน ๆ ว่าในกายเขามีบางอย่างผิดสามัญ

จากนี้ไป
ต่อให้เป็นยอดฝีมือทั่วไป
หากไม่เหนือเขาไปมากจนเกินควร
ย่อมตรวจเห็นได้เพียงชั้นผิว
ไม่มีสิทธิ์ล้วงลับล่วงรู้ถึงแกนแท้ภายในได้ง่ายอีก

อี้ซินลืมตาขึ้นช้า ๆ
แววตาลึกสงบกว่าเดิม

"ดี"

อย่างน้อยจากนี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องคอยระวังทุกการแตะชีพจรหรือทุกสายตาของผู้ตรวจโอสถจนเกินไปอีกแล้ว

เขาลุกขึ้นยืนกลางโลกในแหวนอีกครั้ง
สายลมภายในมิติเล็กนี้พัดผ่านชายเสื้อ
พลังปราณหนาแน่นรอบกายทำให้โลหิตในร่างตอบรับอย่างนุ่มลึก

จากนั้นอี้ซินจึงลองเดินฝึก

เท้าก้าวหนึ่ง
เงาหนึ่งค้าง

เท้าก้าวสอง
ร่างจริงแทรกผ่านเงาตนอย่างแผ่วลึกดุจดาราเคลื่อน

เท้าก้าวสาม
สิบห้วงดาราระดับหนึ่งเปิดขึ้นเพียงเสี้ยว
พลังในกายพลันหนุนแน่นขึ้นฉับพลัน
ท่าเท้าสิบดารากลืนฟ้าจึงเร็ว คม และลวงตากว่าเดิมอีกชั้น

หากมีผู้ใดยืนอยู่ตรงนี้
ย่อมเห็นเพียงว่าพื้นที่กลางลานศิลากำลังมีเงาดำหลายสายวาบหายไปมา
คล้ายดาวตกซ้อนกันหลายดวงจนแยกไม่ออกว่าร่างใดจริงร่างใดหลอก

อี้ซินหยุดหลังจากนั้นราวครึ่งชั่วยามภายในแหวน

แม้จะมิใช่การฝึกหนักยืดยาว
แต่เพียงเท่านี้เขาก็ยิ่งแน่ใจแล้วว่า

แหวนมิติเทวะวงนี้
จะกลายเป็นส่วนหนึ่งในความลับที่สุดของเขาต่อจากนี้

เมื่อประเมินทุกอย่างเรียบร้อย
เขาจึงสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ
นิลกาฬกลืนดาราหายกลับเข้าสู่มิติลึกของแหวน
เหลือเพียงตัวเขาในอาภรณ์ธรรมดา

ต่อให้เดินออกไปเช่นนี้
ภายนอกย่อมไม่มีผู้ใดรู้ว่า
ดาบยักษ์อำมหิตที่ทำให้ทั้งสำนักตกตะลึงนั้น
กำลังซ่อนตัวอยู่ในโลกมิติเล็กๆที่เวลาเดินเร็วกว่าภายนอกถึงสามสิบเท่า

อี้ซินค่อย ๆ ปิดตา
ปล่อยจิตสื่อกับแหวนอีกครั้ง

โลกตรงหน้าพลันพร่าเลือน

แล้วชั่วพริบตาต่อมา
เขาก็กลับมายืนอยู่ในเรือนไม้หอมดำดังเดิม

แสงเช้ายังตกอยู่ในมุมเดิมแทบไม่ขยับ
เหมือนเขาจากไปเพียงเสี้ยวเดียว

ดวงตาของอี้ซินจึงเย็นวาบแผ่วหนึ่ง

เร็วถึงเพียงนี้จริง

หากใช้ดี
ที่แห่งนี้ย่อมทำให้เขาเดินนำหน้าผู้อื่นไปได้อย่างมหาศาล

ในเวลาเดียวกัน
ลานเทพยุทธ์ชั้นในของสำนักเมฆาครามกลับเริ่มปั่นป่วนขึ้นอีกครา

ตั้งแต่ชื่อของอี้ซินไปปรากฏบนป้ายเทพยุทธ์แทนที่เผยซางเหยียน
ผู้คนในศิษย์ชั้นในก็แบ่งเป็นหลายสายอย่างเห็นได้ชัด

บางสายอยากเห็นว่าเขาเป็นเพียงดาวรุ่งชั่วคราวหรือของจริง
บางสายไม่พอใจที่คนซึ่งเพิ่งก้าวขึ้นมาจะเข้ามาแบ่งทรัพยากรและสิทธิ์คัดเลือกร้อยสำนัก
บางสายเงียบดูสถานการณ์
และบางสาย...เริ่มส่งเงาคนออกมาแล้วอย่างเงียบงัน

ฉินก่วงยืนอยู่บนแท่นหินด้านข้างป้ายเทพยุทธ์
ฟังรายงานจากศิษย์ชั้นในสองคนด้วยสีหน้าเคร่งอยู่หลายส่วน

“ศิษย์ที่ตายเมื่อคืนไม่ใช่คนมีชื่อ”

หนึ่งในนั้นกล่าว

“แต่เส้นทางที่เขาใช้เดินเข้าออกเป็นแนวคนของเรือนเมฆาดำจริง”

ฉินก่วงหรี่ตา

“ข้าไม่ต้องการคำว่า ‘จริง’ ที่เป็นเพียงการคาดเดา”
“มีหลักฐานใด”

ศิษย์ผู้นั้นเงียบไป
เพราะนอกจากรอยทางและบางสัญญาณ
ก็ยังไม่มีสิ่งใดมัดแน่นจริงดังที่ครูฝึกกล่าว

อีกคนหนึ่งจึงรีบเสริม

“แต่เมื่อคืนเรือนเมฆาดำเงียบผิดปกติ”
“และคนของฝ่ายนั้นหายหน้าไปหลายคน”

ฉินก่วงยังไม่ทันตอบ
เสียงฝีเท้านุ่มนวลสายหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือ ลั่วชิงเหยา

วันนี้นางอยู่ในอาภรณ์ยาวสีแดงเข้มเช่นเคย
แต่สายตาคู่งามกลับเย็นและคมกว่าวันบนแท่นประลองหลายส่วน
ความงามของนางยามยืนท่ามกลางหมอกเช้าและผาหินดำด้านหลัง
ยิ่งขับให้เหมือนหงส์แดงผู้ยืนอยู่เหนือฝูงเมฆจริง ๆ

ศิษย์ทั้งสองรีบประสานมือคารวะทันที

ลั่วชิงเหยาหาได้มองพวกเขาไม่
นางเพียงทอดสายตาไปยังชื่อ “อี้ซิน” บนป้ายเทพยุทธ์อยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะเอ่ยเรียบ ๆ

“คนของเรือนเมฆาดำเริ่มขยับเร็วเกินไป”
“หรือพวกมันมีบางอย่างต้องเร่งชิงก่อนการคัดเลือกรอบใหญ่จะมาถึง”

ฉินก่วงหันมามองนาง

“เจ้าก็เห็นเช่นนั้นหรือ”

ลั่วชิงเหยาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธทันที
เพียงกล่าวต่ออย่างสงบ

“เผยซางเหยียนเป็นเพียงหน้าไม้”
“จ้าวคุนยิ่งเป็นเพียงขยะที่ถูกผลักมาให้ตาย”
“แต่หากตอนนี้ยังมีเงาคนถูกส่งไปดูเรือนของอี้ซินอีก”

นางหยุดน้อยหนึ่ง

“ก็น่าจะมีคนไม่สบายใจในสิ่งที่เขาเปลี่ยนแปลงไปจากแดนทดสอบมากกว่าที่เห็น”

ฉินก่วงสีหน้าไม่เปลี่ยน
แต่แววตากลับลุ่มลึกขึ้น

ลั่วชิงเหยาแม้ยังอายุน้อย
แต่นางมองเกมส์คนขาดเกินกว่าศิษย์ทั่วไปมาก

“เจ้าคิดว่าคนเบื้องหลังเป็นใคร”

ฉินก่วงถาม

ลั่วชิงเหยาจึงยกสายตาขึ้นช้า ๆ
ดวงตาคู่งามนิ่งเย็นดุจน้ำค้างก่อนฟ้าสาง

“คนที่กลัวว่าอี้ซินจะเติบโตขึ้นมาเร็วกว่าที่ควร”
“หรือคนที่รู้ว่าเขาไม่ควรมีชีวิตมาถึงวันนี้ตั้งแต่แรก”

ถ้อยคำนั้นทำให้ศิษย์ทั้งสองที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับหน้าเปลี่ยน

เพราะมันมิใช่เพียงการแก่งแย่งภายในสำนักแล้ว
หากโยงไปถึงเรื่องเก่าก่อนอี้ซินเข้าสู่เมฆาครามเสียอีก

ฉินก่วงจึงเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะกล่าวเสียงต่ำ

“จับตาเรือนเมฆาดำต่อไป”
“แต่ห้ามแหวกหญ้าให้งูตื่น”
“อย่าให้พวกมันรู้ตัวเร็วเกินไป”

ศิษย์ทั้งสองรับคำแล้วรีบถอยออกไปทันที

เมื่อเหลือเพียงฉินก่วงกับลั่วชิงเหยา
ครูฝึกผู้นี้จึงหันมาสบตานางโดยตรง

“เจ้ากำลังสนใจอี้ซินมากกว่าที่ควรเป็นหรือไม่”

คำถามนี้ตรงนัก
ทว่าลั่วชิงเหยาหาได้หวั่นไหวแม้เพียงเสี้ยว

นางเพียงหันกลับไปมองป้ายเทพยุทธ์อีกครั้ง
สายตาหยุดอยู่ที่ชื่ออันดับเจ็ดสิบสามชั่วครู่

“ข้าเพียงมองคนที่อาจทำให้สำนักนี้สั่นสะเทือนได้เท่านั้น”

นางตอบเรียบ

ฉินก่วงหัวเราะหึเบา ๆ
ไม่ซักต่อ

เพราะแม้ลั่วชิงเหยาจะไม่ยอมรับตรง ๆ
แต่การที่นางยอมเอ่ยถึงอี้ซินด้วยน้ำหนักเช่นนี้ก็ถือว่ามากแล้ว

ยามสายใกล้เที่ยง
อี้ซินเดินออกจากเรือนไปยังเขตโอสถตามคำของมู่หรงเยว่

ครั้งนี้เขาไม่ได้พกนิลกาฬกลืนดาราออกมา

เพียงตัวเขาในอาภรณ์ชั้นในเรียบง่าย
ผมยาวมัดครึ่งหนึ่ง
ท่วงท่ามั่นคง
แรงกดดันรอบกายแม้ไม่ปล่อยออกเต็มที่ก็ยังทำให้ศิษย์สองข้างทางต้องเปิดทางให้อย่างไม่รู้ตัว

หลายคนหันมองมือข้างที่เคยถือดาบยักษ์ด้วยความฉงน
แต่ไม่มีผู้ใดกล้าถามว่าดาบนั้นหายไปไหน

แน่นอนว่าไม่มีใครคิดถึงคำตอบอันบ้าคลั่งเช่น

“มันถูกเก็บไว้ในโลกมิติเล็กขนาดเท่าเมืองหนึ่ง”

ได้เลยแม้แต่น้อย

เมื่อก้าวเข้าสู่เขตฝ่ายโอสถ
กลิ่นหอมสะอาดของสมุนไพรสดและโอสถแห้งก็ลอยแตะจมูกทันที
เรือนหลังเล็กเรียงกันเป็นระเบียบ
สวนสมุนไพรขั้นเป็นชั้นลดหลั่นอยู่ตามสันเขา
ธารน้ำใสไหลผ่านลานตากโอสถสีหยก
บรรยากาศต่างจากเขตศิษย์สายยุทธ์อย่างสิ้นเชิง

มู่หรงเยว่กำลังยืนอยู่ใต้ชายคาเรือนหนึ่ง
แสงแดดอ่อนตกต้องเสี้ยวหน้าของนางอย่างพอเหมาะ
ยิ่งขับให้ความงามนุ่มนวลละเมียดนั้นดูสงบเกินแตะต้อง

เมื่อเห็นอี้ซินเดินเข้ามา
ดวงตาคู่งามของนางพลันกวาดมองรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว
แล้วขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อย

“ดาบของเจ้าเล่า”

อี้ซินหยุดยืนตรงหน้าเรือน
มุมปากขยับน้อย ๆ

“เก็บซ่อนไว้แล้ว”

มู่หรงเยว่หรี่ตาอย่างฉงน
เพราะดาบใหญ่ถึงเพียงนั้นไม่ใช่ของจะซ่อนไว้ในแขนเสื้อหรือหลังเรือนได้ง่ายแน่

นางกำลังจะถามต่อ
แต่กลับชะงักไปเอง

เพราะในจังหวะที่อี้ซินกล่าวคำนั้น
หยกดาราในกายเขาได้แผ่ม่านปกปิดออกมาอย่างแนบเนียนแล้ว

ต่อให้นางพยายามสัมผัสลึกอีกครา
ก็กลับมองไม่ทะลุเกินผิวชีพจรด้านนอก

มู่หรงเยว่ดวงตาไหวเล็กน้อย

“ชีพจรของเจ้า...”

อี้ซินมองนางนิ่ง

นางเงียบไปชั่วอึดใจ
ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก

“เมื่อเช้ายังพอสัมผัสความลึกในกายเจ้าได้อยู่บ้าง”

นางกล่าวเบา ๆ

“แต่ตอนนี้กลับคล้ายถูกหมอกชั้นหนึ่งบังไว้”

อี้ซินไม่ตอบชัด
เพียงกล่าวเรียบ

“อาจเพราะพลังในกายข้าสงบลงกว่าเดิม”

มู่หรงเยว่มองเขานานกว่าปกติ
นางรู้ดีว่าไม่ใช่คำตอบทั้งหมด
แต่ก็รู้เช่นกันว่าของบางอย่างในตัวคนผู้นี้
ถึงเวลาแล้วที่ไม่ควรถูกถามตรง ๆ มากเกินไป

นางจึงไม่ฝืน
เพียงยื่นขวดหยกอีกสองใบให้เขา

“หนึ่งขวดสำหรับโอสถประคองชีพจร”
“อีกขวดสำหรับกดพลังย้อนสะท้อน”

นางว่า

“หากเจ้าเข้าฝึกปิดด่านหนัก ห้ามลืมพกไว้”

อี้ซินรับมาแล้วพยักหน้า

“วันนี้มีอะไรอีกไหม?”

เขาถาม

มู่หรงเยว่สายตานิ่งลงอีกส่วน

“มี”

นางตอบ

“คนของตระกูลมู่...มาถึงสำนักแล้ว”

คำว่า “ตระกูลมู่” เพียงสามพยางค์
ทำให้ลมใต้ชายคาเหมือนชะงักไปเสี้ยวหนึ่ง

ดวงตาของอี้ซินลึกขึ้นทันที

มู่หรงเยว่เห็นเช่นนั้น
แม้สีหน้าเขาจะยังไม่เปลี่ยน
แต่นางก็รู้แล้วว่าชื่อสกุลนี้ยังแตะส่วนลึกในใจเขาได้มากเพียงใด

“คนมาไม่มาก”

นางกล่าวต่อ

“แต่เป็นคนมีฐานะ”
“และข่าวที่หลุดมาจากจวนรับแขกบอกว่า...”

นางหยุดเพียงครู่
ก่อนกล่าวช้า ๆ

“มู่ชิงหลานก็มาด้วย”

ใต้ชายคาเรือนโอสถเงียบลงในทันที

แสงแดดบ่ายอ่อนยังทอดลงบนพื้นไม้
กลิ่นสมุนไพรยังลอยสงบ
ทว่าในอกของอี้ซิน
กลับมีคลื่นสายหนึ่งสั่นขึ้นชัดเจนกว่าทุกคราในเช้าวันนี้

มู่ชิงหลาน

คู่หมั้นเดิม
เด็กสาวผู้เคยเดินเคียงเขาเมื่อยังเยาว์
ผู้ถูกทั้งชะตาและผู้ใหญ่ผูกพันไว้กับเขา
ผู้ซึ่งเมื่อเขาตกต่ำกลับกลายเป็นปมศักดิ์ศรีที่ลึกที่สุดแผลหนึ่งในใจเขา

นางมาถึงเมฆาครามแล้ว

และเมฆาครามในเวลานี้
ก็มิใช่สำนักเล็กที่สงบอีกต่อไป

อี้ซินกำขวดหยกในมือแน่นขึ้นเพียงน้อย
ก่อนจะปล่อยช้า ๆ

“ข้าเข้าใจแล้ว”

เขาพูดเพียงเท่านั้น
แต่มู่หรงเยว่กลับรู้ได้ทันทีว่า
ลมใต้เมฆาครามจากนี้จะยิ่งไม่สงบลงอีกแน่

นางจึงกล่าวเบา ๆ

“คนของเรือนเมฆาดำเริ่มขยับ”
“คนของตระกูลมู่ก็มาถึง”
“วันนี้กับพรุ่งนี้...เจ้าคงไม่อาจอยู่อย่างเงียบสงบในเรือนต่อได้อีกแล้ว”

อี้ซินหันมองออกไปยังแนวหมอกที่ลอยอยู่ไกลลิบนอกฝ่ายโอสถ
แววตาคมสงบลึกดุจห้วงน้ำยามค่ำ

“ในเมื่อพายุเริ่มเคลื่อนแล้ว”

เขากล่าวช้า ๆ

“ข้าย่อมไม่คิดหลบอยู่หลังประตูเรือนตลอดไป”

ลมบ่ายพัดผ่านปลายแขนเสื้อเขาแผ่วหนึ่ง

ภายนอกสำนักเมฆาครามยังคงดูสงบ
แต่ทั้งเขา มู่หรงเยว่ และคนที่มองเกมออกทุกคนต่างรู้แล้วว่า

จากวันนี้ไป
ทั้งเงามือของเรือนเมฆาดำ
ทั้งปมเก่าก่อนของตระกูลมู่
และทั้งคลื่นอำนาจที่กำลังก่อตัวในสำนัก

กำลังจะพุ่งเข้าหาเขาพร้อมกันแล้วจริง ๆ..!!