ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 57 สู้ไม่ได้ก็ยอมๆ ไปเถอะ

โจวจินฮวาไม่เข้าใจ ปกติเวลาอยู่ด้วยกันก็คุยกันทุกเรื่องแต่ทำไมคราวนี้ถึงไม่สนใจเธอเลย?

ป้าจ้าวเห็นว่าโจวจินฮวายังไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด จึงพูดว่า "พวกฉันน่ะล้วนเป็นผู้หญิงที่สะอาดบริสุทธิ์ จะไปยุ่งกับผู้หญิงที่ทำผิดกฎหมายและถูกจับเข้าคุกเข้าตะรางได้ยังไง!" พูดจบก็เดินจากไป

ตอนนี้โจวจินฮวาเป็นเหมือนเนื้อเน่าในหมู่บ้าน แต่ก่อนรังแกครอบครัวเหยียนฮ่าวก็แล้วไป แต่ตอนนี้กลับกล้าใช้บัตรประจำตัวผู้เข้าสอบปรีดไถเงิน เรื่องแบบนี้มันทำลายอนาคตของเด็ก ใครจะอยากยุ่งเกี่ยวด้วย

โจวจินฮวามึนงงไปหมด ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะนังสวี่หราน ตอนนี้เพราะเรื่องที่เธอถูกตำรวจเรียกตัวไป ชาวบ้านเลยพากันเมินเธอ!

กลับถึงบ้าน โจวจินฮวาก็พล่ามบ่นด่าไม่หยุดปาก น้าจ้าวได้ยินว่าภรรยาตัวเองกำลังด่าสวี่หราน ก็พูดขึ้นว่า "พอได้แล้ว เธอสู้เขาไม่ได้หรอก โดนเขาสั่งสอนมาตั้งหลายครั้งแล้ว ยังไม่รู้จักเข็ดหลาบ ยังจะไปยุ่งกับเขาอีก" ครั้งนี้ถูกพาตัวไปสถานีตำรวจ ก็น่าอับอายขายหน้ามากพอแล้ว ถ้าเป็นเขาคงไม่กล้าเงยหน้ามองหน้าใครไปอีกนาน นี่อะไร ยังมีหน้ามาโวยวายเสียงดังอีก!

โจวจินฮวาเห็นน้าจ้าวก็โมโห เธอทำถึงขนาดนี้ก็เพื่อครอบครัวนี้ น้าจ้าวไม่เคยสนใจอะไรเลย แต่ตอนนี้กลับมาว่าเธอ? เท่ากับว่ายิ่งทำมากก็ยิ่งผิดมากสินะ!

"ถ้ามีโอกาส ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่ ต้องสั่งสอนให้หลาบจำ!" โจวจินฮวาพูดเสียงแข็ง ตอนนั้นเอง สวี่หรานก็เดินเข้ามาในบ้านพอดี เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "น้าสะใภ้จะสั่งสอนใครเหรอคะ?"

โจวจินฮวาตกใจ คำพูดโอ้อวดเมื่อครู่หายวับไปในทันทีเธอได้แต่ตอบแบบเลิ่กลั่ก "ปะ...เปล่า"

น้าจ้าวเห็นโจวจินฮวาลอกแลกแบบนั้นก็แอบขำ เขารู้ดีว่าโจวจินฮวาแค่ปากเก่ง หลังจากนี้ ต่อให้เจอสวี่หราน ก็คงไม่กล้าทำอะไรอีก

"น้าจ้าวคะหนูเออสตรอเบอร์รี่มาฝากค่ะ" สวี่หรานวางตะกร้าผลไม้ไว้ข้างๆ "ป้าสะใภ้ก็ทานด้วยนะคะ" ในเมื่อตอนนี้ โจวจินฮวามีท่าทีอ่อนลง เธอก็ไม่จำเป็นต้องไปซ้ำเติม แค่พอประมาณก็พอ

โจวจินฮวาพยักหน้ารับคำ ไม่พูดอะไรต่อ

ตอนที่สวี่หรานกำลังจะกลับ น้าจ้าวรั้งไว้ "นั่งคุยกันก่อนสิ"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีงานต้องทำ ขอตัวก่อนนะคะ" พูดจบ สวี่หรานก็ขอตัวกลับ

น้าจ้าวมองสตรอเบอร์รี่บนโต๊ะ เอ่ยขึ้นว่า "เด็กคนนี้เก่งจริงๆ ลองมองไปรอบๆ หมู่บ้านสิ เด็กวัยเดียวกัน ไม่มีใครสู้เธอได้หรอก"

"แน่ล่ะสิ ก็เป็นสะใภ้ราคาสามร้อยหยวนนี่" โจวจินฮวาพูดสะใภ้ที่ "ซื้อ" มาด้วยเงินสามร้อยหยวน จะธรรมดาได้ยังไง!

น้าจ้าวกำชับ "ต่อไปนี้อย่าพูดถึงเรื่องสามร้อยหยวนอีก ตอนแรกน่ะ ฉันก็คิดว่าทั้งคู่อยู่คงจะกันไม่ยืด แต่ตอนนี้ดูท่าทางแล้วคงไม่แน่..." เหยียนฮ่าวกับสวี่หรานดูเข้ากันได้ดี สวี่หรานฉลาด รอบคอบ ส่วนเหยียนฮ่าวก็สุขุม ขยันขันแข็ง ตอนนี้ทั้งคู่ก็หาเงินเก่งอีกต่างหาก มองยังไงก็เหมาะสมกัน ถ้าอยู่ด้วยกันได้จริงๆ ก็คงจะดี

…

วันสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาถึงอย่างรวดเร็ว อากาศร้อนอบอ้าว ส่วนโรงเรียนประถมของสวี่หรานยังไม่ถึงวันสอบ เธอจึงไม่ได้ไปให้กำลังใจเหยียนฮ่าวที่สนามสอบ

"นี่เงิน ตอนเที่ยง หาร้านที่ดูสะอาดหน่อยนะอย่าเห็นแก่ของถูก ไปกินร้านข้างทางสกปรกๆ ถ้าท้องเสียจะไปทำข้อสอบได้ยังไง ส่วนเงินที่เหลือ ตอนเย็นก็หาโรงแรมใกล้ๆ สนามสอบพักไปก่อน ไม่ต้องเสียแรงเดินทางไปๆ มาๆ" สวี่หรานยื่นเงินห้าหยวนกับคูปองอาหารให้เหยียนฮ่าว ปกติเหยียนฮ่าวไม่ค่อยพกเงิน เรื่องการเงินสวี่หรานเป็นคนดูแลทั้งหมด 

เหยียนฮ่าวรับเงินแล้วพูดว่า "งั้นผมไปก่อนนะครับ"

สวี่หรานยิ้มแล้วพยักหน้า "สู้ๆ นะ ทำให้เต็มที่ก็พอ อย่ากดดันตัวเองมากล่ะ!"