ผู้คนส่วนใหญ่ในห้องโถงนั้นต่างก็ถูกกดดันด้วยพลังที่มองไม่เห็นของจักรพรรดิ ดังนั้นจึงไม่มีใครเลยสักคนที่สามารถเงยหน้าขึ้นมามองทางต้นเสียงได้ พวกเขาจึงได้แต่คาดเดาไปในทิศทางเดียวกันว่าเ้าของเสียงนั้นจะต้องตายอย่างแน่นอนหลังจากที่ได้กล่าววาจาเช่นนี้ออกมา
ในขณะเดียวกันด้านหลังของเซนก็ตามมาด้วยยูริ มาเรีย และคนสุดท้ายคือเฒ่าเฉิน เมื่อทุกคนเห็นศพของมนุษย์จำนวนมากก็ต่างใทันทีแม้แต่มาเรียที่พึ่งอาเจียนมาก็ยังอยากจะอาเจียนอีกรอบ
“พวกตัวตลกโผล่มาอีกแล้ว…”
จักรพรรดิได้กล่าวขึ้นเมื่อมันเห็นสภาพและการแต่งกายของเซนที่ดูไม่เหมือนนักรบที่แข็งแกร่งแต่ดูเหมือนขอทาน และกรรมกรขุดเหมืองที่เป็ชนชั้นแรงงานทาสในจักรวรรดิโบราณของเขาในอดีต จักรพรรดิได้ปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลออกมาที่กลุ่มของเซนพร้อมกับจิตรสังหารที่ทำให้ใบหน้าของมาเรียนั้นซีดเผือดก่อนที่เธอจะร่ายมนตร์บางอย่างและสีหน้ากลับมาเป็ปกติอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เฒ่าเฉินและยูรินั้นมีสีหน้าน่าเกลียดแต่ยังสามารถอดทนกับแรงกดดันนี้ได้ แต่เซนนั้นกลับไม่เป็อะไรเลยเขายังคงยิ้มเหมือนกับมาเดินเล่นในสวนสาธารณะ
เซนนั้นได้ค้นพบแร่ที่มีค่าก่อนหน้านี้มันเป็แร่ที่สามารถขายได้ในราคาสูงและทำให้ชายหนุ่มสามารถใช้เงินเ่าั้กินอยู่ได้อีกหลายเดือนในโลกแห่งนี้ ดังนั้นชายหนุ่มจึงอารมณ์ดีเป็พิเศษ
“เ้าหนุ่ม…เ้าผิวซีดตรงนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก แม้แต่ตัวข้าก็ไม่สามารถจะรับมือกับมันได้ ข้าฝากเ้าด้วย…”
ตาเฒ่าเฉินนั้นยังคงเชื่อในความแข็งแกร่งของเซนแม้ว่าเขาจะยังเห็นมันไม่ชัดเจนก็ตาม ในขณะเดียวกันยูริก็พยักหน้าเห็นด้วย เธอไม่้าทิ้งให้เซนต่อสู้อย่างโดดเดี่ยวแต่ศัตรูในครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าเพียงแค่แรงกดดันและจิตสังหารก็เกือบจะทำให้พวกเธอยืนไม่ไหวแล้ว
“บางทีมันอาจจะมีเส้นทางแห่งสันติก็ได้”
เซนกล่าวออกมาอย่างไม่สนใจศัตรูเบื้องหน้าเขากำลังชื่นชมความเงางามของหินแร่ในมือ บางทีตลอดชีวิตของเขาที่ผ่านมาหินแร่นี้อาจจะมีค่ามากที่สุดแล้ว
“เส้นทางแห่งสันติสุขของนายมันคงไม่มีจริงหรอก มีใครบ้างเจอหน้ากันแล้วปล่อยจิตสังหารใส่กันราวกับจะฆ่าให้ได้”
ยูริได้กล่าวขึ้นพร้อมกับฝืนยิ้มออกมา เธอนั้นรู้ว่าเซนนั้นแข็งแกร่งอย่างมากแต่ตอนนี้คนที่แข็งแกร่งกลับกำลังดีใจกับแร่ที่เขาขุดได้
ทางฝั่งจักรพรรดิที่เห็นอีกฝ่ายคุยกันเื่จะรับมือกับเขานั้นก็มีอารมณ์เดือดขึ้นมา เป็ครั้งแรกที่ตัวมันนั้นถูกมองอย่างต่ำต้อยและถูกจัดการตอนไหนก็ได้ มันจึงได้ชักดาบออกมาอีกครั้ง
“ชิ้ง!”
ออร่าสีแดงนั้นทแยงเข้าตาของกลุ่มเซนจนไม่สามารถมองเห็นภาพเบื้องหน้าได้ ก่อนที่จะเกิดเสียงดังบางอย่าง
“ตูมมมมมมมมม!”
ทุกคนรีบลืมตาขึ้นทันทีเมื่อแสงสีแดงได้หายไปแล้วในขณะที่จักรพรรดินั้นไม่ได้ขยับร่างไปไหน
“เซนหายไปไหน?”
ยูริกล่าวถามขึ้นเมื่อเห็นว่าตอนนี้นั้นเซนไม่ได้อยู่ที่เดิมอีกแล้ว และเธอก็ได้นึกถึงเสียงที่เกิดขึ้นเื้ัจึงหันกลับหลังไปดูและพบว่าด้านหลังบริเวณกำแพงใกล้ๆ ประตูทางเข้านั้นเกิดเศษซากการพังทลายจำนวนมากพร้อมกับฝุ่นควันลอยตลบเต็มไปหมด
เฒ่าเฉินมีสีหน้าเปลี่ยนเป็ตึงเครียดเมื่อครู่นั้นเขาได้เห็นร่างของเซนถูกการโจมตีจากคลื่นดาบของอีกฝ่ายจนกระเด็นไปเพียงแค่การตวัดดาบเพียงครั้งเดียวเท่านั้นแต่กลับสามารถสยบทุกสิ่งได้ เรียกได้ว่าเหมาะสมแล้วที่เขาถูกเรียกว่าจักรพรรดิ
“พวกเ้ายังคิดว่าสามารถจัดการกับข้าได้หรือไม่?”
จักรพรรดิถามขึ้น มันตั้งใจโจมตีเซนเพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู และดูเหมือนวิธีของมันนั้นจะได้ผลเพราะพรรคพวกของเซนตอนนี้ต่างพากันกลัวหัวหดไปเลย
“ถุ้ย!”
เซนได้ลุกขึ้นยืนอีกครั้งพร้อมกับเสื้อผ้าที่ขาดเผยให้เห็นผิวพรรณที่ดีของเขา และรอยแดงจางๆ ซึ่งน่าจะเกิดจากการโจมตีก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มได้คายเศษหินและดินออกมาจากปากก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็น่าเกลียดในขณะที่จ้องมองไปที่จักรพรรดิ
“แร่ของฉันมันแตกเละไม่มีชิ้นดี!”
เซนรู้สึกเหมือนใจจะสลายเมื่อนึกถึงเงินกองโตที่หลุดลอยหายไปกับตา ในขณะเดียวกันจักรพรรดิและองครักษ์ของมันนั้นได้มองมาที่เซนด้วยสายตาที่ตกตะลึงโดยเฉพาะองครักษ์ฝ่ายซ้ายที่ตอนนี้นั้นอ้ากามค้างจนไม่สามารถหุบมันลงได้
“เ้านับว่าแตกต่างจากพวกขยะก่อนหน้านี้ที่สามารถรับการโจมตีของข้าได้ แต่ลองดูนี่เ้าจะรับมันได้ไหม”
สิ้นเสียงของจักรพรรดิมันได้วาดดาบของมันในเวลาเสี้ยววินาทีเป็รูปกากบาท เกิดลำแสงสีแดงที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่าพุ่งมาหาเซนด้วยความเร็วสูง
“ตูมมมมมมมม!”
เกิดเสียงปะทะอย่างรุนแรงพร้อมกับฝุ่นควันในขณะเดียวกันเสียงที่เ็าของชายหนุ่มก็ได้ดังขึ้นมาท่ามกลางกลุ่มควันที่เกิดขึ้นจากการปะทะ
“ดาบของแกดูไม่เลวและดูเหมือนจะเป็ของมีค่า ฉันขอเอามันมาแทนก้อนแร่ของฉันแล้วกัน!”
เมื่อได้ยินเสียงของเซนอีกครั้งจักรพรรดิก็เกิดความรู้สึกกลัวครั้งแรกในรอบหลายพันปี มันไม่ได้มองอีกฝ่ายเป็แค่มดปลวกอีกต่อไป แต่กลับมองเป็สิ่งลี้ลับที่มันไม่สามารถมองเห็นเื้ัได้
ในตอนนั้นเองร่างของเซนก็ได้ปรากฏตรงเบื้องหน้าของมันราวกับการปรากฏตัวของภูตผี และในที่สุดจักรพรรดิที่แข็งแกร่งก็ไม่สามารถกักเก็บสีหน้าหวาดกลัวของมันได้อีกต่อไป หลังจากมันได้มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับมนุษย์มันก็ได้แสดงอารมณ์ของมนุษย์ออกมา
“เดี๋ยว…ท่าน…”
จักรพรรดิแสดงท่าทางอ่อนน้อมและ้าจะขออ้อนวอนอย่างไรก็ตามสถานการณ์ตอนนี้นั้นมันสายเกินไปแล้ว เมื่อหมัดของเซนได้พุ่งกระแทกกลางหน้าอกของมัน บางทีหมัดนี้อาจจะทำให้มันหวาดกลัวกรรมกรขุดเหมืองไปตลอดชีวิต
“ปัง!”
“อ้ากกกกกกกกกก!”
ร่างของจักรพรรดิถึงกับหลุดลอยกระเด็นออกไปโดยที่องครักษ์ฝ่ายซ้ายนั้นยังคงทำอะไรไม่ถูกมันยังคงตกตะลึงกับการกระทำของจักรพรรดิของมันก่อนหน้านี้ที่พยายามจะขอความอ้อนวอนจากอีกฝ่าย
“ท่านจักรพรรดิ จักรพรรดิของข้า!”
องครักษ์ฝ่ายซ้ายร้องเรียกผู้เป็นายของมันและพบเพียงแต่เสียงคร่ำครวญด้วยความเ็ปตอบกลับมา ทันใดนั้นมันก็รู้ได้ทันทีว่าหากมันไม่ทำอะไรสักอย่างชีวิตของจักรพรรดิมันได้จบเห่แน่ๆ
มันรีบเคลื่อนไหวไปหาเซนด้วยความเร็วสูงก่อนที่จะเอื้อมมือที่เป็โครงกระดูกของมันััที่หน้าอกของชายหนุ่ม และคำรามออกมาเป็ครั้งสุดท้ายว่า
“องค์จักรพรรดิข้าท่านจงมีชีวิตอยู่ต่อไป ข้าคนนี้ขอเสียสละชีวิตน้อยๆ นี้เพื่อท่าน!”
เมื่อสิ้นเสียงขององครักษ์ฝ่ายซ้ายเซนก็รับรู้ถึงคลื่นความแปรปรวนบางอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัวจากนั้นมันก็เกิดเป็หลุมมิติที่ค่อยๆ ขยายขึ้นและดูดเขาและองครักษ์ฝ่ายซ้ายเข้าไปอย่างไม่สามารถต้านทานได้
“เทคนิคต้องห้ามเคลื่อนย้ายมิติ!”
ประโยคดังกล่าวเป็ประโยคสุดท้ายที่องครักษ์ฝ่ายซ้ายได้กล่าวก่อนที่ทั้งคู่จะหายตัวไปจากบริเวณนั้นราวกับตัวตนของพวกเขานั้นไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน
“เซนนนนนน!”
ยูริและมาเรียะโด้วยความใก่อนที่จะรีบวิ่งไปดูบริเวณที่ทั้งคู่ได้หายตัวไป ในขณะเดียวกัเฒ่าเฉินนั้นเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างจึงได้กล่าวกับทั้งสองคน
9K
