โหมวซือฉิวขมวดคิ้วมุ่น เหมือนกำลังจะะเิอารมณ์
สวี่ตงใจหาย คอยจ้องมองการเคลื่อนไหวของเธอ เขาไม่อยากยั่วโมโหเธอดังนั้นต้องดูสถานการณ์ก่อนค่อยพูด หากเธอใช้ความรุนแรงอีกค่อยถอยออกมา มิเช่นนั้นเธอคงจะควักกุญแจมือมาล็อกมือเขาอีกแน่ จะตีเธอก็ตีไม่ได้สุดท้ายจะเป็เขาเองที่ขายหน้าแล้วขายหน้าอีก!
ทว่าน่าแปลก หลังจากโหมวซือฉิงทำหน้า ‘ชั่วร้าย’ได้ครู่เดียวก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “งานที่ร้านหนิวเซี่ยงตงนี่ ฉันขอลาหยุดให้นายแล้ว แล้วก็ถ้าไปกับฉัน ฉันจะให้ห้าร้อยหยวนต่อวันเป็ไง”
ไม่รอให้สวี่ตงตอบ โหมวซือฉิงก็พูดแทรกขึ้นอีกว่า “ฉินฟางร่วมมือกับพ่อค้าอัญมณีพ่อค้าหยกรวมถึงพ่อค้าวัตถุโบราณจำนวนหนึ่งในเมืองถงเฉิงจัดกิจกรรมชมสมบัติ นายไม่ได้เชี่ยวชาญเื่นี้หรือไงไม่แน่นะในงานนี้อาจมีช่องทางหาเงินก้อนใหญ่ก็ได้ได้โชคในสถานการณ์แบบนี้ก็เหมือนถูกลอตเตอรี่ หากคว้าโอกาสนี้ไว้ได้อาจจะสบายไปทั้งชีวิตก็ได้!”
สวี่ตงใจเต้นทันที ถึงแม้โหมวซือฉิงจะหลอกล่อเขาแต่ที่เธอพูดก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล ตัวเขามีพลังมองเห็นออร่าสมบัติหากมีโอกาสแบบนั้นจริง โอกาสของเขาก็ยิ่งใหญ่กว่าคนอื่นมาก!
โบราณกล่าวไว้ว่า ‘แม่บ้านผู้เก่งกาจก็ไม่สามารถทำอาหารได้หากไม่มีข้าว[1]’ถึงแม้เขาจะมีพลังมองเห็นออร่าสมบัติแต่หากไม่มีสมบัติล้ำค่าพลังของเขาก็ไร้ประโยชน์ ไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาดังนั้นจะเก่งแค่ไหนก็ยัง้าโอกาส และกิจกรรมชมสมบัติที่โหมวซือฉิงพูดมาก็คือโอกาสไม่ใช่เหรอ
“ได้ผมจะไปกับคุณ!” สวี่ตงพยักหน้า ก่อนจะกล่าวเสริมไปอีกประโยค “แต่ห้าร้อยหยวนต่อวันของคุณน่ะช่างมันเถอะ!”
โหมวซือฉิงเผยยิ้มหวานหยดราวกับดอกไม้งามในฤดูร้อน “นับว่าเข้าใจสถานการณ์ แต่ฉันจนจะตาย ถึงนายอยากได้ก็ไม่มีให้หรอก!”
สวี่ตงยิ้มแหยอย่างอดไม่ได้ สาวงามจากครอบครัวร่ำรวยขนาดนี้กลับมีนิสัยเหมือนผู้ชายที่ทั้งจนแถมยังโมโหร้ายเสียอย่างนั้นไม่รู้จริงๆ ว่าเธอคิดอย่างไร หรือว่าพวกลูกหลานคนรวยชอบหาเื่ใส่ตัวกันนะ
“งั้นเรารีบไปกันเถอะ!” เมื่อเห็นว่าสวี่ตงรับปากโหมวซือฉิงก็เร่งรัดให้รีบไป ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ
“คุณรอผมหน่อย ผมเข้าไปเปลี่ยนเสื้อก่อน!”
ตอนทำความสะอาดแผลเมื่อครู่ทำให้เสื้อเขาเปื้อนสวี่ตงหมุนกายกลับเข้าห้อง แม้ไม่กลัวถูกวิพากวิจารย์แต่จะใส่เสื้อผ้าสกปรกขนาดนั้นไปไม่ได้
โหมวซือฉิงมองของในตู้กระจกยิ้มๆ หน้าตางดงามพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ของเธอผู้ชายคนไหนเห็นแล้วไม่ชอบบ้าง แต่ใครจะรู้ว่ามันคือกุหลาบที่เต็มไปด้วยหนาม!
ครู่เดียวสวี่ตงก็ออกมาโหมวซือฉิงเห็นว่าเขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าชุดใหม่แต่อย่างใดเสื้อคลุมตัวนอกยังคงเป็ตัวเก่าที่ซักจนซีดขาว!
“ไปกัน”โหมวซือฉิงยังไม่เข้าใจประสบการณ์ชีวิตและสถานการณ์ของสวี่ตงนักแต่จากที่เห็นใน่สองวันที่ผ่านมา สวี่ตงเป็เด็กยากจนที่อยู่ในวังวงของความ ‘ยากจน’ จริงๆ แล้วก็น่าสงสารมากด้วยแต่ที่ยังไม่แน่ใจคือความสามารถด้านวัตถุโบราณของสวี่ตงเหมือนจะไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้เชี่ยวชาญอย่างหลงชิวเซิงเลยสักนิดในเมื่อมีความสามารถขนาดนี้แล้วทำไมถึงยังยากจนอยู่เล่า
อาจเป็เพราะเขายังอายุน้อยเกินไป มีความสามารถ มีความรู้แต่ไม่ได้นำความรู้ความสามารถที่มีออกไปเปลี่ยนเป็ความมั่งคั่งร่ำรวยละมั้ง
รถที่โหมวซือฉิงขับมายังเป็แคปติวาคันเดิมสวี่ตงยังคงนั่งตำแหน่งข้างคนขับเช่นเดิม ขึ้นรถปุ๊บก็คาดเข็มขัดนิรภัยปั๊บผ่านประสบการณ์นั่งรถกับโหมวซือฉิงมาแล้วต้องไม่เสียรู้อีก
ทว่าไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้โหมวซือฉิงเป็อะไร เธอไม่อารมณ์เสียและยังขับรถได้ ‘นุ่มนวล’ มาก ขับรถในเมืองทำความเร็วได้เพียงสามสิบถึงสี่สิบไมล์ต่อชั่วโมงเท่านั้นทำเอาสวี่ตงไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวเลย
สิ่งนี้ทำให้สวี่ตงรู้สึกเหมือนโหมวซือฉิงไม่ได้รีบร้อนอยากไปที่งานกิจกรรมชมสมบัตินั่นเป็พิเศษรถเคลื่อนตัวไม่เร็ว แต่ใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีก็ถึงจุดหมาย
โหมวซือฉิงขับรถเข้าไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินของอาคาร
สวี่ตงรู้จักที่นี่อยู่แล้ว ที่นี่คือจัตุรัสการค้าที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองถงเฉิง‘จัตุรัสเจิ้งเหอ’ อาคารนี้มีทั้งหมดแปดชั้นั้แ่ใต้ดินชั้นที่หนึ่งจนถึงชั้นที่เจ็ด ทั้งแปดชั้นเป็ส่วนค้าขายทั้งหมดและแทบจะเป็ศูนย์กลางธุรกิจระดับไฮเอนด์ที่คนพลุกพล่านที่สุดในเมืองถงเฉิง
ใต้ดินชั้นแรกและชั้นที่หนึ่งเป็ซูเปอร์มาร์เก็ต ชั้นที่สองและสามขายเสื้อผ้าชั้นที่สี่ขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ชั้นที่ห้าขายเครื่องประดับ ชั้นที่หกเป็ศูนย์กิจกรรมและชั้นที่เจ็ดเป็ศูนย์อาหาร
ขึ้นลิฟต์จากลานจอดรถใต้ดินเพื่อขึ้นไปชั้นบน โหมวซือฉิงกดปุ่ม ‘6F’
ภายในลิฟต์นอกจากเธอกับสวี่ตงยังมีผู้ชายอีกห้าคนที่จอดรถและขึ้นไปพร้อมกัน
ผู้ชายห้าคนนั้นเหมือนไม่ได้มาด้วยกัน สามคนในนั้นจอดรถแยกกันส่วนอีกสองคนมาด้วยกัน สองคนนี้คนหนึ่งผอมคนหนึ่งอ้วน คนตัวผอมสวมชุดสูทผูกไทคนตัวอ้วนสวมเสื้อผ้าแบรนด์อาร์มานีทั้งตัว ศีรษะอ้วนกลม สวมแว่นกันแดดสีดำและมีสร้อยทองหนาเกือบเท่านิ้วห้อยอยู่ที่คอ!
ทั้งคนอ้วนและคนผอมให้ความรู้สึกเหมือน ‘เศรษฐีบ้านนอก’ หรือไม่ก็ ‘พวกขี้เหยียด’หลังจากเข้าลิฟต์มา สายตาก็จับจ้องอยู่ที่ใบหน้างดงามของโหมวซือฉิงส่วนอีกสามคนก็แอบชำเลืองมองโหมวซือฉิง ดูออกนอกหน้าน้อยกว่าคู่หูอ้วนผอมมาก!
เห็นใครบางคนเข้ามา ‘ขวาง’ ไม่ให้มองโหมวซือฉิง เ้าอ้วนก็ใช้มืออ้วนๆ ผลักคนที่ยืนขวางออกไปก่อนจะเข้ามายืนแทบ ‘ชิด’ ร่างโหมวซือฉิง
ลิฟต์ตัวนี้รองรับได้สิบสองคน แต่ตอนนี้ในลิฟต์มีเพียงเจ็ดคนพื้นที่ย่อมกว้างพอ แต่เ้าอ้วนกลับเอียงพิงโหมวซือฉิงเหมือนไม่ได้ตั้งใจไม่สนใจสายตาคนอื่นเลยสักนิด
หากว่าผู้หญิงคนอื่นเจอกับสถานการณ์นี้ สวี่ตงอาจจะออกหน้าแทนแต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนกัน คนนั้นคือโหมวซือฉิงเธอไม่สร้างปัญหาให้คนอื่นก็ดีอยู่แล้ว แล้วจะยอมให้คนอื่นมา ‘หาเื่’ เธอได้อย่างไรกัน
สวี่ตงแอบถอยไปหลังสุดอย่างเงียบๆ แล้วยังยืนพิงผนังรอชมการแสดงเ้าอ้วนคนนี้ดูหยาบคายเหมือนนักเลงหัวไม้ แต่คนที่เขากำลังเผชิญหน้าด้วยคือโหมวซือฉิงเขาจึงถูกกำหนดให้ไม่ตายดี
ทว่าสวี่ตงกลับอยากเห็นโหมวซือฉิงฉีกหน้าตัวเองแล้วสิ!
โหมวซือฉิงเหลือบมองสวี่ตงอย่างมาดร้ายแวบหนึ่งเธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสวี่ตงอยากเห็นเธออับอาย
เ้าอ้วนขยับร่างใหญ่โตไปตรงกลางซึ่งติดกับด้านหลังของโหมวซือฉิงก่อนจะเอื้อมมือมาแตะเอวโหมวซือฉิง
สวี่ตงอมยิ้มนิดๆ อย่างอดไม่ได้เขาอยากเห็นว่าโหมวซือฉิงจะตอบโต้อย่างไร
โหมวซือฉิงเหลือบมองกล้องวงจรปิดซึ่งหันมายังตำแหน่งของเธอพอดีก็ขมวดคิ้วมุ่นหากเธอมีปฏิกิริยา ‘ตอบโต้มากเกินไป’ ทุกอย่างจะถูกบันทึกไว้อย่างแน่นอนและคงเลี่ยงความยุ่งยากที่จะตามมาเป็พรวนไม่พ้น หากไม่ได้อยู่ในลิฟต์ก็คงดีไม่ต่อยเ้าอ้วนจนฟันหักก็คงไม่ใช่เธอ!
เ้าอ้วนใช้มืออ้วนๆลูบเอวโหมวซือฉิงและกำลังคิดจะโอบเอวเรียวเล็กของสาวสวยคนนี้ ใครจะคิดว่ามือของเขาจะแตะไม่โดนเอวอ่อนนุ่มของหญิงสาวแต่แตะโดนบางอย่างแข็งๆ เย็นๆ จนเผลอใแล้วก้มหน้ามอง
เสื้อบริเวณเอวของหญิงสาว ‘นูน’ ออกมาเล็กน้อย เ้าอ้วนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องเพราะเขาัั ‘จุดที่นูน’ ออกมาเต็มๆ เขาค่อยๆเลิกชายเสื้อเธอแล้วสำรวจดู ที่เอวของสาวสวยคาดซองหนังและในซองหนังนั่นคือปืนพก!
เ้าอ้วนจำปืนพกแบบนี้ได้ มันคือปืนพกที่ตำรวจใช้กันไม่ต้องสงสัยแล้ว สาวสวยคนนี้เป็ตำรวจ!
ใบหน้ายิ้มกริ่มของเ้าอ้วนแข็งค้างไปทันทีพักใหญ่ถึงค่อยหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วนสองทีแล้วหดมือกลับไปก่อนจะถอยไปด้านหลังอย่างเงียบๆ
ตอนนั้นเองเ้าผอมถึงได้เอ่ยเสียงฮึดฮัด “หลีกหน่อย อย่าขวางทางพี่หม่า...”
ทว่าเมื่อเ้าผอมเห็นหน้าเ้าอ้วนยิ้มแหยๆพร้อมถอยกลับมาก็อดแปลกใจไม่ได้ “พี่หม่า...”
เ้าอ้วนถลึงตาใส่ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “อย่าหยาบคายทำตามกฎ เรามาร่วมกิจกรรมตามคำเชิญสุภาพบุรุษก็ต้องทำตัวให้เหมือนสุภาพบุรุษหน่อยสิ!”
สวี่ตงเห็นละครจบลงดื้อๆ ก็ผิดหวังเล็กน้อยแถมยังเห็นเ้าอ้วนดึงหน้าเรียกตัวเองว่าเป็ ‘สุภาพบุรุษ’ก็ยิ้มเยาะอยู่ในใจ ก็แค่พวกอันธพาลชอบรังแกคนอื่น
ภายในลิฟต์มีเพียงโหมวซือฉิงที่กดลิฟต์ไปชั้นหกส่วนคนอื่นไม่มีใครกดชั้นอื่นเลยสักคน
ลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงชั้นหกอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงดัง ‘ติ๊ง’ ก่อนประตูจะเปิดออกโหมวซือฉิงแค่นยิ้มแล้วเชิดหน้าเดินออกไป
สวี่ตงแทรกตัวจากด้านหลังเดินตามโหมวซือฉิงไปแต่เ้าอ้วนกลับไม่รีบร้อนออกไปด้วย เขายืนอึ้งจ้องแผ่นหลังโหมวซือฉิงอยู่ในลิฟต์ผู้ชายคนอื่นพากันแทรกตัวจากทั้งสองข้างของเ้าอ้วนออกจากลิฟต์ไป
โหมวซือฉิงเหลือบมองสวี่ตงที่สาวเท้าตามมาด้านหลังก็แค่นเสียงไปที “ไม่ได้ดูละครสนุกๆ ผิดหวังมากใช่ไหมล่ะ”
สวี่ตงหัวเราะหึๆ และไม่พูดอะไร
บริเวณทางเข้าห้องโถงมีเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบประมาณห้าถึงหกคนและยังมีตำรวจในเครื่องแบบอีกสองคนพอเห็นโหมวซือฉิงตำรวจทั้งสองก็เข้ามาทักทายอย่างอารมณ์ดี
เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแต่ละคนล้วนตัวสูงใหญ่บึกบึนใบหน้าอวบอิ่ม แค่มองก็รู้ว่า ‘ต่อสู้เป็’สองคนในนั้นถือแท่งตรวจจับอิเล็กทรอนิกส์และกำลังตรวจการ์ดเชิญของแขกแต่ละคน
สวี่ตงแอบมองการ์ดเชิญ มันเหมือนกับบัตรชิปธนาคารแม้แต่การ์ดเชิญก็ยังทุ่มเงินขนาดนี้ ดูท่าวันนี้กิจกรรมชมสมบัติต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ!
ทว่าสวี่ตงไม่ได้คิดจะเป็เศรษฐีข้ามคืนอย่างที่โหมวซือฉิงว่าถึงอย่างไรคนที่นี่ก็เป็เศรษฐีไม่ก็ชนชั้นสูงกันทั้งนั้นเกรงว่าของแต่ละชิ้นคงราคาแตะหลายหมื่นหยวนเขามีเงินไปร่วมการแข่งขันครั้งนี้เสียที่ไหน
มาร่วมััความตื่นเต้นหาประสบการณ์ก็พอ!
โหมวซือฉิงพูดกับตำรวจสองคนนั้นไม่กี่คำก็ชี้มาที่สวี่ตง “เขาเป็ญาติฉัน มากับฉันนี่แหละ!”
เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจึงไม่ขวางสวี่ตง แล้วยังเชิญโหมวซือฉิงและสวี่ตงเข้าด้านในอย่างยิ้มแย้ม
เนื่องจากก่อนมาเขาได้ยินโหมวซือฉิงพูดโทรศัพท์ไปแล้ว นี่เป็ ‘กิจกรรม’ สวี่ตงจึงคิดว่ามันต้องเป็ภาพคึกคักมีชีวิตชีวามากอาจถึงขั้นผู้คนมืดฟ้ามัวดิน เหงื่อไหลไคลย้อยกันเลยก็ได้
ทว่าตอนที่เข้าไปในห้องโถง สวี่ตงถึงพบว่าห้องโถงมีขนาดใหญ่มากกินพื้นที่ทั้งชั้นหกอย่างน้อยก็สองพันตารางเมตรเลยทีเดียว ผู้คนก็ไม่น้อยประมาณสามสี่ร้อยคน ทว่ายังห่างไกลจากคำว่ามืดฟ้ามัวดินที่เขาจินตนาการไว้เครื่องปรับอากาศในห้องโถงพัดเย็นฉ่ำ ชายหญิงแต่งกายด้วยเสื้อผ้าทันสมัย ดูหรูหราทุกอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อยและไม่มีความวุ่นวายเลย
สวี่ตงกวาดตามองไปรอบห้องโถงเขาไม่ได้มองว่าหญิงสาวแต่งองค์ทรงเครื่องพวกนั้นงดงามเพียงใดสิ่งที่เขากำลังมองคือจุดที่ ‘ออร่าสมบัติ’กำลังเปล่งแสงอยู่นับไม่ถ้วนสถานที่แห่งนี้สมกับที่เขาคาดหวังไว้จริงๆ มีของดีเยอะเลย!
[1] แม่บ้านผู้เก่งกาจก็ไม่สามารถทำอาหารได้หากไม่มีข้าวหมายถึง ถ้าขาดทรัพยากรหรือสิ่งสำคัญพื้นฐานไปต่อให้ทักษะเก่งกาจแค่ไหนก็ทำงานไม่สำเร็จ
566
![โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1575791853_49955913.webp)
