มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ฉินเฉาแสยะยิ้ม คนอื่นกลายเป็นไร้ตัวตน ชายชุดดำถูกหลี่ชาวจ้างมาจัดการกับเขาจริง ๆ

“นายน้อยหลี่ที่ยิ่งใหญ่ ผมก็มีเรื่องที่ต้องตอบแทนคุณเหมือนกัน” ฉินเฉาพูดขณะถือแก้วที่มีไวน์อยู่ “เพื่อขอบคุณที่มอบสิ่งนั้นให้ผม ๆ ชอบมันมากจริง ๆ แต่ผมมีนิสัยไม่ชอบรับของใครฟรี ๆ เหมือนดังคำพูดที่ว่ามีบุญคุณต้องทดแทนมีหนี้แค้นต้องชำระ ฉะนั้นหนี้ของนายน้อยหลี่นี้ ผมจะคืนกลับไปให้ไม่เร็วก็ช้า”

จากนั้น เขาดื่มไวน์จากแก้วในอึกเดียว

“หึ ฉินเฉาแกคิดว่าแกเป็นใครไอ้สวะ ไม่ใช่สุนัขหน้าไหนก็ได้ที่จะมาดื่มกับฉันคนนี้”

“หลี่ชาว จะมากไปแล้ว!” เมื่อได้ยินคำพูดสุดท้ายของหลี่ชาว รอยยิ้มของซูจีหายไป เธอพูดคำนี้กับเลขาหลี่ที่ยิ่งใหญ่ “ฉันไม่อยากจะเห็นนายอีกแล้ว ไสหัวไปไกล ๆ จากสายตาฉันเลย”

“อื้อหือออ! ซูจี ๆ เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าเธอเป็นเจ้าหญิง?” เหมือนจะโมโหจริง ๆ หลี่ชาวหัวเราะออกมาพร้อมกับยืนกอดอกแล้วพูดว่า “ฉันตามจีบเธอเพราะว่าเธอดูดี แล้วก็เพราะครอบครัวของเธอรวยก็แค่นั้น ฉันจะบอกให้ในเมืองซู่หนานนี้ มีผู้หญิงแค่ไม่กี่คนที่กล้าพูดกับฉันแบบนั้น! ถ้าฉันอยากจะจัดการตระกูลซูของเธอ ก็แค่โทรกริ๊งเดียวเท่านั้น”

“จิ๊ ๆ ๆ จริงเหรอ? ก็เอาเลยซี้ ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกัน” ซูจีไม่กลัว “อู้วว เลขาพรรคที่ยิ่งใหญ่คำพูดช่างน่ากลัวจริง ๆ หญิงสาวที่ต่ำต้อยคนนี้กลัวมากเลย! ฉันจะนั่งอยู่นี่รอนายโทร ถ้านายกังวลเรื่องค่าโทร ฉันให้นายยืมมือถือได้นะ”

“ดี! จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย? ถ้าฉันรู้แบบนี้ล่ะก็ ฉันคงไม่ต้องมานั่งเสียเวลาแล้วล่ะ”

หลี่ชาวหัวเราะ ทันใดนั้นเขาก็หันหน้าไปหาผู้จัดการแล้วตะโกน

“ไล่ทุกคนออกไปจากให้หมด!”

“เอ่อ...” ทันใดนั้นผู้จัดการก็กลายเป็นหวาดกลัว ทุกคนที่อยู่ในห้อง VIP นี้ต่างก็เป็นคนรวย เขาไม่สามารถไล่ทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้

“คำพูดของฉันยังไม่พอสำหรับแกอีกเหรอ?” หลี่ชาวปล่อยรอยยิ้มน่ากลัวออกมา ทำให้ผู้จัดการสั่น แล้วเขาจะทำยังไงล่ะ? พ่อค้าที่ร่ำรวยพวกนี้จะเทียบกับนายน้อยหลี่ได้เหรอ?

ในเมืองซู่หนานนี้ ไม่มีใครกล้าดูถูกความสามารถของหลี่ชาว ดูเหมือนว่าคุณซูจะโชคร้ายซะแล้ววันนี้ แม้ว่าเธอจะถูกหลี่ชาวจัดการ เธอก็ไม่มีที่ให้ฟ้องร้อง

เมืองนี้พ่อของหลี่ชาวเป็นคนคุม ยิ่งกว่านั้นเขายังเป็นเลขาของพรรค เพียงแค่กริ๊งเดียว ทุกคนจะคิดว่านี่เป็นคำสั่งของพรรค

ยิ่งกว่านั้นพ่อของมันหลี่ฟู่หมิ่น ยังมีแบ็กอยู่ในรัฐบาลกลางของจังหวัด

ตอนนี้แม้ว่าผู้จัดการจะไม่ได้บอกพวกเขา พวกแขกก็เริ่มพากันเก็บข้าวของแล้วจากไปอย่างเงียบ ๆ

ผู้จัดการถอนหายใจ แล้วลงบันไดไปพร้อมด้วยพนักงานอีกหลายคน

“ดู?” หลี่ชาวยิ้มอย่างพอใจ “ในเมืองซู่หนานนี้ ไม่ต้องให้ฉันโทร ทุกคนก็รู้ว่าต้องทำยังไง วันนี้ฉันยืนอยู่ที่นี่พร้อมกับการปกป้องจากชายคนนี้ ใครจะสนใจเธอฉันอยากจะเห็นเหมือนกันว่าเธอจะท้าทายฉันยังไง!”

จากนั้นหลี่ชาวยื่นมือออกไปจับซูจี

ลำแสงสีเงินก็แวบผ่าน ตามมาด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของหลี่ชาว มันเป็นเพราะฉินเฉายื่นแขน หยิบส้อมแล้วแทงเข้าไปในมือของหลี่ชาว จากนั้นตอกมันลงกับโต๊ะ คราบเลือดสีแดงเข้มเปื้อนผ้าปูโต๊ะ

“โอ้ยยยย!” หลี่ชาวไม่สามารถทนรับความเจ็บปวดที่ส่งมาจากมือได้ แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะแตะส้อม ตั้งแต่เขาเกิดมา เขาไม่เคยแม้แต่ถูกตบหน้า หรือถูกลงโทษอะไร

ครั้งนี้เขาได้ลิ้มลองความเจ็บปวดของการเลือดตกยางออก

“นายไม่สามารถยื่นมือของนายใส่คนอื่นมั่วซั่วได้” ฉินเฉาหยิบทิชชู เช็ดปากแล้วพูดว่า “มันจะแย่เอา ถ้านายยื่นมือไม่ถูกที่”

ชายในชุดดำตาเบิกกว้าง เหมือนกับเครื่องจักรที่เริ่มทำงาน แล้วเริ่มเคลื่อนไหว

ทันใดนั้นเขาก็ยื่นฝ่ามือที่เหมือนโครงกระดูกออกมาจากแขนเสื้อ แต่เขาไม่สนใจหลี่ชาว เขาพุ่งฝ่ามือไปที่ซูจี

แต่ซูจีไม่ใช่คนธรรมดา เธอเป็นศิษย์ของสำนักพุทธที่อยู่ในขั้นสร้างรากฐาน เธอรู้สึกถึงอันตรายเมื่อชายชุดดำเริ่มเคลื่อนไหว

จิตใต้สำนึกของเธอสั่งให้เธอขยับหัวไปด้านข้าง สำหรับฉินเฉา เขาไม่ปล่อยให้ใครยื่นมือใส่ซูจี

ผลัวะ! หมัดของฉินเฉาแล้วฝ่ามือของชายชุดดำปะทะกัน แรงปะทะที่รุนแรงทำให้ฉินเฉาตกใจ ‘ทำไมคนที่หนังหุ้มกระดูกแบบนี้ถึงแข็งแกร่งนัก?’

“อ๊ากกกก!” ฉินเฉาเปล่งเสียงออกมา แขนกลายเป็นแขนของสัตว์ร้ายที่มีเกล็ดสีดำ

เมื่อมองดูชายชุดดำ ที่หน้าแดงเหมือนดื่มมาบนใบหน้าที่ซีด

โครม! โต๊ะที่อยู่ระหว่างกลางทั้งคู่แตกเป็นสองเสี่ยง จาน แก้ว แล้วของอื่น ๆ แตกเป็นชิ้น ๆ ฉินเฉารู้สึกลำบากเล็กน้อย ‘ให้ตายสิวะ มื้อนี้ราคาเป็นหมื่นหยวน กลับกลายเป็นแบบนี้ซะได้!’

“ขอโทษพวกชาวนาซะ!” ฉินเฉาส่งเสียงออกมา พลังในร่างไหลบ่าออกมา ปะทะใส่ร่างของชายชุดดำ

สีแดงบนใบหน้ากลายเป็นเข้มขึ้น แล้วร่างกระเด็นออกไป ร่างตกลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า ทำให้โต๊ะพลิกคว่ำ

ชุดสีดำในตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยสีสันจากคาบอาหารแล้วไวน์ที่อยู่บนโต๊ะ

“แกมาจากนิกายโล่วชา?” ชายคนนั้นเอามือยันเก้าอี้แล้วยืนขึ้นอีกครั้ง รอยเลือดที่มุมปากถูกเช็ดออกไปด้วยมือ

“แล้วแกล่ะ? แกมาจากไหน?” ฉินเฉาซ่อนกรงเล็บสัตว์ นายน้อยหลี่ที่อยู่ใกล้ ๆ มองอย่างโง่งม ความรู้สึกเหมือนกับกำลังมองดูเอเลี่ยนกำลังโจมตีโลก น่าตื่นเต้นจริง ๆ

“ฉันมาจากนิกายหยานโล่วชา หนึ่งในหกนิกายปีศาจ สหายที่มาจากนิกายโล่วชา โปรดหลีกทางฉันจะทำภารกิจให้เสร็จ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่สนใจคนที่มาจากเส้นทางเดียวกัน”

เสียงของชายคนนี้แหบมาก เหมือนกับเสียงที่มาจากเทปเก่า ๆ คนที่ได้ยินรู้สึกระคายหู

“งานของนายคือฆ่าซูจี?” ฉินเฉาขมวดคิ้วแล้วยืนตรงหน้าซูจี

“คงต้องขออภัย ฉันไม่อาจตอบคำถามนี้ได้”

“ฉันก็ไม่ได้สนใจจะรู้เกี่ยวกับภารกิจของนายหรอกนะ แต่ถ้านายต้องการทำอันตรายกับซูจีล่ะก็ โทษที นายต้องข้ามศพฉันไปก่อน”

“สมาชิกของนิกายโล่วชา ช่างเน่าเหม็นแล้วดื้อด้านจริง ๆ” ชายในชุดดำแสยะยิ้มแล้วยื่นมือออกมา เปลวไฟสีครามลอยอยู่เหนือมือ “เมื่อนายตาย อย่าลืมบอกยมบาลล่ะ ฉันชื่อโจวเต๋อ!”

จากนั้นเขาก็กลืนไฟสีครามเข้าไป ในตอนนี้เอง สีหน้าของโจวเต๋อกลายเป็นน่ากลัวอย่างมาก ชั้นของเปลวไฟเหมือนกับปรากฏบนผิวหนัง ในขณะเดียวกัน จากที่เขาปกติสูง 180 เซน ก็เพิ่มเป็น 190 เซน เปลวไฟสีครามก็ลุกโชนในตาเขา

“วิญญาณหยินเข้าสิง...” ซูจีกระซิบอยู่ข้างหลังฉินเฉาเตือนเขา “ระวังด้วย แม้นี่จะเป็นวิชาเบื้องต้นของนิกายหยานโล่ว แต่มันก็ผิดปกติเล็กน้อย”

ระหว่างที่เธอพูด โจวเต๋อที่ถูกวิญญาณหยินเข้าสิงเปล่งเสียงร้องโหยหวนผ่านอากาศออกมา ขณะเดียวกันพร้อมกับเสียงโหยหวน ร่างกายของโจวเต๋อก็ตัดระยะนับสิบเมตรมาโผล่ตรงหน้าของฉินเฉา

เล็บสีดำงอกออกมาจากนิ้ว ตัดกับมือสีขาวเหมือนหยก

เขาฟาดฝ่ามือใส่ฉินเฉาอีกครั้ง พลังของฝ่ามือนี้แตกต่างจากฝ่ามือก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง ครั้งนี้ ฝ่ามือมีเสียงระเบิดอากาศตามมาด้วย

“ดี!” กระตุ้นความกล้า ฉินเฉาทันใดนั้นก็เข้าสู่ร่างปีศาจ แขนปกคลุมไว้ด้วยเกล็ดสีดำ จากนั้นเขาก็เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างแรง ตามมาด้วยพื้นที่สั่นสะเทือน ขณะเดียวกัน เขาก็ต่อยหมัดขวาออกไป จากนั้นก็ใช้กำลังทั้งหมด เข้าปะทะกับฝ่ามือของโจวเต๋อด้วยหมัด

ตูม!

เปรี้ยง! หมัดแล้วฝ่ามือปะทะกัน คลื่นอากาศถูกปล่อยออกมาเป็นวงกลม พลังที่ป่าเถื่อนทะลุผ่านร้านอาหารไปครึ่งหนึ่ง หน้าต่างที่อยู่ใกล้ ๆ ไม่อาจรับพลังที่มากอย่างนั้นได้ ก็แตกหักแล้วปล่อยให้ลมหนาวพัดเข้ามาในห้อง

ร่างของฉินเฉาถูกผลักถอยมา 3 ก้าว ก่อนที่เขาจะหยุดตัวเอง ทิ้งรอยเท้า 3 รอยไว้บนพื้น

แต่โจวเต๋อไม่สามารถทนแรงปะทะได้ ร่างปลิวข้ามห้องออกไป เหมือนว่าวสายขาด ปะทะกับเครื่องดนตรีที่ตั้งอยู่แล้วชนกับกำแพงอีกด้านของร้านอาหาร

เมื่อเขาหล่นลงมา ก็มีหลุมรูปคนบนกำแพง

“สมกับเป็นคนจากนิกายโล่วชาจริง ๆ ...เอาแต่ใจจริง ๆ ...” ที่มุมปากเลือดออกอีกครั้ง ท่าทางเมื่อตอนเขาลุกขึ้นดูแปลกไป เหมือนกับว่าแขนขวาหักแล้ว

แขนขวาห้อยอยู่ด้านข้าง แต่เหมือนเขาไม่ใส่ใจ เหมือนกับว่าแขนขวาที่หักไปไม่มีผลอะไรกับเขา

“ฉันโจวเต๋อ ขอจดบัญชีนี้ไว้ ในอนาคตฉันมาเอาคืนแน่” เมื่อพูดเสร็จ ร่างกายคล่องแคล่วเหมือนกับลิง เขากระโจนไปที่หน้าต่างใกล้ ๆ อย่างแผ่วเบา

“อยากจะหนี?” ฉินเฉารู้สึกเจ็บที่ท้อง เหมือนว่าเขาได้รับบาดเจ็บ แต่เมื่อคิดเกี่ยวกับอันตรายที่ซูจีเผชิญ เขาก็คิดว่านี่ไม่ใช่เวลามาพัก ถ้าเขาปล่อยให้โจวเต๋อหนีไป ซูจีก็จะตกอยู่ในอันตรายอีก

“แกต้องถามความสมัครใจของโซ่จับวิญญาณของฉันก่อน!” จากนั้น เขาก็เอาโซ่จับวิญญาณออกมาจากแหวนเก็บของ แล้วขว้างมันใส่โจวเต๋อ ผู้ที่กระโดดหนีออกทางหน้าต่าง

เมื่อเห็นโซ่จับวิญญาณพุ่งมาที่เขา หน้าของโจวเต๋อที่แข็งเป็นหินตลอดเวลาก็เปลี่ยนไป ร่างกายทันใดนั้นก็พองขึ้น เปลวไฟสีฟ้าในตาก็หายไป ในตอนนี้เอง วิญญาณคร่ำครวญที่โปร่งใสก็ลอยออกมาจากร่าง ปะทะกับโซ่

ปัง! โซ่จับวิญญาณถูกวิญญาณพัวพัน เปิดโอกาสให้โจวเต๋อกระโดดออกจากชั้นสาม

“โอ้ว!” หลังจากที่วิญญาณถูกจับ ทันใดนั้นมันก็พองตัวแล้วระเบิด การระเบิดทำให้ลมเย็นพร้อมกับกลิ่นความสิ้นหวังพัดใส่ฉินเฉา

ในตอนนี้ ฉินเฉาเต็มไปด้วยความตกใจ เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้ยังไง

“มา!” โชคดี ที่มีศิษย์สำนักพุทธยืนอยู่ข้างหลังฉินเฉา ซูจียกประคำแล้วเริ่มท่องคาถาผ่านริมฝีปากสีแดงสดของเธอ

เครื่องหมายพุทธสีเขียวออกมาจากประคำของเธอ จากนั้นหมุนรอบตัวพวกเขาด้วยความเร็วสูง สลายระเบิดลมที่โหยหวนไป

“เสร็จแล้ว” ซูจีสลายเครื่องหมายพุทธของเธอจากนั้นฉีกยิ้มกว้างให้ฉินเฉา

ในตอนนี้เอง ฉินเฉาก็ทำให้ร่างปีศาจหายไป เขาหันความสนใจไปที่หลี่ชาวที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วพบว่าหลี่ชาวที่เมื่อก่อนแสดงท่าทางจองหองแล้วทำตัวสูงส่ง ฉี่รดกางเกง

ส่งกลิ่นปัสสาวะออกมา ซูจีเอามือปิดจมูก

ร่างกายของหลี่ชาวสั่นขณะที่มองไปที่ฉินเฉาด้วยสายตาว่างเปล่า ผู้ที่ตอนนี้กำลังเดินมาหาเขา

“เป็นยังไงบ้าง นายน้อยหลี่” ฉินเฉายิ้ม หยิบบุหรี่แม่น้ำแดงออกมาแล้วใส่มันเข้าไปในปากของหลี่ชาว “สูบบุหรี่กัน ไม่ต้องกลัว”

จากนั้น ในชั่วพริบตา เขารีบดึงส้อมออกมาจากมือของหลี่ชาว หลี่ชาวกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ขณะกุมมือที่กำลังสั่น

“อย่าห่วงเลย มันก็แค่แผลที่ถูกเจาะผ่านมือแค่นั้นเอง ไม่ตายหรอก” ฉินเฉาแสยะยิ้ม “คิดว่าไงนายน้อยหลี่ ของขวัญจากฉัน นายพอใจมั้ย?”

จบตอน#