คุยกับครอบครัว
ชิงเถาเดินซื้อของต่อจนครบไม่ว่าจะเป็เครื่องปรุงต่างๆแล้วก็พวกเส้นด้ายเล็กใหญ่ที่นางต้องใช้ด้วยตอนไปซื้อนางก็ลืมซื้อซะได้เลยต้องหาร้านซื้อใหม่(จริงๆชิงเถาไม่ได้ลืมหรอก คนที่ลืมคือคนเขียนเอง แฮร่J)
ตอนเย็นหลังจากทำงานเสร็จแล้วครอบครัวของชิงเถาก็เข้าห้องพักเตรียมนอนตามปกติแล้วแต่วันนี้ไม่ปกติเพราะชิงเถานางกำลังนำเสนอสิ่งที่นางกำลังจะทำให้ทุกคนฟัง
“ห๊า ลูกบอกว่าจะขายของตอนงานปีใหม่นี้หรอเราไม่มีเงินไปลงทุนหรอกนะลูก ปีที่แล้วป้าฉูแม่ครัวทำขนมไปขายหักค่าเช่าที่แล้วกำไรก็เกือบจะไม่ได้ด้วยซ้ำเ้ายกเลิกความคิดนี้เถอะ” ลี่จูผู้เป็มารดาพูดค้านค้านความคิดลูกสาว
“น่าสนุกนะพี่รองข้าจะไปขายของช่วยเอง”“ข้าก็จะไป” สองแฝดเสนอออกมา
“แต่ข้าจ่ายค่าเช่าครึ่งหนึ่งที่ไปแล้วนะเ้าคะท่านแม่ถ้าไม่ขายก็เสียดายแย่เลย” ชิงเถาพูดออกมาเสียงอ่อยๆหลังจากได้ยินว่าแม่ไม่เห็นด้วย
“น่าจูเอ๋อร์ ลูกอยากจะขายค่าเช่าที่จ่ายเขาไปแล้วตั้งครึ่งหนึ่ง ไหนล่ะของที่ลูกบอกว่าซื้อมาจะเอาทำไปขาย”จิ้นสิงเอ่ยถามลูกสาวขึ้น ยังไงคนเป็พ่อก็เข้าลูกสาวอยู่แล้วส่วนชิงเถาก็วิ่งไปหยิบของต่างๆ ที่นางไปเดินซื้อมาวันนี้
“นี่เ้าค่ะ ผ้าที่จะใช้ทำแล้วก็พวกเส้นด้ายเ้าค่ะ ส่วน 2พับนี้ข้าซื้อมาให้ท่านแม่เย็บประชุนชุดให้พวกเราเ้าค่ะ” ชิงเถาอธิบายออกมา
“แม่ว่าจะถามั้แ่ลูกบอกว่าไปเช่าที่แล้วไหนจะผ้าพวกนี้อีกลูกไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ ลำพังค่าแรงลูกก็ได้ 25อีแปะต่อเดือนเท่านั้น แล้วทุกเดือนลูกก็ฝากไว้กับแม่มิใช่รึ แล้วเงินพากนี้มันหรือว่าจะขโมย” นางลี่จูเอ่ยถามบุตรสาวด้วยความสงสัย
“ไม่ใช่นะเ้าคะท่านแม่ข้าไม่เคยขโมยใครมานะเ้าคะ ข้าแค่” ชิงเถารีบพูดตัดคำมารดาขึ้นมาแล้วอธิบายว่าตนได้เงินมายังไง
“แต่มันก็ไม่ดีอยู่ดีลูกควรเอาเงินนี้ไปคืนหัวหน้านะ” นางลี่จูยังมาเห็นด้วยกับบุตรสาวแล้ว้าให้นางเอาเงินที่ได้ไปคืนให้กับหัวหน้าโรงครัว
“ฟังจากที่ลูกพูดมา เถาเอ๋อร์ของของเราก็ไม่ผิดนะมันเป็ความสามารถของนางที่ได้เงินนี้มาแล้วอีกอย่างถ้านำเงินไปคืนเราอธิบายตามที่ลูกบอกคนอื่นจะเชื่อรึลูกเราอาจโดนลงโทษอย่างหนักก็ได้โทษฐานขโมย” จิ้นสิงอธิบายให้ภรรยาฟังถึงความเป็ไปได้ที่จะเกิดขึ้นถ้าเข้าเอาเื่นี้ไปบอกคนอื่นทำให้ลี่จูผู้เป็ภรรยาค่อยใจเย็นลงและยอมความในที่สุด
“ได้ แต่อย่าให้มีครั้งต่อไปอีกไม่งั้นแม่จะ” นางลี่จูเอ่ยเตือนลูกสาว
“ข้าก็จะทำเหมือนเดิมเ้าค่ะท่านแม่”ชิงเถาพูดด้วยความมั่นใจ
“นี่เ้า” นางลี่จูไม่คิดว่าลูกคนนี้เริ่มจะไม่เชื่อฟังนางซะแล้ว
“เออ เอาเถอะน่าจบเื่นี้แล้วนะพวกเราทุกคนต้องเก็บเื่นี้เป็ความลับห้ามบอกใครเด็ดขาดไม่งั้นเราทุกคนเดือดร้อนกันหมดแน่” ทุกคนพยักหน้าหลังจากที่ฟังคำสั่งจากผู้เป็หัวหน้าครอบครัวแล้ว
“แล้วนั้นถุงอะไรรึพี่รอง”ิเลี่ยนแฝดพี่ถามออกมาเมื่อเห็นยังมีถุงที่วางอยู่ข้างชิงเถายังไม่ได้เปิดออก
“นี่นะหรอ” ชิงเถาพูดพร้อมหยิบเอาถุงเครื่องเขียนมาเปิดแล้วหยิบเอาสิ่งของที่อยู่ในถุงผ้านั้นออกมา
“โหหหหห” สองแฝดเมื่อเห็นสิ่งที่เอาออกมา
“นี่น้องรองก็ซื้อมารึชุดเครื่องเขียนมันแพงมากเลยนะ” ลี่ถิงถามน้องสาวออกมาหลังจากเงียบฟังคนอื่นพูดกันอยู่นาน
“นี่ข้าไม่ได้ซื้อมาหรอกเ้าค่ะพี่รองข้าได้มาเปล่าๆ”แล้วนางก็อธิบายที่มาของสิ่งนี้ให้ทุกคนฟัง
“เ้าไม่ควรไปยุ่งกับคุณหนูใหญ่มากนะเราอาจจะเดือดร้อนได้ ใครๆในจวนก็รู้ถ้าไม่อยากมีปัญหากับฮูหยินใหญ่ก็ไม่ควรเข้ามายุ่งเื่นี้จนมากเกินไป”จิ้นสิ้งเอ่ยเตือนบุตรสาวออกมาเพราะเื่นี้มันเกี่ยวกับผู้มีอำนาจในจวนนี้ถ้ารู้ถึงหูคนของฮูหยินเข้าแม้แต่เื่ก่อนหน้านี้ก็เป็แค่ฝุ่นผง
“เ้าค่ะ ข้าจะระวังตัวไว้ให้มาก”นางไม่ได้บอกว่าเลิกยุ่งซะหน่อย
“เอาล่ะเปลี่ยนเื่ๆ แล้วไอ้ตาข่ายอะไรนะดักฝันดีฝันร้ายนั้นจะต้องทำยังไง เราจะได้ช่วยทำเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียวแล้วแต่ละวันเรามีเวลากันแค่่นี้เท่านั้นนะ” จิ้นสิงถามบุตรสาวออกมาหลังจบเื่อื่นแล้ว
“สิ่งที่ข้า้าก็คือไม้ไผ่เ้าค่ะไว้ทำเป็โครงใช้สักต้น 2 ต้นก็น่าก็พอเ้าค่ะแต่ว่าข้าอยากจะทำโต๊ะไว้ตอนตั้งขายด้วยไม่รู้ว่าต้องใช้เยอะไหมต้องรบกวนท่านพ่อแล้ว”ชิงเถาบอกออกมา
“ได้ พรุ่งนี้พ่อจะตัดไม้มาให้เ้าเอง” “ข้าก็จะช่วย/ถ้าจะช่วยท่านพ่อเอง”สามพ่อลูกเอ่ยอาสา
“ได้เ้าค่ะพรุ่งนี้เราได้ไม้มาทำเป็โครงก่อนแล้วค่อยช่วยกันทำขั้นตอนต่อไปนะเ้าคะมีเครื่องเขียนแล้วเดี๋ยวข้าจะวาดแบบไว้ให้ว่าต้องทำอย่างไร” ชิงเถาบอกกับทุกคน
“ทุกคนเข้าใจตรงกันแล้วงั้นก็แยกย้ายกันไปนอนได้แล้วลูก” ลี่จูบอกทุกคน
แล้วก็ทุกคนก็แยกย้ายกันไปนอนแต่ที่ยังไม่นอนคือสองแฝดเดินมาหาชิงเถา
“พี่รอง เออ เออ” ิเลี่ยน
“มีเื่อะไรรึเ้าแฝด อ้ำอึ้งอยู่ได้” ชิงเถา
“คือว่าเราสองคนอยากจะขอใช้พวกเครื่องเขียนด้วยได้หรือไม่ขอรับ”ิลู่ถามออกมาหลังจากแฝดพี่ไม่พูดออกไปซักที
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ ถ้าเ้าอยากเริ่มเรียนวันไหนก็บอกพี่สาวหรือพี่ใหญ่ให้ช่วยฝึกก่อนนะ ฝากด้วยนะเ้าคะพี่ใหญ่” ชิงเถาหลังบอกกับสองแฝดก็หันไปคุยกันพี่สาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง
“ได้อยู่แล้วพวกเ้าพร้อมเมื่อไหร่พี่จะสอนอ่านเขียนให้เอง” ลี่ถิงบอกกับน้องชายทั้งสองถึงนางเองจะไม่ได้เรียนมามากเพียงแค่อาศัยเป็สาวใช้ของคุณหนูรองแล้วมีอาจารย์มาสอนที่เรือนนางก็ได้ฟังได้จำมาบ้างถึงจะไม่มากแต่เรียนหลายปีเข้านางก็อ่านเขียนได้มากพอดูเช่นเดียวกับชิงเถานางเป็ผู้ช่วยให้กับหัวหน้าโรงครัวทำให้นางได้เรียนกับหัวหน้าโรงครัวจึงอ่านออกเขียนได้
“ขอรับ” สองแฝดตอบ
“แต่ตอนนี้ ลูกๆต้องเข้านอนก่อนนะ”เสียงนางลี่จูดังมาจากอีกฟากของผนังไม้ไผ่บางๆที่กั้นอยู่
“เ้าค่ะ/เ้าค่ะ/ขอรับ/ขอรับ”
99
