ลมเย็นโชยพัดผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจีใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านร่มรื่น ณ ที่แห่งนั้นมีเพียงหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งเล่นชิงช้าเบา ๆ ลำพัง ร่างของเธอผอมบางสูงโปร่ง ผิวเนื้อขาวนวลดั่งเปล่งประกายอ่อน ๆ ใบหน้ารูปไข่ของเธอแต่งแต้มด้วยเมคอัพสีดำ ประกายกากเพชรระยับขับให้ดวงตาคมสีดำยิ่งดูลึกลับ คิ้วบางโค้งรับกับขนตายาวเป็แพ ริมฝีปากสีดำเข้มแฝงความเย้ายวน ขณะจมูกโด่งโดดเด่นบนใบหน้าเรียว
ตรงกลางหน้าผากของเธอปรากฏปานรูปดาบเล็ก ๆ สีดำ เสริมให้ดูทรงพลังและเกินเอื้อม ใครเห็นล้วนััได้ถึงความยิ่งใหญ่และอำนาจที่ซุกซ่อนในร่างนี้ เธอคือเทพธิดาอวี้เหลียน ผู้เป็ตัวแทนแห่งการสร้างและทำลาย ผู้มีอำนาจสูงสุดเหนือฟ้าดินและจักรวาล
อวี้เหลียนค่อย ๆ ยกนิ้วเรียวขึ้นเบา ๆ ฝูงผีเสื้อที่บินละลานตาราวกลีบดอกไม้ในสายลม พลันมีตัวหนึ่งบินมาหยุดที่นิ้วชี้ของเธอ มันค่อย ๆ เกาะนิ้วอย่างแ่เบา คล้ายรู้ถึงจิตใจอันอ่อนล้าของเธอ
“ข้ามีนามว่า อวี้เหลียน…” เสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นจากริมฝีปากกระจับสีดำที่แฝงไปด้วยอำนาจ “ข้าคือเทพแห่งการสร้างและทำลาย ไม่ว่าจะเป็ดินแดนแห่งมาร มนุษย์ หรือแม้กระทั่ง์ ล้วนตกอยู่ภายใต้การปกครองของข้าทั้งปวง”
เธอหยุดชั่วครู่ ราวกับความเหนื่อยหน่ายท่วมท้นหัวใจที่ไร้ซึ่งที่สิ้นสุด อวี้เหลียนทอดสายตามองไปไกล สู่ความเวิ้งว้างอันไร้ขอบเขตของจักรวาล ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงแฝงแววเศร้า
“แต่ทว่าข้า…กลับทำหน้าที่นี้มาหลายหมื่นปีแล้ว ความยิ่งใหญ่เช่นนี้กลับน่าเบื่อยิ่งนัก ข้าเบื่อที่จะต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งนี้ ข้าอยากหลีกหนีจากความยิ่งใหญ่ที่แสนเปล่าเปลี่ยวนี้เสียเหลือเกิน…”
สายตาของเธอสาดไปยังแสงแดดอ่อนที่ลอดผ่านใบไม้ลงมากระทบผิวของผีเสื้อบนปลายนิ้วที่โบกปีกอ่อนหวาน คล้ายกำลังโบยบินในอิสรภาพของตนเอง
“ข้าได้ยินมาว่าโลกมนุษย์ช่างเป็ดินแดนที่มหัศจรรย์นัก” อวี้เหลียนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแฝงความหวัง “โลกมนุษย์ทั้งมีชีวิตอิสระ มีการเกิด มีความเจริญงอกงาม และสุดท้ายก็ตาย ข้าเองก็อยากััชีวิตเช่นนั้น อยากรู้ว่าอิสรภาพในดินแดนที่มีทั้งความสุขและความเศร้า จะเป็เช่นไร”
ดวงตาของอวี้เหลียนทอประกายความมุ่งมั่น ทว่าอ่อนโยนราวกับน้ำค้างบนใบไม้ เธอค่อย ๆ ตัดสินใจแน่วแน่ในใจ
“หากข้าสามารถสละพลังของข้า และกลายเป็มนุษย์ได้ชั่วชีวิต ข้าจะยอมแลกทุกสิ่ง”
เสียงกระซิบอ่อนโยนของเธอสะท้อนก้องไปทั่วทุ่งหญ้า ผีเสื้อที่เกาะนิ้วค่อย ๆ โบยบินห่างออกไป ดวงตาของอวี้เหลียนเฝ้าตามมันด้วยความหวัง ว่าบางที อิสรภาพของมนุษย์อาจเป็คำตอบที่เธอรอคอยมาชั่วชีวิต
อวี้เหลียนลุกขึ้นจากชิงช้า สายตาของเธอมองไปยังเส้นขอบฟ้าที่แสงแดดอ่อนส่องผ่านเมฆเบาบาง แสงสีทองอบอุ่นตกกระทบกับพื้นหญ้าเขียวขจีราวกับปูพรมสีเขียวให้กับการเดินทางครั้งใหม่
เธอเดินไปยังขอบหน้าผาสูงที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกหนาทึบ ลมเย็นพัดผ่านใบหน้าของเธอเบาๆ อวี้เหลียนหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนที่แสงสีขาวจะค่อยๆ ล้อมรอบร่างของเธอ เปล่งประกายราวกับดวงดาวที่กำลังจะลาลับจาก์อันนิรันดร์
“ข้าจะลงไปััโลกมนุษย์…ดินแดนที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา” เธอพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
อวี้เหลียนยกมือทั้งสองวางแนบที่หน้าอกแล้วค่อยๆ คลายมือออก แสงสีขาวเจิดจ้าทอประกายจากปลายนิ้วของเธอ ร่างของเธอค่อยๆ ลอยตัวขึ้นก่อนที่จะแปรสภาพเป็แสงประกาย แล้วะโจากหน้าผาลงไปสู่โลกเบื้องล่าง
ทันใดนั้นภาพของธรรมชาติแห่งโลกมนุษย์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวเธอ เสียงนกร้องขับกล่อม ลมที่พัดผ่านใบไม้ เสียงแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว เสียงแห่งชีวิตในดินแดนที่เธอเฝ้าใฝ่ฝันจะััมานาน
ร่างของอวี้เหลียนตกลงบนพื้นหญ้าเบาๆ ราวกับไร้ซึ่งน้ำหนัก รอบตัวเธอมีผีเสื้อสีขาวโบยบินมารายล้อม พวกมันมาเกาะที่นิ้วของเธอราวกับคอยต้อนรับการมาของผู้มาเยือนจาก์ ดวงตาสีดำสนิทของเธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามสดใส แล้วถอนหายใจเบาๆ รู้สึกได้ถึงความอิสระที่แท้จริง
“นี่หรือ…โลกมนุษย์” เธอพึมพำพลางยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าที่เคยไร้ความรู้สึกเริ่มแสดงแววแห่งความตื่นเต้น ราวกับเด็กสาวที่กำลังเปิดตาให้กับสิ่งใหม่ๆ ดินแดนแห่งนี้คือดินแดนฉางหลิน
ทันใดนั้น เสียงเรียกของเด็กหญิงดังขึ้น “อวี้เหลียน!”
ไป๋หลัน เด็กหญิงผมดำที่มีกิฟรูปหัวใจสีชมพูและดวงตาสีเขียวมรกตอายุ 13 รุ่นคราวเดียวกับอวี้เหลียนวิ่งเข้ามาหาเธออย่างกระตือรือร้น “ท่านอาให้ข้ามาตามเ้า! เขากำลังทำอาหารอร่อยๆ อยู่”
อวี้เหลียนเปิดตามองไปยังไป๋หลัน แล้วกล่าว “ข้าขอฝึกรวบรวมพลังธรรมชาติก่อน เดี๋ยวข้าจะตามไป” เสียงของเธอแฝงด้วยความแน่วแน่ แม้ในใจจะรู้สึกอยากร่วมรับประทานอาหารอร่อยๆ กับท่านอา แต่การฝึกฝนพลังเป็สิ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน
ไป๋หลันถอนหายใจด้วยความกังวล “งั้นตามใจเ้าละกัน แต่ท่านอาบอกว่าให้รีบมาที่บ้านนะ เดี๋ยวจะรอนาน” เธอเอ่ยก่อนจะเดินออกไป โดยทิ้งให้อวี้เหลียนอยู่กับความคิดและพลังของเธอ
หลังจากที่ไป๋หลันเดินจากไป อวี้เหลียนยิ้มให้กับตัวเอง ก่อนจะก้มหน้าลงและเริ่มรวมพลังธรรมชาติที่อยู่รอบตัว ขณะที่เธอเริ่มฝึก การสังเกตสิ่งรอบข้างและการสูดลมจากธรรมชาติก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย เธอรับรู้ถึงการไหลของพลังในร่างกาย ราวกับว่าโลกใบนี้กำลังตอบสนองต่อเธอ
“อาจจะมีความหมายใหม่ๆ ในการใช้ชีวิตแบบมนุษย์” เธอคิดขณะที่พลังอันยิ่งใหญ่เริ่มชุ่มฉ่ำรอบตัว เธอปรารถนาจะใช้พลังนี้ในวิธีที่ต่างออกไป ไม่ใช่เพื่อทำลายหรือสร้าง แต่เพื่อเข้าใจและเชื่อมโยงกับสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ในโลกมนุษย์
เสียงนกร้องและเสียงหญ้าสั่นไหวได้กลายเป็จังหวะของการฝึกฝน ทำให้เธอรู้สึกถึงความมีชีวิตชีวาและความหวังในการใช้ชีวิตใหม่ที่กำลังเริ่มต้นในโลกที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด
อวี้เหลียนนั่งขัดสมาธิอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจี รู้สึกถึงแสงสีขาวที่ไหลเข้ามาจากทุกทิศทาง แต่ในขณะเดียวกันก็มีบางสิ่งภายในตัวเธอที่ทำให้ไม่สามารถเปิดรับพลังเ่าั้ได้ เธอรู้สึกถึงแรงกดทับที่ทำให้การรวบรวมพลังกลายเป็เื่ยากยิ่งขึ้น “ทำไมกัน?” อวี้เหลียนคิดในใจ ขณะที่ความสงสัยและความงงงวยเริ่มเข้าครอบงำ
ในขณะนั้น เสียงอาหารในหม้อที่เดือดอยู่ในบ้าน หญิงสาวที่กำลังอยู่ในครัว ใช้มือเรียวๆ ของเธอทับพีขนอาหารในหม้อให้เข้ากัน กลิ่นหอมลอยฟุ้งไปทั่วบ้าน
“ไป๋หลัน เ้าไปตามอวี้เหลียนมารึยัง?” หญิงสาวในครัวถามด้วยน้ำเสียงที่เป็กันเอง
“ข้าไปตามมาแล้ว” ไป๋หลันตอบ “แต่อวี้เหลียนเอาแต่ฝึกจิตรวบรวมพลังอยู่ ไม่รู้ว่าเธอสนใจฝึกพลังอะไรนักหนา”
หญิงสาวในครัวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเบาๆ ขณะที่ยิ้มให้กับการทำอาหารของตนเอง
เมื่อเสียงเท้าของอวี้เหลียนดังขึ้นขณะเดินกลับบ้าน เธอสังเกตเห็นเด็กๆ ที่มีพ่อแม่จูงมือกันอยู่รอบๆ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจ “ทำไมทุกคนถึงมีพ่อแม่กันหมดเลยนะ?” เธอคิด “ทำไมข้าถึงไม่มีพ่อแม่แบบพวกเขา?” ความรู้สึกอ้างว้างเริ่มเข้ามาในใจของเธอ
เมื่อถึงหน้าบ้าน เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทำให้ไป๋หลันและท่านอาหันมามองทางอวี้เหลียนที่เปิดประตูเข้ามา
“อวี้เหลียน! มากินข้าวด้วยกันเถอะ!” ไป๋หลันเรียกด้วยน้ำเสียงร่าเริง
อวี้เหลียนยิ้มเล็กน้อย แม้จะมีความเศร้าหมองในใจ เธอค่อยๆ เดินมาที่โต๊ะที่มีอาหารมากมายเรียงรายอยู่เต็มไปหมด เสียงกลิ่นหอมของอาหารทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นในทันที
“ท่านอาเหยาทำสตูว์เนื้อ ซุปเห็ด อร่อยอร่อยให้ข้ากับเ้าท่านด้วย” ไป๋หลันกล่าวกับอวี้เหลียน
อาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้นั้นมีทั้งสีสันและกลิ่นหอม ทำให้ความคิดเกี่ยวกับการไม่มีพ่อแม่เริ่มจางหายไป อวี้เหลียนเริ่มตักอาหารใส่จานของเธอ หัวใจที่เคยหนักอึ้งกลับเบาใจขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มของเพื่อนๆ และความอบอุ่นของการมีคนรอบข้าง
“ขอบใจท่านอาเหยามาก ที่ทำอาหารให้ข้ากับไป๋หลันกิน” อวี้เหลียนพูดอย่างจริงใจ
“ไม่เป็ไรอวี้เออร๋ อาเต็มใจ” เหยาเฟิงตอบยิ้มๆ
ทั้งสามเริ่มสนทนาและหัวเราะไปกับมื้ออาหารที่มีความสุข ในขณะที่ความคิดและความรู้สึกที่ทำให้เธอเศร้าค่อยๆ หายไป เหลือไว้แต่ความอบอุ่นและความรักจากคนรอบข้างที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่อยู่คนเดียวในโลกนี้
816
