"ขยับสิวะ!! พลังนี่มันอะไรกัน ข้าจะมาตายเช่นนี้ไม่ได้!!!...บัดซบเอ้ยยยย " าาั์สามตาหวาดกลัวเป็อันมาก นับั้แ่ที่มันกลับคืนร่างเดิม แถมยังบินไม่ได้ ซ้ำร้ายมันยังถูกพลังบางอย่างแช่แข็งจนขยับตัวไม่ได้อีก มันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันคืออะไร ในความคิดของมันคือคนพวกนี้ต้องแข็งแกร่งกว่ามันหลายเท่า แม้แต่าาหนามหากต้องมาพบเจอกับคนพวกนี้ มันเชื่อว่าาาหนามก็คงจะมีสภาพไม่ต่างจากมัน บางทียอดฝีมือเผ่ามนุษย์อาจจะเป็เทวะระดับปลายที่แท้จริง ไม่ก็อาจจะอยู่สูงกว่านั้น
"ฮ่าฮ่าฮ่า~ เสร็จโจร!! ลุงจางทีหลังลุงต้องะโให้มันใซะก่อน สัตว์พวกนี้จะหมดสติหากว่ามันตื่นใ เขาเรียกอาการนี้ว่า แพะเป็ลม..." โรซ่าพูดจบเขาก็หันไปดูสถานการณ์รอบๆ ซึ่งมันทำให้เขาแปลกใจมาก เขาเห็นฝูงสัตว์มากมายอยู่ในท่าทางแปลกประหลาด พวกมันเอาหัวทิ่มดินขาชี้ฟ้า บางตัวก็ตายแล้ว แต่บางตัวยังคงดิ้นรนเอาหัวออกมาจากหลุมดิน ปรากฏการณ์แปลกประหลาดแบบนี้ ั้แ่เกิดมาโรซ่าก็พึ่งเคยพบเจอ
"ลุงจางผมว่าเราปล่อยมันไปดีหรือไม่ครับ ลุงดูสิยังมีเนื้อให้เลือกอีกมาก.....เืยังไหลอยู่เลย แสดงว่าพวกมันพึ่งตายได้ไม่นาน... ว่าแต่ทำไมพวกมันถึงอยู่ในสภาพแบบนี้กัน ลุงจางพอจะรู้สาเหตุบ้างไหมครับ" โรซ่าไม่อยากจะเสียเวลา หากจะต้องมาล้มวัว ทั้งที่มีเนื้อให้เลือกมากมายก็ดูจะไม่ใช่เื่
"สุดแล้วแต่ท่านเลยขอรับ ถึงจะน่าเสียดายเนื้อปีศาจระดับเทวะ แต่เนื้อปลาคราวก่อนข้าก็ยังย่อยไม่หมด....งั้นเอาเช่นนี้ดีหรือไม่ขอรับ ข้าว่าให้มันมาเป็ทาสของม่อนคุง เ้าหนูจะได้มีผู้คุ้มครองด้วยขอรับ หรือจะให้ข้าชำแหละแล้วเอาเนื้อไปเป็ของฝากคนอื่นๆ ท่านเห็นว่าเช่นไรขอรับ ส่วนศพพวกนั้นข้าว่าอย่าเอากลับไปเลย เปล่าให้มันเน่าเช่นนั้นแหละขอรับ พวกมันบังอาจมาบินเหนือศีรษะท่านโรซ่า มันก็สมควรโดนแล้วขอรับ"ลุงจางมองปีศาจพวกนั้นด้วยความเฉยเมย ถึงบางตัวจะยังไม่ตาย และพากันวิ่งแตกตื่นหนีเข้าป่าไป ส่วนบางตัวที่นอนหมดสติ หรือไม่กล้าขยับตัวเช่นปีศาจระดับจักรพรรดิทั้งสามตนที่ตอนนี้ยืนขาสั่นเหงื่อแตกผลัก ทางลุงจางก็ไม่ได้ลงมือฆ่าหรือจู่โจมพวกมัน เพราะเขาก็ยังไม่รู้สถานการณ์อย่างแน่ชัดว่าพวกมันเป็ใคร
"เมี๊ยว " [ข้าได้กลิ่นอายของท่านแม่]
ม่อนคุงพูดจบมันก็ะโลงจากตะกร้าที่โรซ่าสะพายไว้บนหลัง นางะโออกมาโดยที่โรซ่าไม่ทันสังเกตเห็น มีเพียงลุงจางที่มองนางวิ่งหายลับไปด้วยรอยยิ้ม เขามองผ่านจิตััว่าไม่ไกลนักมีกลุ่มของพวกปีศาจแมวยื่นอยู่หลายตัว เมื่อลุงจางเห็นว่าไม่มีอันตรายใดๆ เขาจึงไม่ได้เอ่ยบอกต่อโรซ่า
ม่อนคุงสูดดมกลิ่นรอบข้าง จมูกน้อยๆมีเสียงดัง ฟุดฟิด นางวิ่งตะบึงไปตามกลิ่นอายที่ััได้ พอวิ่งไปไม่ถึง300เมตร นางก็เห็นกลุ่มของปีศาจแมวทั้ง10ตนกำลังยืนล้อมเป็วงกลม โดยตรงกลางมีร่างของอะไรบางอย่างที่นางมองเห็นไม่ชัดตา เพราะเศษฝุ่นผงจากแรงปะทะของม่านพลังและลูกศรยังไม่จางหายไป
ม่อนคุงรีบวิ่งเข้าไปหาใกล้ๆ จนเกิดเสียงฝีเท้าที่แ่เบาดังออกมา...
"ไปให้พ้นซะเ้าพวกชั่ว อย่าเข้ามาใกล้ท่านเสือพรายนะ" องค์หญิงใหญ่ในร่างแมวน้อยสีดำตวาดลั่น
"ทะทุกคนปกป้องลุงเสือ" แมวสามสีพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"แง้ววววว~ มา มาเยย" ลูกแมวตัวสุดท้องร้องออกมา
พวกเขาต่างจ้องมองผ่านฝุ่นควันที่ไม่หนาไม่บาง อันพอจะสังเกตเห็นรูปร่างรางๆของผู้มาเยือนได้
"คิกคิก~น้องเก้าเ้าต้องพูดว่า ไปเลย ไม่ใช่มาเลย นี่เ้าจะชักชวนศัตรูมาทุบตีเ้ารึ "
เสียงหัวเราะที่ดังตอบกลับมา มันเป็เสียงที่ทำให้พวกเขาตื่นเต้นดีใจจนต้องกู่ร้องออกมาสุดเสียง เพราะพวกเขาต่างไม่คาดคิดว่าจะได้พบได้เจอเ้าของเสียงนี้อีกครั้ง
"พี่ฉาว ข้าอยู่นี่ เมี้ยววว" ลูกแมวน้อยะโดีใจปากก็ร้องเรียกเจื้อยแจ้ว
"น้องสาม!!!"
"พี่สาม"
"ลูกข้า เ้ายังไม่ตาย!!! ดีจริงๆ"
"ลูกแม่ ใช่ลูกจริงรึ"
ร่างน้อยของม่อนคุงพุ่งผ่านม่านฝุ่น จนมาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าทุกตน พอพวกเขาเห็นว่าเป็นางจริงๆ ต่างคนต่างก็เข้ามาสวมกอดแสดงความห่วงใยที่ครอบครัวพึงกระทำ....
หลังจากทักทายทุกคนเสร็จ สายตาของนางก็พลันเหลือบไปเห็นร่างร่อแร่ใกล้ตายของเสือดำที่ตัวใหญ่กว่านางนิดหน่อย
"ท่านพ่อเ้านี่คือใครรึ " ม่อนคุงถามด้วยความสงสัย ั้แ่เกิดมานี่ก็เป็ครั้งแรกที่เคยเห็นร่างเดิมของเสือพราย
"น้องสามนี่คือท่านเสือพราย เขาช่วยพวกเราไว้..." แทนที่าาเขี้ยวครามจะได้พูด เขาก็โดนลูกสาวคนโตชิงตัดหน้าไปเสียก่อน
"เป็มัน!!! เป็มันที่สังหารข้า ท่านพ่อมันทรยศพวกเรา" นางจำได้ดีถึงความรู้สึกของสายลมที่เชือดเฉือนกาย ครั้งนั้นนางเ็ปไปจนถึงแก่นแท้ แต่นางหารู้ไม่ ว่าที่เสือดำทำเช่นนั้นก็เพื่อจะส่งผ่านแก่นแท้ของมันให้คอยคุ้มครองยามนางก้าวผ่านค่ายกลทัณฑ์์ ครั้งนั้นเสือดำก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแก่นแท้ที่มันมอบให้จะช่วยหญิงสาวได้มากน้อยเพียงใด หากแต่มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว ่เวลานั้นมันคิดได้แค่นั้นจริงๆ
"หยุดก่อน!!! เ้าเข้าใจผิดแล้ว"องค์หญิงใหญ่กล่าวห้ามน้องสาวที่ขณะนี้ได้ดึงผ้าแพรสีแดงออกมาจากห้วงมิติเื้ัของนาง ใช่แล้ว!!ม่อนคุงก็เป็ผู้ใช้พลังธาตุว่างเปล่าอย่างมิติธาตุเช่นมารดาของนาง
ธาตุว่างเปล่าคือกลุ่มธาตุหายากที่อยู่นอกเหนือสามัญสำนึกเช่นธาตุมิติ ธาตุห้วงเวลา ธาตุโกลาหล ธาตุแสง ธาตุความมืด กลุ่มธาตุพวกนี้จะถูกนับรวมเป็ธาตุแห่งความว่างเปล่า
การที่ม่อนคุงสามารถใช้พลังของมิติได้ทำใช้พวกเขาต่างตื่นใ เพราะั้แ่นางเกิดมา นางก็มีเพียงแค่ธาตุเดียวซึ่งก็คือธาตุลม... แล้วพลังมิติมันมาจากไหนกัน พวกเขาต่างงุนงงและดีใจ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช้เวลาที่จะมาถามไถ่นาง พวกเขาต้องรีบหนีออกไปจากที่นี่เสียก่อน
"เดี๋ยวพ่อจะอธิบายเอง พวกเ้าทุกตนรีบเตรียมตัวเถอะ" าาเขี้ยวครามมองดูทุกคนกำลังช่วยอุ้มร่างอ่อนนุ่มของเสือดำขึ้นมา ในตอนนี้องค์หญิงใหญ่และองค์หญิงห้า สามารถกลับมาสู่ร่างจำแลงได้แล้ว แต่ทว่ามารดาของนางยังเป็เพียงแมวน้อย เพราะแก่นแท้ของเสือดำมันสูญสิ้นพลังไป นางจึงต้องอยู่ในร่างดั้งเดิมของนาง
หญิงสาวทั้งสองต่างอุ้มแมวน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนและบนไหล่ทีละตัว รวมถึงเสือดำที่หญิงสาวร่างสูงโปร่งกอดมันไว้ด้วยน้ำตาอาบนองใบหน้า นางรู้ดีว่าอีกไม่นานเสือดำก็คงจะต้องจากนางไป มันไม่มีหนทางใดเลยที่นางจะฉุดรั้งโชคชะตาแห่งการพลัดพรากในครั้งนี้ได้
ส่วนาาเขี้ยวครามอธิบายเหตุการณ์อย่างคราวๆให้ม่อนคุงฟัง.. พอได้ฟังจนจบนางก็สะอึกไปเหมือนกัน นางพูดอะไรไม่ออก ความสับสนมันวนเวียนอยู่ในหัว ฉับพลันนางก็ตัดสินใจอะไรบางอย่างออกมา
"ทุกคนตามข้ามา ข้าไม่รู้ว่า..ละลุงเสือพรายมีโอกาสรอดแค่ไหน แต่คนเดียวที่ช่วยลุงเสือพรายได้ก็คือท่านเซียน....ท่านเซียนเขาเป็นายท่านของข้า เร็วเข้าตามข้ามา... ไม่ต้องห่วงเ้าพวกชั่วโดนท่านโรซ่าจัดการไปหมดแล้ว" ม่อนคุงออกเดินนำหน้า โดยมีพี่สาวคนโตอุ้มเสือดำเดินตามมาติดๆ พี่สาวของนางพอได้ยินว่าเสือดำมีหนทางช่วยชีวิต นางก็รีบวิ่งตามออกไปเป็ตนแรก นางเริ่มมีความหวังในคำพูดของน้องสาว ขอเพียงเสือดำไม่ตาย ต่อให้อยู่ในสภาพแบบไหนนางก็จะขออยู่ดูแลเสือดำตลอดไป ต่อให้เสือดำกลายเป็สัตว์อสูรไร้สติปัญญา นางก็จะไม่ทอดทิ้งเขาอย่างเด็ดขาด......
"ม่อนคุง!! เมียววววว~.... ลุงจางเห็นมันมาทางนี้แน่นะครับ" โรซ่าหลังจากเดินไปมัดวัวสีดำด้วยเชือกเรียบร้อย พอรู้ตัวอีกที เขาก็หาม่อนคุงไม่เจอเสียแล้ว ในตอนนี้เขามีแต่ความกระวนกระวายอยู่เต็มหัวใจ เขาเดินหาตามที่ลุงจางบอก แต่ยังไม่ทันที่ลุงจางจะได้พูดอะไร เสียงของแมวน้อยก็พลันดังขึ้นมาจากข้างหลังก้อนหินใหญ่เสียก่อน
"เมี้ยว~เมียว ม่าววว" [ท่านโรซ่าข้าอยู่ตรงนี้เ้าค่ะ ส่วนนี้ครอบครัวของข้า โปรดท่านช่วยลุงเสือพรายด้วยเขาแย่แล้วเ้าค่ะ]
ทันทีที่ม่อนคุงปรากฏตัวพร้อมกับหญิงสาวทั้งสองนางและแมวน้อยอีกหลายตัว โรซ่าก็ถึงกลับผงะ หากเป็เพียงแค่กลุ่มของแมวน้อยเขาก็ยังไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน มันไปพาใครมาด้วย แถมหญิงสาวทั้งสองดูจะแตกต่างจากคนทั่วไปอีก...พวกนางมีหูสัตว์อยู่บนหัว แถวยังมีหางยาวๆนั่นอีก ดูยังไงพวกนางก็ไม่ใช่มนุษย์
"ม่อนคุงเ้าพาใครมากัน~ อะเอ่อสวัสดีครับ พวกคุณเป็เ้าของแมวตัวนี้ใช่ไหมครับ" ความเป็ไปได้ที่โรซ่าคิดออกในขณะนี้ คือทั้งสองต้องเป็เ้านายเก่าของม่อนคุงเป็แน่ แต่เื่บังเอิญขนาดนี้จะมีจริงรึ?? ป่าเขาลำเนาไพรก็ออกจะกว้างขวาง เหตุใดถึงเจอกันง่ายดายเพียงนี้
" พวกเ้าถอยออกมาซะ!!! มันเป็เผ่าพันธุ์มนุษย์!!! " าาเขี้ยวครามพูดเตือนลูกๆ ก่อนที่มันจะกระโจนออกมาบังเบื้องหน้าของทุกคนพร้อมกับแยกเขี้ยวขู่ไปทางโรซ่า
"หยุดนะท่านพ่อ ท่านโรซ่าเป็ผู้มีพระคุณของลูกนะ"
"แต่มันเป็มนุษย์!!! มนุษย์มันชั่วร้ายทุกคน เ้านี้ก็คงจะไม่ต่างจากผู้อื่น มันก็ชั่วร้ายเหมือ...." าาเขี้ยวครามดูจะไม่ชอบมนุษย์เอามากๆ มันไม่ยอมให้ลูกๆของมันเข้าใกล้มนุษย์อย่างเด็ดขาด แต่มันยังเอ่ยไม่ทันจบประโยค เสียงตวาดลั่นของลุงจางก็ได้ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน
"หุบปาก!!! เป็เพียงแมวตัวจ๋อย แต่บังอาจมาลบหลู่ท่านโรซ่าได้ ถึงท่านโรซ่าจะไม่ถือโทษ แต่ข้าจะไม่ยอมปล่อยผ่าน " สุ้มเสียงอันทรงอำนาจมาพร้อมแรงกดดันที่มากกว่าของาาั์สามตา มันโถมกระหน่ำกดลงบนร่างของแมวชราจนมันต้องทรุดลงไปนอนแนบพื้น
"ตะโตะใจหมดเลย!! ลุงจางใจเย็นก่อนครับ มีสาวๆมองอยู่นะ มันแค่ไม่คุ้นกับคนแปลกหน้าเท่านั้นเองครับ...ดูสิลุงจาง ลุงเสียงดังจนมันแข็งค้างไปแล้ว " โรซ่าสะดุ้งเล็กน้อย เพราะจู่ๆลุงจางก็มาะโอยู่ข้างหูของเขา
"ท่านคือเทพเซียนใช่ไหมเ้าคะ ได้โปรดท่านเทพเซียนช่วยเหลือท่านเสือพรายด้วยเ้าค่ะ ข้ายอมทำทุกอย่างขอเพียงท่านช่วยชีวิตเขาได้ ฮึก~ " ใน่ความอึดอัดใจของโรซ่า หญิงสาวร่างสูงโปร่งก็ก้าวเท้าเดินออกมานั่งคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนด้วยน้ำตา ส่วนเนื้อหาที่นางกล่าวแม้โรซ่าจะงุนงงอยู่บ้าง แต่พอเห็นแมวตัวโตที่มีปีก เขาก็พอจะเข้าใจขึ้นมานิดน้อย
"ผมไม่ใช่เทพเซียนหรอกครับ ถ้าเทพเกรียนก็ไม่แน่ ฮะฮ่าฮ่า..ฮะ ฮ่า." โรซ่าพอเห็นว่ามุกตลกของเขาไม่มีเสียงใดๆตอบรับกลับมา ในตอนนั้นสมองของเขามีแต่ภาพของอีกาบินร้องผ่านไปผ่านมาหลายรอบ ใบหน้าที่แตกยับของเขาแข็งค้างมุมปากกระตุก ก่อนที่เขาจะปั่นหน้าเคร่งขรึมจริงจัง พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างไปจากเดิม "แม่นาง แมวดำตัวนี้มันเป็อะไรรึ พอดีผม...ข้าพาหมอมาด้วย เ้าให้
เขาดูอาการเถอะ...ฝากด้วยนะครับลุงจาง" พอเอ่ยจบโรซ่าก็หันหลังเดินหลบหนีไป เขาอายเกินกว่าจะทนอยู่ตรงนี้
.
.
.
.
339
