เร็นจิ/เร็น พี่ชายคนโต ของยูทากะ และหัวหน้าแก๊งกระต่าย ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้ามีส่วนคล้ายยูกะอยู่มากส่วน แต่มีความโดดเด่นหล่อคมเข้ม
และสุขุมอบอุ่น ดูเป็สุภาพบุรุษน่าหลงใหล ชายหนุ่มร่างใหญ่รีบปรี่เข้าหาเ้าของบ้านเพียงพบเห็น อย่างไม่เกรงกลัว แม้ดูเสียมารยาท ด้วยความร้อนใจเป็อย่างมาก
“ใจเย็นๆครับคุณเร็นจิ”ปีเตอร์และลูกน้องอีกสองคน รีบเดินมาปกป้องเ้านายของพวกเขาเอาไว้ พลางเอ่ยบอกแขกผู้มาเยือน
“ถอยไปฉันจัดการเอง”ไรอันผลักไหล่ของลูกน้องที่ยืนป้องกันตัวเขาออก แล้วเดินเข้าหาตัวเร็นจิอย่างลูกผู้ชาย
“อ่ะ..อื่ม..ขะ..ขอโทษครับคุณไรอัน” เ้าหน้าที่จากสภา เอ่ยคำขึ้นคล้ายบ่งบอก ว่าเขายังมีตัวตนอยู่ตรงนี้ อย่าพึ่งทะเลาะกัน ให้ฉันทำหน้าที่ให้จบก่อน
“ขอโทษนะครับ..ไม่ทราบทางสภามีธุระอะไรกับแก๊งผม”ไรอัน หันไปเอ่ยคำถาม กับต้นเสียงเมื่อครู่ต่อทันที
เร็นจิจ้องมองสังเกตเห็น ล่องลอยรอยกัดที่แขนของไรอัน ทั้งกระดุมเสื้อก็หลุดขาด ยิ่งรู้สึกเดือดดาลรีบยกมือผลักอกของไรอัน
พรึบ!..“ไรอัน ไอ้หมาบ้า.มึงทำอะไรแฟนกูกันแน่”
“หึ!”ไรอันหันกลับมามองเร็นจิ ก่อนจะกระตุกยิ้มบางๆ ส่งั์ตาเย้ยหยัน เพียงข่มขวัญ คู่ต่อสู้ให้คิดไปไกล
ทั้งที่ตัวเขาต่างหาก ที่หน้าแตกยิ่งกว่า เพราะจับลักพา ตัวคนบ้าที่ไหนมาก็ไม่รู้ แต่ก็ต้องเก็บซ่อนอาการเอาไว้ภายใต้รอยยิ้ม
“ผมได้รับรายงานว่า..คุณลักพาตัวน้องชายของคุณเร็นจิมา”
เ้าหน้าที่สภา คนเดิมรีบเอ่ยขึ้น ท่ามกลางสองหัวหน้าแก๊งกำลังแยกเขี้ยวยกกรงเล็บใส่กันอยู่
“หา/ฮะ!”เร็นจิ กับไรอัน อุทานขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะหันหน้ามองหน้าเ้าที่สภา ทำสีหน้ามึนงงขึ้นพร้อมกันทันที
“ไหนแกบอก..แฟนฉันมาอยู่กับแก ตกลงแก..อ๊ะ..”เร็นจิยิ่งรู้สึกตื่นใ รีบเอ่ยถาม ด้วยความเป็ห่วงน้องชายสุดที่รักของเขา แต่ยังไม่ทันที่จะได้รับคำตอบ ก็มีเสียงใครคนหนึ่งแทรกขึ้นมา
“พี่เร็น~~”
ยูกะค่อยๆก้าวเดินลงบันได อย่างยากลำบาก ด้วยสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ใบหน้าขาวบวมแดงเปื้อนคราบน้ำตา
แน่นอนว่าร่างบางใช้น้ำประพรม ให้ดูเหมือนคนร้องไห้ ทำผมเผ้าให้ดูยุ่งเหยิง ราวกับต่อสู้กับอะไรมา ทำให้ดูสมจริงสมจังในแผนการมากที่สุด
ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงอันใหญ่โต มองไปยังคนที่กำลังค่อยๆก้าวเดินลงจากบันไดั ขนาดใหญ่หรูหรา ตามหลัก ฮวงจุ้ย
ที่ทอดยาว จากชานระเบียงชั้นสองของบ้าน มายังห้องโถงโอ่อ่าได้อย่างลงตัว
ราวกับจำลองมาจากหนังเื่ดัง ที่มักจะมีผู้นำสูงสุด ขึ้นไปยืนกล่าวปราศรัย ต่อหน้าผู้คนมากมาย ที่อยู่ข้างล่าง
“ยู!..” เร็นจิเอ่ยเรียกชื่อน้องชาย ทั้งที่ยังตกตะลึงอยู่
“ยู..เหรอ?”ไรอันพึมพำเสียงเบา ทำใบหน้ามึนงง เมื่อเห็นคนที่ตนลักพาตัวมา เป็น้องชายของเร็นจิ
“อื่อ..พี่เร็น..ยู..เอ่อ..”ยูกะ ค่อยๆก้าวเดินอย่างเชื่องช้า คล้ายร่างกายได้รับาเ็มาอย่างหนักหน่วง
“นี่มึงทำอะไรน้องกู”เร็นจิ ปรี่เข้าหาไรอัน มือใหญ่ง้างหมัดกำลังจะต่อย
“พี่อย่านะ!”ยูกะรีบวิ่งเข้าไปโอบกอดใช้กายของตน ป้องกันตัวไรอันเอาไว้แน่น เพื่อไม่ให้พี่ชายทำร้ายเขา ก็เพียงเสแสร้ง
ทั้งที่แท้จริงรู้สึกระอา อยากจะอาเจียนใส่กายหนาของไรอันมากกว่า แต่ในใจนึกคิด“แหวะ!ถึงตัวหอม แต่ก็ไม่อยากกอดหรอกนะ”
“หึ!”ไรอันถึงกับขำขันในลำคอ ได้แต่ยืนแน่นิ่ง ทำอะไรไม่ถูกรู้สึกมึนงงกับใครคนนี้ ที่กำลังเล่นอะไรกับตัวเขา แทบอยากจะยกเท้าขึ้นมาก่ายหน้าผากเสียให้ได้ในตอนนี้
“พี่เร็น..จะทำอะไรเขาไม่ได้นะ...เขากับน้อง..เอ่อ..น้อง..เอ่อ..ยูเป็ของเขาไปแล้ว”
“ห๊ะ!/ห่า!”ไรอัน/เร็นจิ อุทาน ขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง
“เอ่อ..ขอโทษนะครับ..สรุปคือ คุณไรอัน..เอ่อ..”
“คือผมจะรีบนำเื่นี้เข้าสู่สภา ภายในพรุ่งนี้..”เ้าหน้าที่สภา รีบเอ่ยต่ออย่างเข้าใจในสถานการณ์
“ดะ..เดี๋ยวก่อนนะ..และกรุณาปล่อยตัวฉันด้วย..”
ไรอันมึนงง กับสถานการณ์ที่วุ่นวายนี้ มือหนาจับดันตัวคน ที่เขาพึ่งรู้ว่า เป็น้องของอริออกจากตัวเขา อย่างสุดรังเกียจ
“เรย์..คุณสัญญา กับยูสิครับว่าจะดูแลยูตลอดไป”
ยูกะรีบซุกใบหน้างอน เข้าไปแนบวาง บนแผ่นอกแกร่งอันหอบกรุ่นของไรอัน จนเผลอสูดดมเข้าไป ฟอดใหญ่อย่างลืมตัว
ก่อนจะตั้งใจสูดกลิ่นกายไรอันอีกครั้ง เพื่อเติมเต็มพลัง ความขุ่นเคือง ก่อนจะเล่นใหญ่ ขยายความอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้สมจริง
“นี่!..คุณเป็บ้าอะไร?”ไรอันรีบผลักตัวยูกะ ที่นัวเนียกอดเขาอยู่ให้ออกห่าง ด้วยความโมโหน่ารำคาญ
ตุ๊บ!..“อื้อ!” ร่างบางของยูกะ เซถลา ไปชนเข้ากับอ้อมอกแกร่งของ ปีเตอร์ลูกน้องคนสนิทของไรอัน ที่วิ่งเข้ามารองรับไว้พอดี
“คุณยูทากะ เป็อะไรหรือเปล่าครับ”ชายหนุ่มรูปร่างกำยำหล่อเข้มดูอบอุ่น เอ่ยคำขึ้น ขณะโอบกอดรับตัวยูกะไว้ไม่ให้ล้ม
“ยู..น้องเป็อะไรหรือเปล่า..ไหนบอกพี่มา”
“..ทำไม..ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่..แล้วทำไม?..”เร็นจิ รีบคว้าตัวชายน้องสุดที่รัก ออกมาจากตัวลูกน้องของไรอัน รีบเอ่ยคำถาม
“น้อง...เอ่อ..”ยูกะแกล้งเอ่ยลังเลเพื่อตีเนียนตามแผน
“คุณยูทากะโดนลักพาตัวมา หรือเปล่าครับ”เ้าหน้าที่สภารีบเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย เพื่อคลายข้อสงสัย
“เอ่อ..คือ..”ยูกะเอ่ยตอบอย่างเว้นช่องว่าง จ้องมองใบหน้าคนที่นำพาตัวเขามาอย่างท้าทาย ในความเป็นักเลงและลูกผู้ชาย กล้าพอหรือไม่ ที่จะยอมรับความเป็จริง
“ครับ..ผมลักพาตัวเขามา”ไรอันเอ่ยตอบเสียงเรียบ อย่างเลี่ยงหลบความจริงไม่ได้ ถึงแม้แก๊งของเขาจะดูป่าเถื่อน
แต่พวกเขาก็ไม่ได้ ระรานรีดไถเอาเปรียบใคร แต่ทำหน้าที่ดูแลคุ้มภัย ให้กับพลเมืองเสียมากกว่า
“อ้า..เช่นนั้นเื่นี้ผมคงต้องนำเข้าสู่สภา เพื่อพิจารณา”
เ้าหน้าที่คนเดิมเอ่ยคำ พร้อมกับพยักหน้า ให้กับลูกน้องที่ติดตามมาด้วย เพื่อส่งเอกสารการยอมรับ ให้กับไรอัน ได้เซ็นยอมรับเพื่อเป็หลักฐาน
“แล้วมึงทำอะไรน้องกู”เร็นจิเอ่ยคำถาม
ด้วยความโมโห จ้องมองใบหน้าขาวเนียนของน้องชายมีรอยแดง ผมยุ่งเหยิงไม่เป็ทรง เสื้อผ้าก็ยับยู่ยี่กระดุมหลุดขาด
จนตัวเขาต้องถอดเสื้อตัวนอก ไปปกคลุมตัวน้องชายเอาไว้ ป้องกันสายตาเหล่าบรรดาลูกน้องบอดี้การ์ดที่อยู่รายรอบนับสิบคน
“ฮือๆ อื้อๆ พี่เร็น..ฮื้อๆ ยูอยากตาย..ยูคงไม่มีหน้าออกไปไหน..มาไหน ฮื้อๆ”ยูกะเล่นใหญ่ ไปต่อ อย่างลื่นไหล ราวกับซักซ้อมมาเป็แรมปี ทั้งที่ด้นแผนสดๆ
ไรอันที่ยังมึนงง จ้องมองภาพข้างหน้า อย่างไม่เข้าใจ จนต้องขมวดคิ้วเข้มแทบชนกัน
ในขณะลูกน้องบริวารที่อยู่รายรอบ กลับแอบอมยิ้ม ขำขันที่เ้านายของพวกเขา ดันไปลักพาตัวน้องชายของอริมา
ซ้ำทุกคนยังคิดว่า เ้านายของพวกเขา คงแตะต้องัักายคุณยูทากะไปแล้วอีกด้วย ถึงแม้จะรู้ดีว่าเ้านายของพวกเขา ไม่ชื่นชอบเพศพิเศษ ถึงอย่างนั้นทุกคนกลับรู้สึกดีใจ
ถือว่าเป็นิมิตหมายอันดี ในรอบร้อยปี ที่คนระดับหัวหน้าแก๊งทั้งสอง จะได้เกี่ยวดองกัน แม้ที่ผ่านมาจะมีระดับลูกน้องบริวาร มีความสัมพันธ์เกี่ยวดอง กับอีกแก๊งมาโดยตลอดก็ตาม
“ขอผมพูดอะไรหน่อยนะครับ..ผมยอมรับเื่ลักพาตัว แต่..”
“ฮื้อๆ..เรย์..คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย ทำอะไรก็ไม่รับผิดชอบ..ได้~ยูจะไปจากที่นี่...และคุณไม่ต้องมารับผิดชอบอะไร”
“..อึก..ฮื้อ~เจอกันในสภาแล้วกัน”ยูกะรีบชิงร้องไห้โว้ยวายขึ้นทันที เพราะรู้ดีว่าไรอันจะพูดอะไรออกไป
“นี่!..หยุดมโน..แล้วออกจากบ้านฉันไปซะ!”
ไรอันหมดสิ้นความอดกลั้น กับคนบ้าคนนี้ รีบเอ่ยคำเสียงดังลั่น วาดลำแขนแกร่งชี้นิ้วไปยัง ประตูทางออกบานใหญ่ เพื่อแสดงถึงการขับไล่ยูกะให้ออกไปจากบ้านของเขาในทันที
เพี๊ยะ!.
มือเรียวของยูกะ ฟาดลงบนใบหน้าคมของไรอันสุดแรง ไม่เพียงตีเนียนเล่นละครต่อ แต่ยังย้อนแค้นเอาคืน
จากพลังหมัดอันหนักหน่วงของไรอัน ที่ต่อยลงบนหน้ายูกะก่อนหน้า โชคดีที่เบ้าหน้าอันแสนน่ารัก ไม่ได้มาด้วยศัลยกรรมไม่เช่นนั้นคงต้องผ่าตัดยกหน้าครั้งใหญ่
“คุณมันกระจอก..แค่ลูกหมาตัวหนึ่ง..ทำอะไรไว้ ไม่กล้า แม้จะรับผิดชอบ จับต้องลองเล่น แล้วก็ทิ้งขว้าง..พี่เร็น..พายูกลับ”
ยูกะ เอ่ยถ้อยคำวางะเิก้อนโตจบ ก็สะบัดใบหน้างอน ใส่ไรอัน ก่อนจะกระแทกเท้า พลางจับกุมข้อมือพี่ชาย ปรี่ออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ อย่างสาแก่ใจ
ทิ้งความมึนงงแสบชาบนใบหน้าไรอัน แต่ที่เจ็บยิ่งกว่า คือหัวใจ จนต้องกำมือหนา เพื่อกดข่มความโกรธแค้นไว้ข้างใน
“ผะ.ผมก็ต้องขอตัวกลับก่อน วะ..ไว้เจอกันในสภา”เ้าหน้าที่ เห็นสองพี่น้อง พร้อมลูกน้องบริวารแก๊งกระต่าย เดินออกไป
เขาเองก็รู้สึกเย็นเยือกที่กระดูกสันหลังขึ้นมาทันที เพราะรู้ดีในเกียรติศักดิ์ของคุณไรอัน ที่ดุร้ายป่าเถื่อนเยี่ยงหมาป่า ในเวลาโมโห
หลังจากส่งแขกกลับไปหมด ไรอันก็ไม่พูดจาอะไร เพียงหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเดินขึ้นห้องนอนของเขาไปอย่างเงียบๆ
ก่อนจะเข้าไปกรีดร้องก้องเสียงดังในห้องน้ำ ด้วยความโมโหสองพี่น้องแก๊งกระต่ายสุดเดือดดาล “อ้า!!!!!!”
โดยเฉพาะคนน้อง ที่พึ่งได้พบเจอกันเป็ครั้งแรก แต่กลับแสบซีด ในความเสแสร้งแสดงละครชุดใหญ่ ต่อหน้าทุกคนได้ดีเยี่ยม ทำเอาตัวเขา คิดไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมกลเกม จนตกหลุมพรางเข้าอย่างจัง
ในขณะยูกะกับเร็นจิ เดินทางกลับสำนักกระต่ายของพวกเขา คนเป็พี่ไม่อาจเก็บงำคำถาม จนต้องรีบเอ่ย
“ยู..”
“พี่เร็น..รอก่อน..ยูยังตื่นเต้นไม่หาย”
“นี่..ตกลงเื่มันยังไง?..น้องไม่ได้..”
เร็นจิรู้จักนิสัยไรอันเป็อย่างดี และเ้าน้องจอมแสบของเขาคนนี้ก็ไม่ใช่ธรรมดา
ดูจากฟากฟ้าก็รู้ว่าสองคนไม่มีวันตกล่องปล่องชิ้นถึงขั้นได้เสียกันแน่นอน แต่ที่เขาโมโห เพียงแสดงการปกป้องน้องของตน ที่ร่างกายยับเยินคล้ายโดนทำร้ายมามากกว่า
“เอาเป็ว่าตามที่พี่คิด..และพี่สั่งลูกน้องให้จัดเตรียมบ้านไว้รอต้อนรับแขกได้เลยพรุ่งนี้”ยูกะคาดเดาล่วงหน้าอย่างมีเหตุผล
ในขณะพี่ชายได้แต่ยกยิ้มบางอย่างมีข้อสงสัย จ้องมองใบหน้าน้องชายตัวแสบ ถึงแม้เขาจะรู้ดี ว่าน้องชายสุดที่รักของเขา จะชอบคิดอะไรแผลงๆ แหวกแนวอยู่เสมอ
แต่ครั้งนี้ เล่นใหญ่ถึงขนาด กล้าตบหน้า เ้าหมาป่าไรอัน ต่อหน้าพยานนับสิบได้ ถึงแม้เขาว่าจะแอบสะใจเล็กๆ แต่ก็อดเป็ห่วงน้องของตนเสียไม่ได้เช่นกัน
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูห้องของไรอันดังขึ้น
“นายครับ”ปีเตอร์ที่รู้ดี ว่าเื่ที่เกิดขึ้นคืนนี้ หากเข้าสู่สภา ต้องกลายเป็เื่ใหญ่แน่นอน เขาจึงรีบร้อนมาปรึกษาเ้านาย
“อื่ม..ฉันรู้แล้ว พรุ่งนี้เตรียมการให้พร้อม”
“และแจ้งคุณท่านทั้งสองด้วย...หึ!..ในเมื่ออยากเสนอ...ฉันก็จะสนองให้...อย่างสาสม..ให้คนเตรียมห้องไว้ด้วย”
ไรอันเอ่ยคำกับลูกน้องคนสนิทที่เป็ทั้งเพื่อนและเลขา ยืนอยู่ที่หน้าประตูอย่างรู้กัน ว่าจะต้องจัดการกับเื่ที่เกิดขึ้นอย่างไร
ก่อนที่เื่นี้จะเข้าสู่สภาเพื่อพิจารณา ซึ่งเขารู้ดีว่าหากตัดสิ้นออกมาแล้ว แก๊งของเขาผิดเต็มประตูอยู่แล้ว
ซึ่งไม่เพียงจะโดนคาดโทษ แต่มันหมายถึงการบั่นทอนเกียรติและศักดิ์ศรีของแก๊งของเขาลงไป มันยังทำให้คนในแก๊ง
รวมไปถึงเครือญาติ เกิดความไม่พึงพอใจ ในการเป็ผู้นำของเขา อาจนำไปสู่การต่อต้านเขาในที่สุด
และทางเดียวที่เื่นี้ จะไม่ขึ้นสู่การพิจารณาของสภา ก็คือตัวเขาจะต้องรีบเร่งทำการสู่ขออีกฝ่าย
และจัดแต่งงานอย่างเป็ทางการให้เร็วที่สุด เช่นนั้นแล้วเื่ก็จะจบ ไม่ต้องเข้าสู่สภาเพื่อพิจารณาตัดสินให้ยุ่งยาก เพราะถือเป็เื่ที่ตกลงปลงใจร่วมกันทั้งสองฝ่าย ไม่มีฝ่ายใดได้รับความเสียหาย
วันต่อมาที่บ้านหลังใหญ่ฝั่งทิศใต้ ซึ่งเป็ที่ตั้งของสำนักแก๊งกระต่าย
“นายครับ..มีแขกมาขอพบ”ลูกน้องชายคนหนึ่ง ลุกลี้ลุกลนรีบมารายงานอย่างรีบเร่ง เพราะรู้ว่าแขกที่มาเป็ใคร
“อื่ม..เชิญเขาเข้ามา”เร็นจิ รีบเอ่ยกับลูกน้อง เพราะพอจะเดาสถานการณ์ออก หลังจากได้พูดคุยกับน้องชายของเขาเมื่อคืน
ไรอันในชุดสูทสีดำดูสง่าภูมิฐาน ไร้เสื้อคลุมตัวใหญ่ที่เขาชอบใส่ เพราะวันนี้เขามาสู่ขอเ้าสาว จำต้องแต่งตัวเรียบร้อย
“เชิญนั่งครับทุกท่าน ”เร็นจิ ผายมือ เชื้อเชิญแขกที่มา ทั้งหมดนั่งลงบนโซฟาหรูสีน้ำตาลเข้ม พลางยกยิ้มละมุน
เพราะบรรดาคนที่เดินทางมา ล้วนแล้วแต่เคยพบเจอกันบ่อยครั้ง ในงานเลี้ยงสังสรรค์ต่างๆ
โดยเฉพาะชายหนุ่มรูปหล่อ ที่ทำใบหน้าแน่นิ่ง เก็บซ่อนอาการ กระอักเือยู่ตรงหน้า ที่พึ่งได้พบเจอกันเมื่อคืน
การพูดคุยเป็ที่รู้กัน ทั้งไรอัน และเร็นจิที่ตอนนี้อยู่ในฐานะหัวหน้าแก๊ง สามารถตัดสินใจได้เองทุกอย่างตามเหตุผล และความเหมาะสม แม้แต่ในเื่นี้
แต่ที่ไรอันนำพาทั้งบิดามารดา และญาติผู้ใหญ่มา ก็เพื่อให้เกียรติอีกฝ่าย ไม่เช่นนั้นแล้ว อีกฝ่ายจะหาว่าเขาดูแคลน พานจะเป็เหตุผลไม่ตกลง ซึ่งมันคงไม่เกิดผลดีแก่ตัวเขาแน่
“นายครับ...คุณยู..เอ่อ..ไม่..ไม่ลงมาครับ”
ลูกน้องของเร็นจิ เอ่ยคำรายงานเ้านายเสียงเบา หลังจากที่เขาถูกสั่งให้ไปตามยูกะที่ห้องนอน ให้ลงมาพูดคุยกับผู้มาเยือน
ไรอันได้ยินถึงกับหายใจเฮือกใหญ่ รู้ดีว่ายูกะไม่ธรรมดา ตัวเขาััได้ ั้แ่เมื่อคืน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง
“ฉันขออนุญาตขึ้นไปพบน้องนาย..เอ่อ..คุณยูทากะ”
เร็นจิถึงกับขนหัวลุกชูชันขึ้นมาทันที หลังจากได้ยิน นี่เป็คำพูดที่รู้สึกน่าฟังอย่างยิ่งของอริ ที่ครั้งหนึ่งเขาสองคน เคยรู้จักกันในฐานะเด็กชายธรรมดา
ใบหน้าเข้มเปื้อนรอยยิ้มจางๆ หันไปพยักหน้า ให้กับลูกน้องคนเมื่อครู่ เพื่อนำพาไรอัน ไปยังห้องพักของยูกะทันที
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น
“ยู..ไม่แต่งครับ ไปบอกไอ้หมาป่า กลับเข้ากรง ไปกินนมอุ่นๆ ห่มผ้านอนได้เลย”ยูกะะโเสียงดัง ส่งให้กับคนเคาะประตู
ในขณะร่างบางนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือ อยู่บนที่นอนนุ่ม อย่างสบายใจ แต่กลับแต่งกายดูสุภาพเรียบร้อยเตรียมพร้อม
เพราะอย่างไรเสีย วันนี้ไรอันก็ไม่มีทางที่จะยอมกลับไปง่ายๆ หากยูกะไม่ยอมตกลง
ดังนั้นร่างบาง จึงแกล้งก่อกวนยั่วโมโห ให้เ้าหมาป่าหน้าโง่ ได้บ้าคลั่งปวดกระบาลเล่นให้สาแก่ใจ แล้วค่อยลงไปเจรจาพูดคุยกัน
แกร๊ก..ประตูเปิดเข้าห้อง
ไรอันได้ยินเสียงตอบรับ ถึงกับต้องถือวิสาสะ เปิดประตูเข้าไปในห้องทันที ด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายน่ารำคาญสุดอดกลั้น
“ก่อนที่หมาป่าจะกินนมอุ่น..ก็ขอขย้ำกระต่ายเ้าเล่ห์ ให้ตายคามือก่อนแล้วกัน”
“นี่!!..ไอ้หมาบ้า..ใครอนุญาตให้เข้ามาห้องฉันเนี่ย!”ยูกะดีดตัวลุกขึ้นพลางชี้หน้าคนที่เดินเข้าห้องเขามาอย่างไร้มารยาท
ไรอันไม่ตอบโต้ กลับเร่งสาวเท้าเดินเข้าหา มือสองข้างล้วง กระเป๋ากางเกงของตน ส่งั์ตาดุดัน ปานจะเชือดเฉือนคนตรงหน้า เพียงกะพริบตาก็สิ้นลม
“อ๊ะ..ออกไปเลยนะ..นะ..นี่มันห้องส่วนตัวของฉัน”ยูกะถึงกับกลืนกินก้อนน้ำลายเหนียวลงคอ
จ้องมองใบหน้าคน ที่เขาพึ่งชื่นชมว่าหล่อเหลา แต่ต้องเอาหมาออกจากปากเสียก่อนอยู่เมื่อคืน อย่างรู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อย
นี่คงเป็ั์ตาหมาป่าดุดัน ที่เขาร่ำลือกันสินะ มันชั่งหวาดหวั่นน่ากลัวจนหัวใจของยูกะเต้นสั่นระรัว
ไรอันไม่ตอบโต้ ยังคงก้าวย่างอย่างมั่นคง ตรงเข้าหาคนตรงหน้า ไม่สนใจเสียงต่อว่าจากอีกกายแต่อย่างใด
จวบจนเดินเข้าใกล้ ประชิดตัวของยูกะ ที่ยืนจ้องตัวเขาอย่างเอาเื่อยู่..พรึบ!...
“อื้อ~”
3K
