ไม่นานรถสีดำคันใหญ่ก็พาคนทั้งสามกลับมาถึงบ้านอย่างรวดเร็วเต็มสมรรถนะของมัน
“ถึงบ้านแล้วครับนายน้อย” โจวเฟิงปลุกคนที่เขาคิดว่ากำลังหลับอยู่ขณะที่รถกำลังแล่นเข้าสู่ตัวบ้าน
หยางิไม่ได้หลับอย่างที่ลูกน้องเขาคิด ชายหนุ่มเพียงแค่พักสายตาเท่านั้น ปวดแผลขนาดนี้เขาคงจะหลับลงหรอก กำลังจะเอ่ยปากตอบโจวเฟิงแต่สายตากลับมองเห็นคนตัวเล็กออกมายืนรอที่หน้าบ้านเสียก่อน หยางิมองไปที่ร่างระหงไม่ละสายตา พลันความรู้สึกหนึ่งก็แล่นเข้ามาอย่างประหลาด...เวลามีคนรอเรากลับบ้านมันรู้สึกแบบนี้เองหรือ รถจอดสนิทตรงประตูหน้าบ้านพอดี โจวเฟิงรีบลงจากรถมาเปิดประตูให้นายน้อย
“ทำไมกลับมาสภาพนี้ละคะ” ไอราถลาเข้ามาหมายจะช่วยพยุงคนเจ็บ แต่ยังไม่ทันจะถึงตัวเสียงห้าวก็ดังขึ้นเสียก่อน
“ไม่ต้อง” ตัวเล็กแค่นี้จะรับน้ำหนักเขาไหวหรือถ้าเดินไปด้วยกันมีหวังจะได้พากันล้มลงไปทั้งคู่...
ไอราชะงักเท้าถอยกลับทันที...แหมเจ็บจะตายอยู่แล้วยังมาทำเป็หวงเนื้อหวงตัวอีก นี่ถ้าไม่เห็นว่าเป็เ้าของบ้านละก็เธอจะไม่ชายตามองเลยสักนิด
“ผมเองครับ...คุณเดินตามมาเถอะ” โจวเฟิงอีกตามเคยที่เป็คนแก้สถานการณ์ ชายหนุ่มพาหยางิไปที่เตียง เขาจัดการถอดเสื้อสูทตัวนอกออกอย่างรวดเร็วก่อนจะจัดการเสื้อเชิ้ตตัวใน ส่วนเนกไทนั้นเ้าของมันได้โยนทิ้งั้แ่อยู่ในรถแล้ว
“อ๊ะ!!” ทันทีที่โจวเฟิงยกแขนเขาเพื่อจะเอาเสื้อออกจากแขนคนเจ็บก็ร้องออกมาอย่างเ็ป ไอราที่ยืนดูอยู่ห่างๆยังรู้สึกเจ็บแทนเขาเลย
“คุณไอรามาช่วยผมหน่อยได้หรือเปล่าครับ” เมื่อคิดว่าตัวเองไม่น่าจะทำคนเดียวไหว โจวเฟิงจึงหันมาขอความช่วยเหลือจากคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ
“เอ่อ...แต่ว่า...” เธอยังจำเสียงห้าวที่ดุเธอเมื่อกี้ได้อย่างชัดเจน หากเธอเข้าไปยุ่งอีกมีหวังเขาได้ไล่ตะเพิดเธอแน่
“มาเถอะครับ...ไม่เป็ไรหรอก” เวลลานี้หยางิคงไม่สนใจหรอกว่าใครจะทำอะไรที่ไหน เขาสนใจแต่ว่าเมื่อไรจะจัดการกับไอ้แผลบ้าๆนี่เสร็จเสียที
“ขออนุญาตนะคะ” ไอราเอ่ยขอคนเจ็บที่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์แม้แต่จะลืมตาขึ้นมามองเธอด้วยซ้ำ เธอช่วยโจวเฟิงจับนู่นจับนี่อย่างคล่องแคล่วจนโจวเฟิงแปลกใจ ถ้าหากเป็ผู้หญิงบางคนคงกลัวเืจนเป็ลมหลายตลบไปแล้ว ดีที่แผลของเขาไม่ฉีกไม่อย่างนั้นคงต้องทำแผลกันใหม่ให้วุ่นวายอีก
“ยาแก้ปวดครับนายน้อย”
“อืม” หยางิรับยามากินทั้งที่ยังหลับตาอยู่ โจวเฟิงพยุงให้เขานอนลงโดยที่ไม่ได้ใส่เสื้อให้เขาเพราะไม่อยากให้คนเจ็บขยับแขนอีกจึงปล่อยให้เขานอนอย่างนั้น
“เช็ดตัวสักหน่อยไหมคะ” ไอราเสนอเพราะคิดว่าตัวเขาเริ่มจะรุมๆ
“เอ่อ...คือ อย่าหาว่าผมแกล้งเลยนะครับ แต่ผมไม่เคยเช็ดตัวให้ใครจริงๆ สงสัยคงต้องรบกวนคุณไอราแล้วล่ะครับ” โจวเฟิงเปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ทำหน้าที่ของตัวเอง
“จะดีเหรอคะ”
“นะครับ...ผมขอร้อง” แม้จะนึกเห็นใจสีหน้าที่แสดงออกว่ากำลังลำบากใจนั่น แต่เขาก็ไม่อยากเสียโอกาสที่จะทำให้ทั้งสองคนจะได้ใกล้ชิดกันนี้ไป
ไอราเห็นแววตาน่าสงสารของคนที่ขอร้องกึ่งบังคับเธอก็ทำให้ใจอ่อน เมื่อคืนเธอก็เป็คนเช็ดตัวให้เขาเช็ดกันจนได้เื่ วันนี้จะเอาอีกแล้วหรือ...
“ไม่อยากทำก็ไม่ต้อง...อย่าไปบังคับเธออาโจว” นั่นไงยังไม่ทันขาดคำ คนเจ็บที่คิดว่าหลับไปแล้วกลับพูดแทรกขึ้นมา ชายหนุ่มได้ยินที่ทั้งสองคนคุยกันทุกอย่างเพียงแต่ไม่อยากจะพูดออกมาเท่านั้น แต่ที่ทำให้ไม่สามารถทนต่อไปได้เพราะได้ยินคำพูดที่ลำบากใจนั่นออกมาจากริมฝีปากบางของใครบางคน...
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวนะคะ”
4K
