วันที่หกของการเดินทาง ความหนาวเย็นก็ทำให้น้ำแข็งเริ่มจับตัวกันเป็แผ่นบางๆ บนผิวน้ำในยามเช้า เด็กสองคนถูกสั่งให้ซุกตัวอยู่แต่ในกองใบไม้แห้งที่สามพี่น้องขนขึ้นเรือมาเป็จำนวนมาก
ถังจื่อรั่วใช้ไม้ไผ่ค้ำถ่อเรือลำเล็กลอยไปเรื่อยด้วยความเหนื่อยอ่อน บางครั้งนางยังนึกภาวนาให้ตนเองป่วยไข้ไปเสียอีกครั้ง เพราะยามนั้นระบบจะส่งยาออกมาให้ และในตัวยามักจะมีสารอาหารที่ช่วยบำรุงร่างกายให้นางแข็งแรงขึ้นอีกนิด หวังว่าความพยายามของตนจะสามารถช่วยเหลือตนและน้องๆ จะมีชีวิตได้ต่อไป
ถึงยามเย็นท้องฟ้าใกล้จะมืด หญิงสาวก็เริ่มสิ้นหวัง เพราะเวลานี้อากาศเย็นจัดจนมองไม่เห็นสีเขียวของพืชพรรณที่พอจะเก็บกินได้อีกต่อไป เื่จับปลาไม่ต้องไปกล่าวถึง เพราะนางไม่มีอุปกรณ์ ซ้ำน้ำในแม่น้ำยังเย็นจัดเพียงแค่จะใช้นิ้วจุ่มลงไปยังรู้สึกเย็นจนด้านชา
“พวกเ้ากลับมากันแล้วหรือ?”
เสียงแห้งแหบร้อนรนเสียงหนึ่งดังขึ้นจากหลังพุ่มไม้ใหญ่ ทำให้ถังจื่อรั่วต้องรีบหันมองหาเสียง ด้วยคิดว่าตนหูฝาด บริเวณนี้ไม่มีบ้านเรือนผู้คน แล้วเสียงนั่นดังมาจากผู้ใดกัน
ถังเยียนและถังฮุ่ยหลินก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน พวกเขารีบโผล่หน้าออกมาจากกองใบไม้ มองหาเ้าของเสียงกันอย่างแตกตื่น
ร่างเล็กของหญิงชราค่อยๆ ก้าวออกมาจากพุ่มไม้ ถังจื่อรั่วก็ถ่อเรือเข้าไปทางนาง จึงได้เห็นว่าแท้จริงแล้ว หลังพุ่มไม้หญิงชราผู้นี้ได้สร้างกระท่อมขนาดเล็กจิ๋วที่สามารถแทรกตัวเข้าไปได้หนึ่งคนเอาไว้กำบังกาย
แม้ว่าหญิงชราจะมีเพียงกระท่อมเล็กๆ ไม่สามารถให้นางและน้องทั้งสองพักอาศัยด้วยได้ แต่นี่คืุ์คนแรกที่พวกนางได้พบตลอด 6 วันที่ลอยเรือเคว้งอยู่ในแม่น้ำ
“กลับมากันครบเลยหรือ ดีจริง!! กลับมาถูกได้อย่างไรกันนี่ ์คงนำทางพวกเ้าเป็แน่ เร็วเข้ารีบกลับไปหาท่านปู่ของพวกเ้าเร็ว” หญิงชราร่ำไห้ออกมาอย่างหนักจนมือไม้ปากคอสั่น แต่นางก็ยังพยายามประคับประคองสติเข้าไปรับร่างเล็กสามร่างขึ้นจากเรือ
“หลานย่า ลำบากพวกเ้าแล้ว ขอบคุณ์ ขอบคุณ” หญิงชราใช้มือสองข้างของนางถูเข้ากับฝ่ามือของถังฮุ่ยหลิน เมื่อเห็นว่าเด็กหญิงมีริมฝีปากเขียวจนเกือบม่วง เนื่องจากต้องอยู่ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นมานาน
นางสลับไปโอบกอด บรรจงจูบไปที่ศีรษะของเด็กทั้งสามทีละคน ร้องไห้คร่ำครวญเรียกเด็กทั้งสามว่าหลานรัก ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ
เด็กสกุลถังสามคนสับสนมึนงงไปหมด แต่ความอบอุ่นอ่อนโยนจากหญิงชราที่พวกเขาไม่ได้พบเจอมานานหลายปี ทำให้ทุกคนพานร้องห่มร้องไห้น้ำตาไหลตามหญิงชราไปด้วย
“ไปเร็วกลับไปที่เรือนกันก่อน ฟ้าจะมืดแล้วป่านนี้ท่านปู่เ้าคงเตรียมอาหารไว้รอแล้วล่ะ ย่าสั่งให้เขาทำอาหารรอพวกเ้าอยู่ทุกวัน” หญิงชราปาดน้ำตา กุมมือถังเยียนและถังฮุ่ยหลินเอาไว้ไม่ยอมปล่อย
“ท่านย่า เราต้องเก็บเรือก่อนขอรับ” ถังเยียนเห็นเรือลำนี้เป็บ้านไปแล้ว หากไม่มีเรือพวกเขาสามพี่น้องจะไม่มีที่อยู่อาศัย ซ้ำยังเรียกหญิงชราว่าท่านย่าตามที่นางกล่าวอ้างกับพวกตนเสียอีก
“เด็กดี เป็เ้านั่นเองที่เป็คนพาพี่น้องกลับมาถึงที่นี่ได้” หญิงชราปล่อยมือถังเยียนปล่อยให้เขาไปดึงเชือกผูกเรือเข้าไว้กับต้นไม้
……….
จางจื้อชายชราอายุราว 50-60 ปี นั่งมองภาพภรรยาชราของตน กุลีกุจอคีบอาหารส่งให้เด็กชายหญิงสามคนอย่างเหม่อลอย
ตัวเขาและบุตรชายเป็หมอชาวบ้าน มีทักษะทางการฝังเข็มรักษาผู้ป่วยอยู่เล็กน้อย ต่อมาบุตรชาย้าจะแสวงหาความรู้ทางการรักษาเพิ่มเติม จึงได้เดินทางจากบิดามารดาไปต่างเมือง
บุตรชายจางหย่งมักจะส่งข่าวกลับมาบอกเื่ราวของเขาเป็ระยะ เขาจากไปลำพัง ต่อมาก็มีภรรยา และมีบุตร ข้อความสุดท้ายก็คือเขากำลังจะกลับมาบ้านเพื่อพาภรรยาและบุตรสาวสามคนมากราบท่านปู่ท่านย่า แต่แล้วเรือที่ครอบครัวบุตรชายว่าจ้างมาก็ล่ม พวกเขาห้าคนเสียชีวิตกันทั้งหมด
ข่าวคราวถูกส่งมาโดยเ้าของเรือจ้างผู้รอดชีวิต เขารู้จุดหมายปลายทางของท่านหมอและครอบครัว จึงเดินทางต่อมาเพื่อแจ้งข่าวและขอขมากับคนชราทั้งคู่
เมื่อแรกที่นางเฉินภรรยาของตนได้รู้เื่ นางก็ไม่ยอมรับความจริงว่าบุตรชายและบุตรสะใภ้ได้จากไปแล้ว พวกเขาเพียงแค่ประสบปัญหายุ่งยาก และหลานทั้งสามที่ยังไม่เคยได้พบหน้ากำลังเดินทางกลับมาหานาง
ทุกวันหญิงชราจะไปนั่งรอรับหลานที่ไม่มีอยู่จริงของนางอยู่ที่ริมแม่น้ำ แม้ว่าอากาศจะหนาวเย็นเพียงใด นางเฉินซื่อก็ไม่เคยหยุดพัก จนเขาต้องไปสร้างกระท่อมเล็กๆ ไว้ให้นาง เพื่อบังแดดบังลม ฟ้ามืดเมื่อใดภรรยาจึงจะเดินกลับเรือนมาเอง
ไม่คิดว่าผ่านไปสองปีเศษ กลับเรือนมาวันนี้ ภรรยาจะสามารถจูง “หลาน” สามคนกลับมาด้วยได้
ตลอดเวลาถังจื่อรั่วก็มองสายตาฉงนสงสัยของ “ท่านปู่” อยู่ตลอด และคิดว่าเื่นี้คงมีความจริงบางอย่างที่จางจื้อไม่สามารถเอ่ยปากออกมาได้ต่อหน้า “ท่านย่า” นางจึงส่งสายตาบอกกับเขาว่านางเองก็มีความสงสัยอยู่เช่นกัน
“พวกเ้าชื่ออะไรกันบ้างเล่า” นางเฉินซื่อแย้มยิ้มเปี่ยมสุข ไต่ถามชื่อของหลานๆ
“พี่ใหญ่จื่อรั่ว พี่รองนามคำเดียวว่าเยียน ข้าฮุ่ยหลินเ้าค่ะ” ถังฮุ่ยหลินเป็ผู้ตอบ นางก็ชอบท่านย่าเช่นกัน ท่านย่าใจดีที่สุด
จางจื้อนั่งกระอักกระอ่วน ส่งยิ้มแห้งๆ ให้ภรรยาและหลานๆ เขารู้ดีว่าบุตรชายมีเพียงบุตรสาวสามคน แต่เด็กสามคนนี้ มีคนหนึ่งเป็เด็กชาย อย่างไรก็ไม่มีทางเป็หลานแท้ๆ ของตนแน่ ยังดีที่เด็กทั้งสามไม่ได้ต่อต้านหรือคัดค้านว่าตนและนางเฉินไม่ใช่ท่านปู่ท่านย่าของพวกเขา มิเช่นนั้นเขาคงต้องปลอบใจภรรยารักอีกยกใหญ่เป็แน่
แต่ที่จางจื้อไม่รู้ก็คือ ถังเยียนและถังฮุ่ยหลิน ไม่เคยพบหน้าท่านปู่ท่านย่ามาก่อนเช่นกัน พวกเขาเห็นพี่ใหญ่ไม่ได้ว่ากล่าวอันใดยังคิดว่าพี่สาวของพวกเขาพาพวกตนมาอาศัยกับท่านปู่ท่านย่าแท้ๆ นั่นเอง เด็กทั้งสองจึงได้ทำตัวกลมกลืนกับผู้ชราทั้งสองได้อย่างรวดเร็ว ซ้ำยังว่าง่ายน่ารักเกินปกติ
ชายชรามองภาพภรรยากับเด็กสามคนที่พูดคุยหยอกล้อกันราวกับเป็ญาติสนิทที่ไม่ได้พบเจอกันมานานด้วยความปลื้มปิติ น้ำตาสองสายไหลอาบสองแก้าเหี่ยวย่นของเขา
เรือนสกุลจางไม่ได้มีความสุขและรอยยิ้มเช่นนี้มานาน ทุกวันเขาจะเตรียมกับข้าวหลายอย่างรวมทั้งขนมรอหลานกลับมากินตามคำขอร้องของภรรยา วันนี้ความฝันของภรรยาเป็จริงขี้นมาแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงตัวเป็ท่านปู่ที่เมตตา โดยเฉพาะกับถังเยียนที่เป็เด็กชาย เขาสามารถให้เ้าตัวเล็กมานั่งตักและกอดเอาไว้แน่นแทนความคิดถึงบุตรชายที่จากไปนานสุดหัวใจ
นางเฉินเตรียมห้องพักรวมทั้งเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ไว้รอหลานทั้งสามของนาง ยังดีที่เสื้อผ้าของเด็กเล็กไม่แตกต่างกันเท่าใดนัก สีและเนื้อผ้าก็ล้วนเป็แบบของชาวบ้านปกติทั่วไป ทำให้ถังเยียนสามารถสวมใส่เสื้อผ้าที่เตรียมไว้ให้เด็กหญิงได้สบาย
นางเฉินซื่อยังเลือกที่จะนอนเป็เพื่อนถังฮุ่ยหลินตัวน้อย เพราะเกรงว่าเด็กหญิงจะล้มป่วยเอาได้หลังจากที่เดินทางมาอย่างยากลำบาก
กลางคืนถังจื่อรั่วจึงได้ออกมาสนทนากับท่านปู่จางจื้อ เพื่อเปิดเผยเื่ราวของแต่ละฝ่ายให้ได้รับรู้
“เ้าสามคนไร้ญาติขาดมิตร ส่วนเราสองสามีภรรยาก็ไร้ลูกหลานสืบสกุล เช่นนั้นเ้าก็ไม่ต้องไปจดจำเื่เก่าก่อนให้ขุ่นข้องใจ บุรุษผู้นั้นจะยังคงรักษาสัญญาหมั้นหมายกับเ้าหรือไม่ ก็คิดเสียว่าถังจื่อรั่วได้ตายจากไปแล้ว จากนี้ข้าจะเพิ่มชื่อเ้าสามคนพี่น้องให้เป็คนสกุลจาง แทนที่หลานทั้งสามของข้าเอง เ้าเห็นด้วยหรือไม่"
จางจื้อยิ่งกว่าดีใจเมื่อได้รู้เื่ราวของเด็กทั้งสาม ตัวเขาแม้นหากหลานทั้งสามยังอยู่พวกนางก็ล้วนเป็สตรี ครั้งนี้หากถังจื่อรั่วยอมรับ ตนก็จะได้หลานชายเยียนมาสืบสกุลจาง แต่นั่นก็ต้องถามความเห็นของถังจื่อรั่วเสียก่อน การเปลี่ยนแซ่สกุลก็ใช่เื่ที่ตนจะคิดเห็นแต่เพียงฝ่ายเดียว
หญิงสาวย่อมไม่กังวลกับเื่นี้อยู่แล้ว เดิมทีนางก็ใช้แซ่จางของผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตน ฮุ่ยหลินเป็สตรีเติบโตไปย่อมเป็คนสกุลอื่นอยู่ดี แต่กับถังเยียนนางยังลังเลใจ
18K
