บทที่ 3 ฉันจะจัดการเอง
หลัวเซิงมีดวงตาราวกับจะพ่นเปลวเพลิงออกมา ทั้งตัวเขาเหมือนยมบาลจากนรก มือทั้งสองข้างราวกับัทะยานขึ้นจากทะเล มีพลังอันยิ่งใหญ่ ฉีกอากาศจนเกิดเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหู
ปัง!
มือทั้งสองของเขาจับแขนของชายอ้วนวัยกลางคนที่กำลังทำตัวเหิมเกริมไว้แน่น
“นาย…” ชายอ้วนวัยกลางคนรู้สึกว่าการเคลื่อนไหวของตนเองชะงักไป ยังไม่ทันได้ตอบสนองใด ๆ
กร๊อบ!
แขนของเขาถูกหลัวเซิงหักจากด้านหลังอย่างแรง ร่างของชายคนนี้หมุนครึ่งรอบในอากาศ ก่อนจะร่วงลงมาตรงหน้าหลัวเซิง
หลัวเซิงไม่ให้โอกาสเขาได้ร้องโหยหวน มือซ้ายฟาดลงมาจากไหล่ขวาอย่างแรง
ชายอ้วนวัยกลางคนถูกหลัวเซิงตบจนตัวลอย ร่างกายกระแทกเข้ากับผนังห้อง ทิ้งรอยเืยาวไว้ ก่อนจะร่วงลงบนพื้น
ลู่ชิงเมิ่งหลับตาแน่น ใกลัวอยู่นาน เล็บมือปีศาจเ่าั้ดูเหมือนจะไม่ได้ยื่นมาหาเธอ
ทั้งห้องดูเหมือนจะสงบลงอย่างสมบูรณ์ในขณะนี้
เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แต่กลับพบว่ามีชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ผมยุ่งเหยิง สายตาจ้องมองมาที่เธอ เงียบไม่พูดจา
หลัวเซิงปลดเสื้อโค้ตของตัวเองออกมาอย่างง่ายดาย คลุมไว้บนตัวของลู่ชิงเมิ่ง
เสื้อที่เรียบร้อยดีตกลงบนไหล่ของเธอ เหมือนกับชุดกระโปรงที่ไม่ยาวไม่สั้นจนเกินไป ปกปิดผิวขาวของลู่ชิงเมิ่งได้อย่างพอดิบพอดี
“ตามผมมา”
หลัวเซิงไม่แม้แต่จะมองไปยังชายอ้วนที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เขาอุ้มลูกสาวขึ้นมา แล้วจูงมือลู่ชิงเมิ่งเดินออกจากห้องรับรอง
ตอนนี้ในทางเดินของคลับ มีพนักงานรักษาความปลอดภัยนอนระเกะระกะเต็มไปหมด
พวกเขาถูกทำให้แขนหักทั้งสองข้าง จากนั้นก็โดนตบที่ใบหน้าเต็มแรง ทำให้ทั้งตัวกระแทกเข้ากับผนังทางเดินจนศีรษะแตกเืไหลและสลบไป
ลู่ชิงเมิ่งยิ่งมองก็ยิ่งใจหาย ในใจที่ตื่นตระหนกนั้นเต็มไปด้วยความสงสัย
เธอไม่รู้เลยว่าผู้ชายที่ดูสูงใหญ่หล่อเหลา ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นปึกตรงหน้านี้เป็ใครกันแน่
“คุณคือ…”
ยังไม่ทันที่เธอจะถามจบ หลัวเซิงก็หันหน้ามาแล้ว เผยใบหน้าของตัวเองให้ลู่ชิงเมิ่งเห็นอย่างชัดเจน
“ผมเอง หลัวเซิง ผมกลับมาแล้ว”
เสียงของเขาทุ้มต่ำแหบพร่า แต่ก็ยากที่จะซ่อนความตื่นเต้นและความรู้สึกผิดในน้ำเสียงได้
ความเงียบสงัด ปกคลุมโถงทางเดินแห่งนี้ราวกับเป็สิ่งเดียวที่คงอยู่
ลู่ชิงเมิ่งเงียบไปสักพัก ในที่สุดเธอก็จำหลัวเซิงได้
ผู้ชายคนนี้ หลังจากที่เคยมีความสัมพันธ์กับเธอ กลับหายตัวไปโดยไม่บอกกล่าว
ผู้ชายคนนี้ ที่เคยสัญญาว่าจะมาแต่งงานกับเธอ แต่กลับปล่อยให้เธอรอคอยอยู่ถึงหกเจ็ดปี
ผู้ชายคนนี้ ทำให้เธอได้ัักับความทุกข์ทรมานทั้งชีวิตภายในเวลาเพียงหกเจ็ดปี
ในตอนแรกสมองของลู่ชิงเมิ่งว่างเปล่า จากนั้นก็สับสนอลหม่าน จนกระทั่งในที่สุดก็อื้ออึงขึ้นมา
ความเงียบของทั้งสองคนทำให้อากาศบริเวณทางเดินราวกับจะลดลงจนถึงจุดเยือกแข็ง
ผู้หญิงคนนี้เป็ปมในใจของหลัวเซิงมาตลอดหกเจ็ดปี
เขาเคยคิดถึงเธอและใฝ่ฝันอยากกลับมาแต่งงานกับเธอมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่ในตอนนั้น เขาก็เป็แค่ลูกน้องที่ไร้ค่าในหลัวเซิงเหมินเท่านั้น
เขาไม่มีความสามารถที่จะปกป้องเธอ ทำได้แต่เฝ้ามองด้วยความเศร้า และปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความทุกข์
แม้ว่าหญิงสาวจะมีความสัมพันธ์เพียงชั่วคืนกับเขา แต่เธอกลับใจดีถึงขนาดปล่อยให้ตัวเองจากไปแบบนั้น
หลังจากนั้น เขาก็ได้ตัดสินใจเลือกผู้หญิงคนนี้แล้ว
หกปีแห่งการรอคอยทั้งกลางวันกลางคืน แต่เมื่อได้เห็นเธออีกครั้งจริง ๆ
หลัวเซิงไม่เคยคิดเลยว่า ในใจของเขากลับมีเพียงสามคำ
“ขอโทษนะ…”
เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา หลัวเซิงก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจ
เขาเห็นได้ชัดเจนว่าสีหน้าของลู่ชิงเมิ่งเริ่มแตกสลาย ทั้งตัวของเธอจมอยู่ในความเศร้าและเสียใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากดวงตาของเธออย่างต่อเนื่อง ราวกับแม่น้ำที่พังทลายและห้ามไม่อยู่
เธอโศกเศร้าสะอื้นไห้ น้ำตาไหลราวกับสายฝน เ็ปร้าวราวกับถูกฉีกทึ้ง
จากนั้นลู่ชิงเมิ่งก็ยกมือขึ้นมากะทันหัน เธอคิดจะตบหลัวเซิงสักทีหนึ่ง
แต่มือที่ยกขึ้นมา กลับตบลงไปไม่ได้เลย
“คุณรู้ไหม ครอบครัวของฉันทุกคนรังเกียจฉัน ผลักไสฉัน แม้แต่พ่อแม่ของฉันยังมองว่าฉันเป็ความอัปยศอดสู”
“ฉันสูญเสียความบริสุทธิ์ ถูกคู่หมั้นยกเลิกการแต่งงาน ถูกครอบครัวไล่ออกจากบ้าน ถูกทุกคนหัวเราะและเยาะเย้ย”
“คุณรู้ไหมว่าฉันเคยอยากให้คุณกลับมาอยู่กับเหยาเหยา อยู่กับครอบครัวนี้มากแค่ไหน…”
เสียงแห้งผากและแหบพร่าของลู่ชิงเมิ่ง ช่างสิ้นหวังและบีบหัวใจเหลือเกิน
เมื่อเผชิญหน้ากับภรรยาในตอนนี้ หัวใจของหลัวเซิงสั่นะเือย่างรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็มาหลายปี
มันเป็ความกลัวที่เกิดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่เกี่ยวกับความเป็ความตาย แต่ขึ้นอยู่กับความรักและความเกลียดชัง
เขาไม่อยากให้ลู่ชิงเมิ่งเกลียดเขา เพราะเขาก็อยากกลับมาอยู่กับครอบครัวนี้ แต่เขาทำไม่ได้
หลัวเซิงเหมิน เป็องค์กรนักฆ่าแสนทรงอำนาจ ใครก็ตามที่หลบหนีไป คนผู้นั้นจะถูกกำจัดจนสิ้นซากทุกราย
ก่อนที่เขาจะมีกำลังและตำแหน่งที่แน่นอน เขาได้แต่กัดฟันอดทนกับความทุกข์ทรมานจากความคิดถึง ต่อสู้ดิ้นรนอยู่ในต่างแดนนานถึงหกปี
โชคดีที่ตอนนี้เขาได้เป็ประมุขของหลัวเซิงเหมินแล้ว เขากลับมาแล้ว
โชคร้ายที่ผู้หญิงของเขากลับเกลียดชังเขาถึงขั้วหัวใจ
“ผมไม่เคยคิดจะทิ้งพวกคุณเลย ผม…”
หลัวเซิงอยากจะยื่นมือไปกอดลู่ชิงเมิ่งที่เศร้าโศกเสียใจจนแทบขาดใจโดยทันที แต่เธอกลับผลักเขาออกไป
ลู่ชิงเมิ่งเงยหน้าขึ้น ดวงตายังคงเต็มไปด้วยน้ำตา
“ฉันถามคุณ คุณคิดว่าฉันเป็ผู้หญิงที่เ้าชู้หรือเปล่า”
หลัวเซิงรีบส่ายหัว “ไม่มีทางหรอก!”
“ชิงเมิ่ง ขอโทษนะ…”
หลัวเซิงไม่สนใจการต่อต้านของลู่ชิงเมิ่ง เขากอดเธอไว้แน่น
่เวลานี้ หลัวเซิงรู้สึกว่าหัวใจทั้งดวงของเขาละลายไปหมดแล้ว
ขอบคุณ์ ที่เธอยังคงเป็สาวใจดีในฝันของเขา สาวที่แทบจะสมบูรณ์แบบ
“ขอโทษนะ ทุกอย่างเป็ความผิดของผม ผมไม่ใช่สามีที่ดี และยิ่งไม่คู่ควรที่จะเป็พ่อ”
ในที่สุดลู่ชิงเมิ่งก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากอ้อมกอดของหลัวเซิงได้ เธอพูดพร้อมกับน้ำตาไหล
“เจี่ยอวี้ขุย ผู้หญิงใจร้ายคนนั้น เธอควักตาเหยาเหยาออกไป ขอโทษนะ ฉันปกป้องลูกไม่ได้ ฉัน…”
ลู่ชิงเมิ่งตื่นเต้นมากเกินไป จนจิตใจเริ่มเลื่อนลอย ขาอ่อนแรงเกือบจะล้มลงบนพื้น
ตูม!
ความโกรธที่สะสมอยู่ในอกของหลัวเซิงะเิออกมาอย่างสมบูรณ์
เจี่ยอวี้ขุย ผู้หญิงคนนั้นเป็ใคร เธอมีความกล้ามากแค่ไหน!
เธอมีกี่ชีวิต ถึงกล้าคิดจะทำร้ายลูกสาวของเขา?!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สายตาของหลัวเซิงก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ตลอดมาหลัวเซิงฆ่าคนเพราะถูกบังคับด้วยคำสั่งของหลัวเซิงเหมิน
นี่เป็ครั้งแรกที่เขาอยากจะฆ่าใครสักคน!
เขาต้องหาเจี่ยอวี้ขุยคนนี้ให้เจอ แล้วจะฆ่าเธอให้ตายอย่างทรมาน!
หลัวเซิงล้วงมือหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากอก
เสียงร้องเรียกดั่งาาดังขึ้นในหอคอยที่เงียบสงบมานานบนท้องทะเลอันไร้ขอบเขต
ทุกคนคุกเข่าลงอีกครั้งอย่างพร้อมเพรียง ราวกับขุนนางผู้ภักดีที่รอคอยรับคำสั่งจากาาอยู่เงียบ ๆ
“หัวเซี่ย เจียงตง เจี่ยอวี้ขุย หาตัวเธอให้เจอ ฉันจะจัดการเอง!”
เสียงเ็าดังก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ ไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปตอบรับ จนกระทั่งได้ยินเสียงตัดสายจากปลายสายโทรศัพท์...
6K
