นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 102

การรวมตัวของเหล่าพ่อค้า

เรื่องราวเกี่ยวกับเหล่าพ่อค้าที่เดินทางมาที่เมืองชายแดนแห่งนี้ กระจายไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาไม่มีพ่อค้า ที่มีฐานะใหญ่โตเดินทางมาที่ชายแดนแห่งนี้เลย อาจจะมีเหล่าพ่อค้าเร่ที่เดินทางผ่านมาบ้างแต่มันเองก็ไม่มากนัก

แม้ช่วงหลังมันจะมีพวกพ่อค้าที่เดินทางผ่านเข้ามามากขึ้น เพราะว่าต้องการมาซื้อสุราที่เป็นของซูฉี

แต่ว่าพ่อค้าพวกนั้นก็ล้วนแล้วเป็นพ่อค้าที่มีฐานะระดับปานกลางจนถึงฐานะระดับต่ำในหมู่พ่อค้าเท่านั้น ถ้ากล่าวถึงพ่อค้าระดับสูงที่มีทั้งอำนาจและเงินทองยังแทบไม่มีผู้ใดเดินทางไปที่เมืองชายแดนแห่งนี้เลย

แต่ว่าผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้ารพ่อค้าจำนวนมากที่เดินทางมารวมตัวกันภายในสถานที่แห่งนี้ อยู่เหนือความคาดหมายของเหล่าผู้คนภายในเมืองยิ่งนัก

ซูฉีก็รู้สึกประหลาดใจเช่นเดียวกัน ในยามนี้คนที่พาเหล่าพ่อค้ามากมายมารวมตัวที่เมืองแห่งนี้ได้ คงจะเป็นคนที่สำคัญเป็นอย่างมาก

แต่ว่านางก็ไม่รู้ นายหญิงจื่อนางเป็นผู้ใดกันแน่มีฐานะเช่นไรภายในนิยาย

ตัวละครตัวนี้ไม่ปรากฏชื่อภายในนิยาย แถมยังไม่มีประวัติเบื้องลึกเบื้องหลัง แต่การที่สนิทสนมกับเหล่าพ่อค้ามีชื่อได้ได้ย่อมแสดงว่านางนั้นย่อมเป็นคนไม่ธรรมดา 

ซูฉีเก็บคำถามนั้นเอาไว้ภายในใจ ในยามนี้นางต้องดูแลเกี่ยวกับเรื่องงานต้อนรับที่มันกำลังดำเนินอยู่

นางต้องดูแลอย่างห่างห่าง เพราะว่านางไม่อยากจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกพ่อค้าจากเมืองหลวง 

ณ ภายในโรงสุรา

ห้องโถงขนาดใหญ่แห่งนี้บรรจุคนได้นับร้อย การขยับขยายร้านในรอบล่าสุดทำให้โรงสุราแห่งนี้มีความกว้างขวางมากขึ้น

ด้านในโรงสุราถูกตกแต่งด้วยผ้ามงคลสีแดง แต่ว่ามันเองก็มีสีขาวแทรกแซงเข้าไป แถมยังมีของตกแต่งและมีกลิ่นหอมปกคลุมคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณ 

องค์ประกอบภายในสถานที่แห่งนี้ล้วนแล้วถูกจัดสรรมาด้วยฝีมือของซูฉี

นางเป็นคนเลือกทั้งผ้าหรือแม้กระทั่งกลิ่นตกแต่งภายในสถานที่แห่งนี้ให้เข้ากับเหล่าผู้คนภายในงาน

พ่อค้าพวกนี้เป็นพ่อค้าชั้นสูงพวกเขานั้นไม่ใช่คนธรรมดา แน่นอนว่าการตกแต่งร้านและต้องทำอย่างปราณีต

เห็นเช่นนี้แต่ว่าซูฉีเองก็ ทำทุกอย่างออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก

ภายในงานเต็มไปด้วยเหล่าผู้คนมากมายเราแขกที่เดินทางมาจากทั่วทุกสารทิศเดินทางเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้

พวกพ่อค้าที่เดินทางมาอย่างเหนื่อยล้าเป็นเวลาหลายวัน เมื่อเดินทางเข้ามาภายในโรงสุราพากันตื่นตระหนก

“ โอ่!!! นี่มันอะไรกันไม่รู้ว่าเมืองชายแดนที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี่มันจะมี การต้อนรับที่ดูหรูหราเช่นนี้ด้วย ”

“ นั่นสินั่นสิข้าเองก็คิดไม่ถึงเช่นเดียวกันว่าเมืองชายแดนเช่นนี้จะมีการต้อนรับที่ดูหรูหราเช่นนี้ ” 

“ แถมยังกลิ่นหอมนี่อีกน่าจะเป็นกลิ่นเครื่องหอมจากดอกไม้ราคาแพง ”

เหล่าพ่อค้าที่เดินทางมาพากันเอ่ยปากชมกับสิ่งที่เกิดขึ้น

เป็นเพราะว่าพวกมันนั้นมองเห็นถึงความตั้งใจและมองเห็นถึงงานเลี้ยงให้หรูหราถูกจัดขึ้นมาอย่างปราณีตไม่แพ้ถูกจัดขึ้นมาภายในเมืองหลวงเลย

ผู้ใดจะคาดคิดเมืองชายแดนที่ห่างไกลเช่นนี้กลับสามารถจัดงานเลี้ยงได้อย่างใหญ่โตแบบนี้

คนพวกนี้เดินทางมาเพื่อมารวมตัวและพบประกัน ยามแรกคิดว่าเมื่ออยู่ที่ชายแดนอันห่างไกลคงจะคาดหวังอันใดไม่ได้มาก

แต่ที่ไหนได้เมื่อมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นมันกลับอยู่เหนือความคาดหมายจึงทำให้เหล่าพ่อค้าพวกนี้รู้สึกทึ่งไม่น้อย

ซูฉีใช้กลิ่นตกแต่งเป็นกลิ่นเครื่องหอมที่ดูแปลกออกไปจากเมืองหลวง

นางค้นหาเครื่องหอมที่จะตกแต่งภายในงานอยู่สักพัก จึงบังเกิดความคิดขึ้นมาได้ว่าถ้าเกิดว่านางนั้นใช้เครื่องของราคาแพงมันก็จะสิ้นเปลืองงบประมาณ

สุดท้ายจึงได้ความว่าเลือกหาเครื่องหอมที่ดูแปลกออกไป พวกขุนนางภายในเมืองหลวงหรือว่าพวกพ่อค้าที่มีชื่อไม่เคยได้กลิ่น

มันก็จะกลายเป็นกลิ่นที่แปลกใหม่และกลายเป็นกลิ่นที่ดูราคาแพงขึ้นมา

เพียงแค่นี้ก็สามารถประหยัดงบประมาณได้ไม่เพียงเท่านั้นยังสร้างความแปลกใหม่ให้กับเหล่าพ่อค้าจนพวกมันนั้นตกตะลึง

ผู้ที่อยู่เบื้องหลังงานต้อนรับอันใหญ่โตพวกนี้ผู้ใดจะคาดคิดว่าเป็นเพียงแค่หญิงสาวคนหนึ่งที่มีช่วงอายุเพียงแค่ 18 ปีเท่านั้น

พวกพ่อค้าที่เดินทางมาเข้าร่วมคิดว่าฝีมือการจัดงานเช่นนี้เหมือนกับพวกนักจัดงานภายในราชวงศ์เลย

ผู้ที่ดูไม่ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นแผนที่แล้วคงมีเพียงแค่คนผู้เดียวนั่นก็คงจะเป็นอู๋ซานที่เข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้

ชายวัยกลางคนผู้นี้แสดงใบหน้าเรียบเฉย ดวงตากวาดมองบริเวณรอบๆอย่างวิเคราะห์และแยกแยะ

แววตาของพ่อค้าผู้เลื่องชื่อผู้นี้สะท้อนความคิดบางอย่างภายในใจ ไม่มีผู้ใดสามารถคาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากนั้นงานเลี้ยงต้อนรับเหล่าพ่อค้าที่เดินทางมาถึงก็ได้เริ่มขึ้น 

เหล่าพ่อค้าที่เลื่องชื่อพวกนี้เดินทางมาจากเมืองหลวงหรือว่าเมืองต่างๆที่อยู่ห่างไกล

ยามเดินทางมาถึงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า สุราชั้นยอดพร้อมกับบรรยากาศที่หาที่เมืองหลวงไม่ได้รายล้อม

งานเลี้ยงสังสรรค์อันแสนคิดถึงของเหล่าพ่อค้าที่รวมตัวกันมาพบภายในเมืองแห่งนี้ได้เริ่มขึ้น 

พวกเขาเดินทางมาถึงในช่วงยามเช้างานเลี้ยงในช่วงยามบ่ายก็เริ่มขึ้น เหล่าพ่อค้าที่ไม่ได้พบเจอกันมานานได้เริ่มสนทนาเรื่องต่างๆ

ซูฉีแม้ว่าจะไม่ได้เข้าไปต้อนรับโดยตรงแต่ว่านางเองก็คอยดูแลงานอยู่อย่างห่างห่าง

ภายในมุมมืดของลงสุราในขณะที่ผู้คนภายในโรงสุรากำลังวุ่นกันมือเป็นระวิง เพราะต้อนรับแขกจำนวนมากที่เข้ามาในครั้งเดียว ซูฉีกำลังมองดูเหตุการณ์พวกนั้นอยู่อย่างห่างๆ 

นางกอดอกแล้วมองตรงลงมาด้านล่างมองจากชั้นสองของลงสุราแห่งนี้

‘ เหล่าพ่อค้าพวกนี้ดูพูดคุยกันอย่างสนิทสนม เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขานั้นรู้จักกัน ’

เรื่องที่น่าแปลกประหลาดสำหรับเหล่าพ่อค้าพวกนี้มันก็คงจะเป็นการที่พวกเขานั้นดูสนิทสนมกันเป็นพิเศษ

สำหรับพวกพ่อค้าแล้วส่วนใหญ่แล้วไม่มี มิตรสหายมีเพียงแค่เหล่าศัตรูเท่านั้น แม้ว่าจะเป็นคนที่ทำกิจการด้วยกันหรือว่าเป็นคนที่ร่วมมือกันแต่ก็ไม่มีผู้ใดไว้ใจผู้ใดได้

เพราะว่าการค้าเองก็เป็นสงครามในรูปแบบหนึ่งเช่นเดียวกัน แต่คนพวกนี้กับพูดคุยอย่างสนิทสนมราวกับว่าเป็นสหายรักกัน

แถมยังมีจำนวนที่มากมายขนาดนี้อีก ซูฉีไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยคนพวกนี้พวกเขาผูกพันกันมาได้อย่างไร

ในขณะที่งานเลี้ยงกำลังดำเนินไปซูชิจับตามองงานเลี้ยงอยู่อย่างห่างห่าง ในอีกมุมหนึ่งของงานเลี้ยงจุดลับสายตาที่ไม่มีผู้ใดเห็น

เถ้าแก่เนี้ยใบหน้าเรียบเฉยมาพบกับแขกคนสำคัญ จื่อหรานพบกับอู๋ซาน 

ทั้งสองมาพบกันบริเวณจุดรับสายตาของงานเลี้ยงจุดนี้สามารถมองเห็นได้ทั้งงานเลี้ยง แถมยังมองจากด้านบนไม่ได้อีกด้วย

สหายที่ไม่ได้พบกันมาเป็นเวลานานเมื่อพบเจอกันแสดงใบหน้าเรียบเฉย ทั้งสองเพียงแค่ทักทายกันด้วยคำพูดเท่านั้น

“ เจ็ดปีแล้วกระมัง ” จื่อหรานผู้สงบนิ่งพูดขึ้น

อีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับกลับมา “ ใช่ประมาณเจ็ดปีแล้ว เวลานั้นผ่านไปเร็วยิ่งนัก ตั้งแต่ตอนที่เจ้าเลือกที่จะมาอยู่ที่ชายแดนที่ห่างไกลแบบนี้ ” 

“ เป็นอย่างไรบ้างชีวิตที่ชายแดนที่เจ้ามาอยู่มันเป็นเหมือนกับที่เจ้าคาดหมายเอาไว้หรือไม่ ”

“ สถานที่แห่งนี้เงียบสงบเป็นอย่างที่ข้าคาดหมายเอาไว้จริงๆ ” จื่อหรานตอบอู๋ซาน 

หลังจากได้ยินคำตอบเช่นนั้นพ่อค้ามีชื่อจากเมืองหลวงผู้นี้อยู่อยู่ก็เสียยิ้มบนใบหน้าที่ดุดันของตน ส่งเสียงหัวเราะภายในลำคอขึ้นมาหนึ่งครั้ง ก่อนจะกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ งั้นรึ? ถ้าแบบนั้นก็ดีแล้ว ”

“ แต่ว่าข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้าสักหน่อย ”

จบบท