S Family Love Story

Seen xx Daofhan 4

ไม่รู้ว่าอะไรที่ดลใจให้ฉันตอบตกลงเขาไปในวันนั้น แต่วันนี้พอเรียนเสร็จในช่วงเช้าพอถึงตอนบ่ายซีนก็มารับที่บ้านพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี ต่างจากที่เคยเจอเมื่อครั้งแรกที่เขาจะนิ่ง ๆ ไม่ค่อยพูดแต่พอเดินผ่านกลับรับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังจับจ้องฉันมีบ่อยครั้งที่ฉันเองก็ไม่กล้าเดินผ่านเขาและเพื่อนของเขาเวลาอยู่ข้างนอก มันเขิน ๆ กับสายตาคู่นั้นยังไงชอบกล เวลาเขามองมา แต่ตอนนี้เพราะเขารู้ว่าบ้านฉันอยู่ไหนเขาจึงมาหาโดยที่ไม่ได้โทรมาถามทาง ซีนสวมเสื้อยืดสีขาวตัวหลวมและกางเกงยีนสีเข้มส่วนฉันสวมเสื้อสีดำกางเกงยีน มันบังเอิญมากเมื่อซีนก็สวมกางเกงยีนสีเดียวกับฉัน

“ไปเลยไหม?” ซีนเอ่ยถามเมื่อฉันเดินออกมาถึงหน้าบ้าน วันนี้ฉันบอกน้องชายแล้วว่าจะเข้าไปรับก่อนถึงเวลาประจำ เหนือตอบตกลงแล้วดังนั้นเมื่อออกจากบ้านฉันก็ขอให้ซีนพาไปรับน้องที่โรงเรียนก่อน เสร็จแล้วค่อยไปยังสตูดิโอที่ทำงานของซีน

“เดี๋ยวรับซอลไปด้วยเลย ให้น้องไปรอที่ห้องเราก่อนก็ได้แล้วค่อยรับไปกินข้าวขากลับ” ซีนบอกมาแบบนั้น แบบนั้นก็ได้เพราะยังไงเหนือก็คงจะเหนื่อยจากเรียนถ้าไปให้รอนาน ๆ กลัวว่าน้องจะเพลียเอาได้ ใช้เวลาสักพักก็มาถึงโรงเรียนของเด็ก ๆ ระหว่างรอซอลและเหนือมาขึ้นรถ ซีนก็คุยโทรศัพท์กับใครสักคนที่ฉันเองก็ไม่รู้จัก แต่ว่านะ ฉันเองก็คงจะไม่สนใจถ้าเขาไม่กดเปิดลำโพงโทรศัพท์และคุยโดยไม่สนใจฉันแบบนี้

(พี่ซีนออกมายัง) เสียงหนึ่งเอ่ยถามซีน

“กำลัง นัดสี่โมงเย็นไม่ใช่เหรอ” ซีนถามกลับอย่างไม่เดือดร้อนอะไรกับน้ำเสียงเร่งรีบของอีกฝ่าย

(ก็ใช่ พวกผมกลัวพี่ลืมนี่นา) ปลายสายตอบกลับมา

“ไม่ลืมหรอก ถ้าถึงจะโทรหาทันเวลานัดแน่นอน”

(ครับพี่ มีอะไรโทรมาเลยนะ)

“อือ” เสี้ยววิที่ซีนวางสายเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเด็ก ๆ ทั้งสอง

“มาแล้ว ๆ รอนานไหมครับ” น้องชายของซีนเปิดประตูขึ้นมานั่งบนรถเป็นคนแรก ไม่นานน้องชายฉันก็เดินเข้ามาใกล้รถ ฉันลดกระจกรถลงแล้วเอ่ยเรียกน้องให้ขึ้นมาบนรถ

“สวัสดีครับ พี่รอนานไหม” ดาวเหนือทักทายฉันพร้อมกับเอ่ยถามด้วยท่าทีแสนจะเกรงใจ

“ไม่หรอกพี่เพิ่งมาน่ะ”

“เหนือคือพี่จะให้พี่สาวเราไปช่วยทำงานหน่อยน่ะ มันอาจจะเสร็จช้าเดี๋ยวพี่ให้เหนือกับซอลไปรอที่คอนโดนะ เล่นเกมรอก็ได้เดี๋ยวเสร็จงานจะมารับกลับ” พอรถเคลื่อนตัวมาได้สักพักซีนก็รีบเอ่ยบอกกับดาวเหนือ

“ได้ครับ” เพราะเราคุยกันไว้แล้ว น้องเลยไม่ได้อะไรมากแม้จะรู้ว่าเป็นห่วงแต่ฉันก็ยืนยันแล้วว่าไปทำงานจริง ๆ ใช้เวลาเกือบสิบห้านาทีซีนก็ขับรถมาจอดที่หน้าคอนโดแห่งหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยย้ำกับซอลน้องชายของเขา

“ซอล อย่าแกล้งอะไรเหนือนะ ถ้าหิวก็สั่งอะไรมากินรอ”

“ครับ รู้แล้วครับ ผมกับเหนือเรียนด้วยกันนะ ไม่แกล้งหรอก ปะเหนือเดี๋ยวเราพาไปเล่นเกมเอง คอมพี่ซีนสเปคแรงมาก” สองหนุ่มเดินกอดคอกันเข้าไปในตัวอาคารแล้ว ฉันมองตามอย่างเป็นห่วงน้องแต่ก็ต้องตกใจเพราะจู่ ๆ ก็มีมืออุ่นยื่นมาลูบที่ผมอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่แสนอบอุ่นแบบนี้มันคืออะไรกันนะ

“ไม่ต้องห่วงหรอก ลองให้น้องได้ทำในสิ่งที่ชอบก่อน” ซีนบอกอย่างกับรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เพราะประโยคที่เขาเอ่ยบอกทำให้ฉันคิดอะไรบางอย่างได้จึงไม่ได้เอ่ยอะไรขัดเขา จากนั้นเราก็ไม่คุยอะไรกันอีกนอกจากซีนจะค่อย ๆ เคลื่อนรถไปตามท้องถนนโดยมีจุดหมายปลายทางเป็นสตูดิโอที่เขาจะต้องถ่ายรายการทำอาหาร เขาบอกว่าเป็นช่องยูทูปช่องหนึ่งที่เชิญเขามา เห็นบอกว่าเป็นช่องของคนที่เล่นเกมกับเขานั่นแหละ งานวันนี้ก็ไม่มีอะไรมากเขาจะมีเมนูมาให้เลือกว่าจะทำอะไร ซึ่งซีนทำอาหารไม่คล่องเท่าไหร่เขาบอกมาแบบนั้นนะ เขาบอกว่ารายการเลยให้มีตัวช่วยซึ่งก็หมายถึงฉัน และจะมีพิธีกรหลักของรายการซึ่งเป็นเกมเมอร์รุ่นพี่ของซีน

“ไม่ต้องกลัวนะ มีอะไรบอกเราได้เลย ทีมงานก็เป็นพี่ ๆ ที่รู้จักกันทั้งนั้น” ซีนบอกเมื่อเรามาถึงหน้าสตูดิโอ

“อื้อ” ฉันขานรับ ซีนหยิบเสื้อฮู้ดตัวหนึ่งติดมือมาด้วยจากนั้นเราทั้งสองก็เดินเข้าไปด้านในของสตูดิโอ เมื่อแจ้งกับพนักงานเสร็จ พี่พนักงานก็พาเดินไปยังห้อง ๆ หนึ่งพอเปิดประตูเข้าไปก็มีเสียงคนพูดคุยกัน ทั้งเสียงเตรียมกล้อง เสียงตะโกนช่วยกันจัดแสงของทีมงานหรือแม้กระทั่งเสียงหัวเราะของคนอื่น ๆ บรรยากาศที่มีความเป็นกันเองลอยคลุ้งไปหมด

“ซับหน้าหน่อย” พี่ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาซีนเอ่ยบอกเสียงเรียบ จากนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาซีนด้วยท่าทีเขินอาย ก็แน่ล่ะซีนหน้าตาดีขนาดนี้ไม่เขินก็ให้รู้ไปสิ เอ๊ะ ทำไมฉันถึงรู้สึกไม่พอใจด้วยล่ะ ไม่ได้ๆ อย่าไปรู้สึกอะไรแบบนั้นดาวฝัน

“ขอซับเองแล้วกันครับ” ซีนบอกคนตรงข้าม อีกฝ่ายทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมยื่นแผ่นซับหน้ามาให้ซีน พอได้สิ่งที่ต้องการซีนก็หันกลับมาทางฉันใช้มือข้างที่ว่างเชยคางฉันขึ้น เราสบตากันเพียงเสี้ยววิแต่จังหวะหัวใจที่เต้นแรงรัวทำให้ฉันถึงกับอยากเบือนหน้าหนีถ้าไม่ติดว่าซีนยึดปลายคางฉันไว้และใช้แผ่นซับหน้าซับให้ฉัน

“ทำไมซีน...”

“เขาเป็นแขกของผม ผมควรที่จะดูแลเขาให้ดีที่สุด” ซีนตอบผู้หญิงคนนั้นที่ทำหน้าไม่พอใจกับการประทำของซีน พอได้ยินคำตอบเธอไม่ตอบอะไรแต่สะบัดหน้าเดินหนีไปแล้ว พอซับหน้าเสร็จซีนก็จับมือพาเดินไปยังโต๊ะ ๆ หนึ่งที่มีคนนั่งอยู่

“มาแล้วเหรอ?” ผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยถามซีน

“ครับ ต้องทำอะไรบ้างพี่” ซีนถามผู้ชายคนนั้นกลับ มืออีกข้างก็เลื่อนเก้าอี้ให้ฉันนั่งส่วนเขาพอเห็นฉันนั่งเสร็จถึงได้นั่งลงข้าง ๆ

“แปบ ๆ นี่คือ...” พี่คนนั้นมองฉันอย่างสงสัย แต่แววตาเต็มไปด้วยแสงระยิบระยับ ทำอย่างกับรู้จักฉันเลยแบบนี้น่ะ

“นี่ดาวฝันครับ ดาวฝันนี่พี่เว เจ้าของรายการที่เชิญเราแล้วก็เป็นรุ่นพี่ที่เล่นเกมด้วยกัน” ซีนแนะนำ

“สวัสดีค่ะหนูชื่อดาวฝันนะคะ”

“สวัสดีครับ พี่ชื่อเวนะ เป็นรุ่นพี่ของซีนมัน มีอะไรปรึกษาพี่ได้” พี่เวบอกพร้อมกับรอยยิ้ม คนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ก็มองเราสลับไปมาเว้นเสียแต่สาว ๆ บางคนที่กำลังทำหน้าไม่พอใจกันอยู่อย่างเปิดเผย อะไรกันเนี่ย นี่มันกองถ่ายหรออะไรทำไมเป็นแบบนี้ ไม่เข้าใจเลย แม้จะยังไม่เข้าใจอะไรเท่าไหร่แต่ก็นั่งเงียบๆ ฟังพี่ๆ บรีฟสคริปให้ซีนฟัง

“งานวันนี้จะมีซองให้เลือกในนั้นจะเป็นเมนูอาหาร เลือกได้อันไหนก็ทำเมนูนั้นออกมา ไม่จำกัดเวลาเพราะเดี๋ยวทีมตัดต่อจะไปตัดเอง ซีนเป็นคนทำแต่น้องดาวเหนือทำได้แค่บอกนะห้ามลงมือทำ” พี่เวอธิบาย

“ได้ค่ะ”

“แล้วพี่ล่ะ”

“พี่เองก็จะทำเหมือนกัน มีแฟนพี่เป็นคนบอก เราจะถ่ายครัวเดียวกัน ทำด้วยกัน จะได้พูดคุยกันด้วยเลย อีกสิบนาทีเริ่มถ่าย ระหว่างนี้ก็นั่งพักกันก่อน” พี่เวบอกมาแบบนั้น ระหว่างรอฉันก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นรอและได้ทักไลน์ถามน้องชายว่าทำอะไรอยู่ คำตอบที่ได้คือซอลกำลังพาเล่นเกมและมีรูปขนมและอาหารวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าน้องด้วย แบบนี้ค่อยอุ่นใจหน่อยกลัวน้องจะทนหิวแล้วไม่กล้ากินอะไร ดีที่มีซอลอยู่ด้วย

“เริ่มถ่ายกันครับ ประจำจุดกันเลย” เสียงทีมงานเอ่ยเรียก ซีนหันหน้ามามองก่อนจะจับมือฉันพาเดินเข้าไปยังหลังเคาน์เตอร์กลางห้องครัว พอได้มายืนตรงนี้ก็จะรู้สึกเขิน ๆ เกร็ง ๆ ไม่น้อย เพราะมีกล้องหลักตั้งอยู่ตรงหน้า นอกจากนี้ยังมีกล้องโกโปรวางไว้ตามจุดเพื่อเก็บบันทึกภาพ

“สวัสดีครับวันนี้กลับมาพบกันอีกครั้งนะครับกับรายการ ชวนเพื่อนเข้าครัว คงไม่ต้องบอกแล้วล่ะว่าใครเป็นแขกรับเชิญเพราะทุกคนคงเห็นจากปกคลิปแล้ว ขอต้อนรับซีน จากช่อง ZXSS3 (แซสเอ็กดัพเบิลเอสทรี) และแขกรับเชิญสุดพิเศษของเขากันครับ” พี่เวเริ่มพูด ซีนยกมือไหว้ทักทายฉันเองก็ยกมือไหว้ตาม

“สวัสดีครับซีนครับ” ซีนแนะนำตัวสั้น ๆ

“สวัสดีค่ะดาวฝันค่ะ” ฉันแนะนำตัวตามที่ได้รับบรีฟก่อนเข้ารายการมา

“วันนี้จะมีซองให้เลือกนะ โจทย์ของเราวันนี้เป็นอาหารไทย” เสียงทีมงานอยู่หลังกล้องบอกจากนั้นก็มีคนเอาซองมาให้เราเลือก ซีนเป็นฝ่ายเลือกเมื่อเปิดดูเขาก็หันมามองฉันพรางยิ้มแหยเรียกเสียงหัวเราะจากพี่เวได้อย่างดี

“อะไรเหรอ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น” ฉันถามซีนอย่างไม่สบายใจ

“ได้พะแนงกุ้ง” ซีนบอก

“อ้อ ได้ คงได้แหละ” ฉันคิดว่ามันก็คงเหมือนพะแนงหมูนั่นแหละ พอคุยกันไปสักพักพี่เวก็ให้สัญญาณเริ่มทำอาหาร ฉันเดินไปล้างมือทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ทำจากนั้นก็เดินกลับมานั่งที่มุมเคาน์เตอร์ที่มีเก้าอี้วางไว้ให้นั่ง บนเคาน์เตอร์มีเตาไฟฟ้าอยู่ ส่วนวัตถุดิบอื่น ๆ อยู่ในตู้เย็น

“ล้างมือหรือยัง” ฉันถามซีนที่เดินเข้ามาใกล้และทำท่าจะจับผักที่อยู่ในถาดบนโต๊ะ

“ล้างแล้วครับ”

“ไปเอากุ้งมาแกะก่อนค่ะ” ฉันบอกอีกฝ่าย ซีนเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อเอากุ้งตามที่บอกอย่างว่าง่าย แต่กว่าจะได้กลับมาก็สักพักใหญ่เพราะถูกพี่เวแกล้ง ฉันมองพวกเขาขำ ๆ เมื่อซีนกลับมาฉันก็ให้เขาแกะกุ้งและผ่าเอาเส้นหลังออก ซีนทำตามที่บอกไปพรางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ไปด้วย

“ล้างดี ๆ นะคะ” ฉันบอกซีนเมื่อเขาผ่าเอาเส้นหลังกุ้งออกเสร็จ

“ครับ เสร็จละทำอะไรต่อครับ”

“เอาพริก ใบมะกรูด โหระพา มาล้างและหั่นค่ะ” ซีนเช็ดมือแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นอีกครั้งและเขาก็กลับมาพร้อมกับของ แต่ว่าไม่ใช่สิ่งที่ฉันบอกเขาไปเลยสักอย่าง

“ซีนนี่มันกระเพราไม่ใช่โหระพา” ฉันเงยหน้ามองซีนขำ ๆ

“มันเหมือนกันหมดนี่” ซีนทำหน้าอาย ๆ เมื่อถูกมองแบบนั้น

“ไปเอามาใหม่ค่ะ”

“ไม่ทำแล้วได้ไหม” ซีนบอกอย่างงอแง พี่เวที่กำลังทำเมนูของตัวเองก็ตะโกนมาแซวซีนเหมือนกัน

“ทำอาหาร ๆ มัวแต่อ้อนดาวฝัน” แต่พี่คะ ซีนไม่ได้อ้อนหนูนะ!!

“ให้อ้อนหน่อยเถอะครับ”

“เอาแล้ว ๆ ” สองหนุ่มเอ่ยแซวกันไปมาอย่างสนุก

“เสร็จแล้วครับ ยังไงต่อ” ซีนมองหน้าฉันอย่างสงสัย

“หั่นพริกเป็นแว่นค่ะ” บอกไปซีนก็หั่นพริกไป อย่างไม่เร่งรีบ จู่ ๆ ก็มีทีมงานย่องมานั่งข้าง ๆ แล้วกระซิบคุยกับฉันเสียงเบา

“น้องดาวฝันขยับชามใส่ผักออกหน่อย มันบังกล้อง” พูดจบพี่คนนั้นก็ขยับออกห่าง ฉันเองพอได้ยินแบบนั้นก็มองตามที่พี่คนเมื่อกี้บอก ฉันยื่นมือไปเลื่อนชามใส่ผักออกจากมุมกล้อง ซีนมองตามก่อนจะหลุดยิ้มมุมปาก แววตาที่จ้องมองฉันทำไมมันถึงเต็มไปด้วยความเอ็นดูก็ไม่รู้ สายตาเขาเหมือนกำลังมองเด็กตัวเล็ก ๆ เลย อีกอย่างเขาน่ะชอบเทคแคร์ฉันเหมือนเด็กน้อย จริงๆ นะ อยากให้เห็นจังเวลาเขาเทคแคร์แนน่ะ

“ยิ้มอะไรเล่า” เขินเป็นเหมือนกันนะที่จู่ ๆ เขาก็มายิ้มแบบนั้นใส่

“หึ เปล่า คิดไว้หรือยังเย็นนี้จะไปกินอะไร” จู่ ๆ ซีนก็ชวนคุย ฉันจะไม่ตกใจเลยถ้าเขาไม่ได้ติดไมค์ไว้ที่ปกเสื้อแบบนี้ พูดมาแต่ละทีคนอื่นก็ได้ยินหมดสิ ตอนนี้ก็ยังถ่ายรายการไม่เสร็จอีกด้วย กลัวคนอื่นจะว่าเอาได้ว่าไม่ตั้งใจทำงาน

“ว่าไงครับ อยากกินอะไร”

“ก๋วยเตี๋ยวไก่มะระ” พอถูกคาดคั้นทั้งสายตาและคำพูดฉันก็ต้องรีบตอบกลับไปเสียงเบา

“งั้นทำงานเสร็จก็ไปรับน้องแล้วออกไปพร้อมกัน”

“เอาหม้อมาเลยไม่ต้องพูดแล้ว” ฉันรีบตัดบทก่อนที่เขาจะพูดอะไรแปลก ๆ ไปมากกว่านี้ ซีนหัวเราะเบา ๆ อย่างรู้ทัน เขาเดินไปเอาหม้อมาวางบนเตาไฟฟ้าและเปิดเตาไฟฟ้า จากนั้นเราก็เข้าโหมดจริงจังทำอาหารกันต่อโดยมีพี่เวเข้ามาร่วมป่วนเป็นช่วง ๆ กว่าจะทำเสร็จก็นานพอสมควร กว่าจะแยกย้ายกันกลับก็ดึกนิดหน่อย อยากกลับบ้านแล้วสิ

“ฝนตก” เราสองคนที่เดินออกมาจากสตูดิโอก็ชะงักเท้าไปทั้งสองคนเมื่อด้านนอกมีสายฝนเทกระหน่ำลงมา นี่ไม่ใช่ฤดูฝนแล้วทำไมถึงยังมีฝนตกลงมาแบบนี้ล่ะ

“รอตรงนี้เดี๋ยวไปเอารถมารับข้างหน้า” ซีนบอกสั้น ๆ มือก็คลุมเสื้อฮู้ดที่เขาถือติดมือมาให้กับฉัน ยังไม่ทันจะได้ตอบตกลงร่างสูง ๆ ของซีนก็เดินกึ่งวิ่งออกจากสตูดิโอไป

“อ้าว กลับยังไงน้องดาวฝัน” พี่เวเดินออกมาพร้อมกับแฟนสาวคนสวยของเขา เอ่ยถามอย่างแปลกใจที่เห็นฉันยังยืนอยู่ตรงนี้

“กลับกับซีนค่ะพี่ ซีนไปเอารถมารับอยู่”

“อ๋อ งั้นเดี๋ยวพี่รอเป็นเพื่อน” พี่เวอาสาอย่างใจดี

“ขอบคุณค่ะ”

=======

เปิดตัวไหม? คิดว่าเปิดตัวแหละ แต่ไนท์ไม่รู้ตัว ^_^ 

ปล. ฝากติดตามอีบุ๊คเรื่องของพี่ซีด้วยนะคะ ตอนนี้สามารถดาวน์โหลดได้ที่ meb แล้วนะคะ ฝากพี่ซีด้วยนะคะ 

ปล.2 คือ หน้านิยายเรื่องนี้จะมีนิยายย่อนอยู่ 3 เรื่องนะคะ แต่ในอีบุ๊คจะแยกเรื่องกันอย่างชัดเจน

เรื่องของพี่ซี คือ S Family I (จบแล้ว ติดตามต่อได้ทาง Meb)

เรื่องของซีน S Family II (กำลังอัพ)

เรื่องของซอล S Family III (กำลังหาแรงบันดาลใจ)