หลิงจี๋ลู่ปู้มองดูตัวเลขที่ปรากฏขึ้นก็มุ่ยคิ้วทันที สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด ก่อนจะค่อยๆพลิกหน้ากระดาษในมือเพื่อตรวจสอบความถูกต้องอีกครั้ง
เขาเงยหน้าขึ้นมองเหวินอวี้ด้วยสายตาจริงจังราวกับกำลังวิเคราะห์อะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูเคร่งขรึม“จงนำฝ่ามือของเ้าทาบลงบนนี้” เหวินอวี้มองชายสูงอายุกลับ เขายื่นฝ่ามือออกไป เขาทาบฝ่ามือลงบนแผ่นกระดาษที่ว่างเปล่า
ทันใดนั้นแผ่นกระดาษที่มีฝ่ามือทาทับอยู่ก็ปรากฏแสงจางๆค่อยๆ สว่างขึ้นจนแสงนั้นหายไป “เอามือเ้าออกได้” หลิงจี๋ลู่ปู้ พูดขึ้นเหวินอวี้ทำตาม หน้ากระดาษที่ว่างเปล่าเริ่มปรากฏอักขระโบราณและตัวเลขที่บ่งบอกถึงสถานะของเหวินอวี้หลิงจี๋ลู่ปู้มองดูเหวินอวี้อีกครั้ง ก่อนจะก้มดูข้อมูลที่ปรากฏบนสมุดจากนั้นหันไปทางเทพจื่อหลัน ด้วยใบหน้าที่กลัดกลุ้ม
“ท่านเทพขอรับ” หลิงจี๋ลู่ปู้ อึกอักปนความใ เขาไม่รู้จะเอ่ยคำใดออกมาดี “ส่งสมุดมาให้เราดู” จื่อหลันเทพยมบาลเหมือนจะดูออกว่ามีเื่ผิดปกติ เมื่อนเห็นท่าทางของลูกน้องที่แสดงออกมา
ชิงหานรับสมุดมาจากหลิงจี๋ลู่ปู้จากนั้นส่งต่อให้เทพยมบาลจื่อหลัน “นี่ขอรับท่านเทพ” จื่อหลันเทพยมบาลมองสมุดในมือบันทึกชะตาชีวิต ใบหน้าแสดงอาการเครียดอย่างเห็นได้ชัดเขากุมขมับทันที พยายามเรียบเรียงคำตอบที่ได้จากสมุด จากนั้นเงยหน้าจากสมุด “หวินอวี้สมุดบันทึกชะตาชีวิต ระบุว่าเ้ายังไม่สิ้นอายุขัย” เสียงที่เอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิด
“ฮะ! ว่าไงนะ!!!” เหวินอวี้ใจากสิ่งที่ได้ยิน “ผม ผม ยังไม่ตาย!”รอยยิ้มของเขาเริ่มปรากฏบนใบหน้า แสดงออกถึงความดีใจ ใช่เขายังไม่ถึงที่ตายเขายังไม่ตาย “แล้วอย่างนี้ ผมก็จะได้กลับบ้านแล้วสิ!”
“ถึงเ้าจะยังไม่สิ้นอายุขัย แต่ด้วยเ้าอยู่ที่นี่มาหนึ่งก้านธูปแล้วบนโลกมนุษย์ถือเป็เวลา 7 วันได้ ดังนั้น เ้าถือว่าได้ตายไปแล้ว และร่างของเ้าก็เน่าเปื่อยแล้ว”ชิงหาน ผู้ช่วยเทพจื่อหลัน กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ใบหน้าไม่ทุกข์ร้อน ตัดตอนความสุขของเหวินอวี้ให้ขาดสะบั้นลงในทันที
“ฮะ!!! ...” เหวินอวี้ช็อกสุดขีดอีกรอบจากที่ยิ้มจนตาหยี ตอนนี้ตากลับโตเท่าไข่ห่าน ปากอ้างค้าง เสียงดังหนักกว่าเดิม
“จากการตรวจสอบของเราเมื่อสักครู่นี้ พบว่าแผนกล่าิญญากำลังทำการอัปเกรดระบบให้เข้ากับสถานการณ์ 10 Gที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า ทำให้การเชื่อมต่อระหว่างแผนกล่าิญญากับแผนกบันทึกิญญาเกิดความผิดพลาดขึ้นและเ้าก็คือหนึ่งในข้อผิดพลาดครั้งนี้” เทพยมบาลจื่อหลัน ถอนหายใจทำหน้าเศร้าเล็กน้อย
“แสดงว่าที่ผมตายเพราะบั๊กในระบบอย่างนั้นเหรอ!?” เหวินอวี้เริ่มโวยวายเขาขยับไปมาอย่างคนอยู่ไม่สุขเมื่อรู้ว่าชีวิตอันแสนธรรมดาแต่ควรยืนยาวของเขาต้องมาสิ้นสุดลงเพราะความผิดพลาดของระบบ!
“ใช่แล้ว ตามจริงอายุขัยของเ้าเหลืออยู่อีก 60 ปี เพื่อเป็การชดเชยความผิดในครั้งนี้ข้าจะส่งเ้าไปเกิดใหม่ เ้า้าชีวิตแบบใด จงบอกเรามา เราจะจัดการตามที่เ้าร้องขอ”เทพยมบาลจื่อหลัน กล่าวด้วยความรู้สึกผิด และมอบรางวัลปลอบใจให้
“พวกท่านเล่นอย่างนี้ก็ได้เหรอ!”เหวินอวี๋มองหน้าเทพยมบาลจื่อหลัน
ถึงแม้ชีวิตที่ผ่านมาของเขาจะไม่ได้แย่หรือเลวร้าย ถึงเขาจะไม่ได้ร่ำรวยพอที่จะนอนเป็คุณชายแต่การใช้ชีวิตก็ไม่ถึงกับลำบากอะไรมาก แค่ต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเองมันก็มีความสุขในทุกๆ วัน เพราะเขามีครอบครัวอุปถัมภ์ที่ดี
ใช่แล้ว เขาเป็เด็กกำพร้าแต่พ่อแม่บุญธรรม และคุณปู่บุญธรรม พวกท่านทั้งหลายต่างก็ดีกับเขามากเขายังมีเพื่อนๆ ที่น่ารัก และตัวเขาก็เป็ที่รักของทุกคน ยกเว้นแต่ ...เขายังไม่มีแฟนนี้สิ!
ดวงตาของเหวินอวี้เป็ประกายขึ้นทันทีเขามองเทพยมบาลจื่อหลัน “ขอผมคิดก่อน”เหวินอวี้ทำท่าทางครุ่นคิดถึงสิ่งที่้าเพราะการเกิดใหม่ก็เหมือนกับการเริ่มต้นใหม่ ดังนั้นเขาต้องคิดให้ดีๆก่อนตัดสินใจอะไรออกไป
“เ้าคิดได้หรือยัง ว่า้าชีวิตแบบใด หลังไปเกิดใหม่”เทพยมบาลจื่อหลัน ถามเมื่อเห็นเหวินอวี้คิดนาน
“ฮื้อ~ ...แล้วผมจะมีสิทธิ์เลือกอะไรได้ นอกจากไปเกิดใหม่” เขาถอนหายใจอย่างจำยอม “เอาวะ! …เกิดใหม่ก็เกิดใหม่ ...ถ้าอย่างนั้น...” เขาทำท่าทางครุ่นคิดอีกครั้งพร้อมกับเอ่ยสิ่งที่คิด้าออกมา
“ชีวิตที่ผม้าเหรอ? งั้น...ผมขอมีชีวิตที่แสนสบาย ไม่ต้องทำงานก็มีกินมีใช้ มีคนดูแล อาบน้ำหวีขน ... เฮ้ย!แบบหวีผมนะ ชีวิตใหม่ของผมขอมีคนมาคอยปรนนิบัติพัดวี ... แล้วก็...”เหวินอวี้หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าจะขอเื่นี้ดีหรือเปล่า
“เ้า้าสิ่งใดอีกหากเราสามารถให้ได้ เราก็ไม่ขัดคำขอของเ้า”เทพจื่อหลันเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเหวินอวี้มีความ้าเพิ่มเติม
เหวินอวี้สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะขอในสิ่งที่ตน้าเพิ่มเติม“ั้แ่ผมเกิดมา ผมยังไม่เคยมีแฟนเลย ... ดังนั้นสิ่งที่ผมขอเพิ่มอีก คือ ผมขอผู้ชายหล่อๆสักคนนะ ทั้งหล่อ ทั้งรวย ดูดี มีชาติตระกูล เป็ผู้นำ และที่สำคัญ รักผมคนเดียว”คำขอของเหวินอวี้ทำเอาทั้งเทพและผู้ช่วยเทพ ต่างมองหน้ากัน
“อืม...” จื่อหลันขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอันใด เพราะเขาดำรงตำแหน่งเทพยมบาลมานานนับหมื่นปีแล้ว พบเจอดวงิญญามานับไม่ถ้วน“เราเข้าใจแล้ว” รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้า “เราจะมอบชีวิตใหม่ให้เ้า ตามที่เ้าร้องขอ...”
108
