ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

    บทที่ 48 — หนึ่งปีแห่งหอธารา


    บทที่ 48 — หนึ่งปีแห่งหอธารา

    เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปี กิจการ หอธารา จากร้านเล็กในตลาด กลายเป็นสถานที่ที่ผู้คนทั้งเสียนหยางรู้จักดี ถังกรองน้ำสะอาดและไส้กรองใหม่ขายดีจนไม่ขาดสาย ทำให้หลิวหานเริ่มมีเงินทุนมหาศาล


    ในขณะเดียวกัน เขาได้รับพระราชทานตำแหน่ง หัวหน้ากองช่างศึก (กงจ่างสือ) จากฮ่องเต้ เป็นเกียรติยศที่ทำให้ผู้คนต่างเคารพเรียกเขาว่า “คุณชายหลิว”

    รับสมัครช่างฝีมือ

    เช้าวันหนึ่ง ณ ลานกว้างในจวน ชายหนุ่มร่างกำยำและหนุ่มน้อยผู้หางานหลายสิบคนยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น


    หลิวหานก้าวออกมาในชุดเรียบง่าย แต่ท่วงท่าสง่าจนทุกคนก้มหัวพร้อมกัน

    “คารวะคุณชาย!”


    เสียงนั้นประสานกันดังก้องจนแม้แต่ซูไป๋ที่ยืนกอดอกข้าง ๆ ยังยิ้มมุมปาก

    อาเหมยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตาโตพึมพำ “พี่หลิวหาน…ตอนนี้เหมือนท่านเจ้าคุณเลยนะ!”

    สัญญาลับ

    ก่อนจะเริ่มการสอน หลิวหานพยักหน้าให้สารหลี่ พ่อค้าคนสนิท ก้าวออกมาพร้อมแผ่นสัญญาหลายฉบับ

    “ทุกคนที่เข้ามาในกองงานของคุณชาย ต้องลงนามในสัญญานี้”


    เขากล่าวเสียงหนักแน่น

    “ข้อแรก ห้ามนำวิธีการผลิตไปเผยแพร่ ข้อสอง ต้องปฏิบัติตามกฎของหอธารา หากละเมิด จะถูกฟ้องร้องและถูกถอนชื่อเสียงในตลาด”


    จากนั้นสารหลี่หยิบตราประทับสีแดงใหญ่ขึ้นมา ปั๊บ ปั๊บ ปั๊บ ประทับลงบนสัญญาแต่ละฉบับอย่างเข้มงวด


    ชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แม้บางคนจะลังเล แต่เมื่อเห็นตราประทับและชื่อเสียงของหอธารา ต่างก็ยอมเซ็นรับทราบ

    “ข้าน้อยยอมเซ็นแล้วขอรับ คุณชาย”

    “ข้าด้วย คุณชายโปรดเมตตาสอนด้วย”


    หลิวหานกวาดตามองรอบ ๆ แววตาคมกริบ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบแต่หนัก

    “เมื่อพวกเจ้าลงนามแล้ว ข้าจะถือว่าพวกเจ้าเป็นคนของข้า—และข้าจะสอนทุกสิ่งให้ไม่ปิดบัง แต่จงจำไว้ หากคิดทรยศ สิ่งที่สร้างมากับมือจะกลายเป็นหายนะของเจ้าเอง”

    การสอน

    เมื่อทุกคนลงนามครบ หลิวหานจึงพาทุกคนไปยังโรงตีเหล็กและห้องประกอบเครื่องมือ

    เขาสาธิตการตีเหล็ก การควบไฟ การปรับเนื้อเหล็กให้แข็งแรง และการประกอบถังกรองน้ำด้วยขั้นตอนละเอียด


    เหงื่อไหลเต็มหน้าผาก แต่ดวงตาทุกคู่เป็นประกาย

    “ท่านคุณชาย…วิธีนี้ไม่เคยมีใครสอนพวกเรามาก่อนเลย”

    “เพียงวันเดียว ข้าได้เรียนรู้มากกว่าที่เคยทำงานทั้งปี”


    หลิวหานเพียงยิ้มบาง

    “ข้าไม่ได้เพียงสร้างสิ่งของ แต่จะสร้างคนที่จะเปลี่ยนแผ่นดินได้”


    เสียงค้อนตีกระทบเหล็กดังสนั่นไปทั่วจวน ราวกับประกาศการก้าวสู่ยุคใหม่ของหอธาราและหลิวหาน


    คล้ายกับเรื่องข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty) ที่คุณอ่าน