สวัสดีครับผมขอแนะนำตัวเองก่อน ผมชื่อ "ไมค์" หรือจะเรียกไมเคิลก็ได้ บ้านอยู่โซน W เขตเวส พ่อผมเป็คนยุโรปแม่ผมเป็เอเชีย
ทำให้ผมเป็คนที่มีสีผมบลอนด์ั้แ่กำเนิด ฐานะที่บ้านปานกลางพ่อผมเป็พนักงานออฟฟิศธรรมดา แม่ผมว่างงาน สมัยเด็กผมมีเพื่อนสนิทอยู่
ชื่อ วิลสัน พวกเราสองคนเป็เหมือนพี่น้องกันเลยก็ว่าได้สนิทขนาดไปนอนบ้านกันได้โดยแม่ไม่เป็ห่วงแต่เพราะที่บ้านของวิลสันต้องเข้าเมือง
เพื่อไปทำงาน วิลสันเลยต้องตามไปด้วย หลังจากนั้นผมก็ตัวคนเดียวมาโดยตลอด ผมโดนแกล้งั้แ่อนุบาลยันมัธยมเพราะผมแตกต่าง
จากพวกเขา ทั้งสีผม และ สีตา หลังจากจบมัธยมปลายเลยตั้งใจว่าจะเข้าเซนทรัล(เมืองหลวง)เพื่อไปเรียนต่อแต่ชะตากลับเล่นตลก พ่อผมประสบ
อุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้ไม่สามารถกลับไปทำงานได้อีก ผมเลยจึงจำเป็ออกจากมหาลัยกระทันหันและกลายเป็เสาหลักของบ้านทันที
"ผมจึงต้องหางานทำไม่ว่างานจิปาถะต่างๆผมเหนื่อยมากๆ" ผมเลยสัญญากับตนเองว่าจะกลับไปเรียนมหาลัยให้ได้!!
***ชีวิตนี้ผมคิดเสมอว่า ทำไมพระเ้าถึงไม่ช่วยพวกเราเลย***
ผ่านไป 5 ปีหลังจากพ่อประสบอุบัติเหตุ
หลังจากนี้ผมจะเริ่มต้นใหม่ในมหาลัยในเขตเมืองหลวง!!
**กำลังลืมตา**
" เกิดอะไรขึ้นแล้วฉันมานอนทำไมที่พื้นห้องเนี่ย ? "
"เ้าเป็อารายไหมเนี่ยย? (***ยิ้มฟันฉลาม***)"
"อะจึ๋ยเราคงบ้าไปแล้วแน่ๆ!?" (ไมค์รีบลุกวิ่งไปที่มุมห้อง)
"ขอบใจน่ะที่เ้าช่วยข้า งั่ม...งั่ม..งั่ม UwU"
"เป็เอามากแล้วเรา!?"
"นี้ๆเ้า...ตัวเ้าเรียกว่าอะไรหรอ?"
"หมายถึงชื่อใช่ไหม?"
"ชื่อใช่ๆข้ารู้อยู่แล้วว่ามันเรียกว่าชื่อหน่ะ เ้าชื่ออะไรหน่ะ ?"
"นี้มันภาพหลอนระดับสมจริงแล้วน่ะเนี่ยมีถามชื่อด้วย (เสียงในหัว)"
"เ้าตอบช้าจังหรือเ้าไม่มีชื่อกันน่ะ ข้าของตั้งชื่อให้เ้าละกัน เ้ามีชื่อว่า ซิกซิกซิก (666) ฮ่าฮ่าฮ่า"
"นั้นมันชื่อหรอนั้น ?"
"มันคือชื่อสิ ข้าอุตสาห์เอาเลขที่ข้าชอบมาตั้งให้เลยน่ะ (***ยิ้มฟันฉลาม***)"
"ฉันชื่อไมค์ หรือ จะเรียกไมเคิลก็ได้ (เราต้องบ้าไปแล้วแน่เลยคุยกับภาพหลอนตัวเอง)"
"ชื่อว่าไมค์หรอ ชื่อสนุกจังเยยย ที่นี้เราก็เป็เพื่อนกันแล้วใช่ไหม งั่ม...งั่ม...งั่ม..."
"เดี่ยวก่อนแกยังไม่ได้บอกชื่อฉันเลยน่ะ จะเป็เพื่อนกันก็ต้องบอกชื่อตัวเองด้วยสิ (เฮ้อ...ทำไมเราต้องตามน้ำไปด้วยเนี่ย)"
"จริงย้วย นี้ไมค์ที่บ้านของข้ามีกฎอยู่ว่าห้ามบอกชื่อคนแปลกหน้าแต่ไมค์ไม่ใช่คนแปลกหน้างั้นไมค์เก็บเป็ความลับด้วยน้ะ UwU"
******** ข้ามีนามว่า CIRCUS (เซอครัส) ******
"ที่นี้เราเป็เพื่อนกันแล้วใช่ไหมไมค์ ?"
"ฉันสงสัยทำไมนายถึงอยากเป็เพื่อนกับฉันละเซอครัส?"
"ไม่รู้สิ ไมค์คนเป็คนดี เซอครัสอยากเป็เพื่อนด้วย UwU"
"ครุ่นคิด....นี้แล้วแผลที่ของนายละเซอครัสไม่เจ็บหรอ ?"
"แผลแค่นี้สบายมากแค่กินไรนิดหน่อยก็สมานแผลได้แล้ว งั่ม...งั่ม...งั่ม..."
"เอ๋!!!!นั้นมันไม่ใช่ของกินนั้นมันสบู่ฉันที่พึ่งซื้อเมื้อกี้"
"อารายคือสบู่ง้ะขอบใจน่ะ อร่อยมากเย้ย (***ยิ้มฟันฉลาม***)"
"เฮ้ออาบน้ำนอนดีกว่าเราแล้วแมวตัวเมื่อกี้มันคือภาพหลอนด้วยหรือป่าวน่ะ (ครุ่นคิด...)"
"ม่ายช่ายยนั้นคือข้าเองร่างอิสระหน่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า"
"อ่านความคิดเราได้ด้วยหรือเ้านี้จะของจริงกันหน่ะแต่แถมดูไม่มีผิดมีภัยเลย....เอิ่ม...ไม่ใช่เเละมันจะมีจริงได้ไง?"
"นี้ไมค์ปกติไม่เคยมีใครเห็นข้าหน่ะแปลกจังเย้ย? (กอดออกครุ่นคิด...)"
"เฮ้อ.....เราต้องดีใจไหมเนี่ย----"(เสียงในหัวของไมค์)
"ฟู๊ดฟิต ฟู๊ดฟิต -uu-"
"นี้ไมค์!! ได้กลิ่นอารายไหมข้าไม่ชอบเลยกลิ่นแบบนี้น่ะ เหมือนกลิ่นจะอยู่แถวๆนี้ด้วย -_-"
ในขณะที่ เซอครัส กำลังพูดเกี่ยวกับกลิ่นอะไรสักอย่างผมกลับไม่ตั้งใจฟังในสิ่งที่เซอครัสพูดและไม่เชื่อว่าเซอครัสมีตัวตนจริงและกลับไล่เ้าเซอครัสออกจากห้อง
"ให้ข้าอยู่ที่นี้สักคืนเถอะหน่ะไมค์ ฮึบ...(ดึงขากางเกง)"
"เฮ้อ.....พักผ่อนดีกว่าเรา----"
"ไมค์เราเป็เพื่อนกันหนิข้าของอยู่ด้วยหน่ะไมค์ข้าไม่ชอบกลิ่นแบบนี้ T__T"
"ออกไปได้เเล้ว! เซอครัส เพื่อนกันต้องอยู่ข้างนอกและไม่กวนกันน่ะ (สีหน้าสุดเ็า)"
"เพื่อนกันหรอ? อืม...อืม...อืม ได้ไมค์เพื่อนกันต้องอยู่ข้างนอก (***ยิ้มฉลาม***) UwU"
แสงไฟที่ลอดผ่านประตูที่กำลังแง่มค่อยๆหายไป เงาของปีศาจน้อยกำลังหายไปเช่นกัน เปริ๊ยง!!!! เสียงปิดประตูสุดแสนจะ
กังวาล เซอครัส น้อยสุดน่าสงสารเดินออกมาจากหอพักของไมค์เดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมายเพราะคำว่าเพื่อนที่ไมค์เอ่ยออกมา เ้าตัวน้อยสดับฟังอย่างทันควัน
แสงจันทราคืนนี้ช่างสว่างยิ่งเปรียบเหมือนเพชรจรัสแสงลอยอยู่บนฟ้าเป็อีกคืนที่ข้าอยู่อย่างเดียวดาย
- "เฮ้อ....นี้เรากับไมค์เป็เพื่อนกันแล้วจริงๆใช่ไหมเนี่ย?" -
(ใบหน้าสุดเ็าของไมค์ปรากฏขึ้นมาในความคิด) อึบ...อึบ...อึบ..เซอครัสผู้นี้ต้องไม่ร้องไห้ ฮึบ...ฮึบ..ฮึบ
ในขณะนั้น!!
ฟู๊ดฟิต ฟู๊ดฟิต กลิ่นนี้มันเขาใกล้มาแล้วนี้หน่า อะจึ๋ยทำไงดี (เซอครัสมองไปที่ซอกตึก)...งั้นข้าขอเข้าไปแอบที่สิ่งนี้(ถังขยะ)ก่อนละกัน อะจึ๋ย - _-
เงาบางอย่างกำลังขยายใหญ่จากหัวมุมถนนเพราะบดบังแสงจันทรา ตึก..ตึก..ตึก.. ภาพที่เ้าตัวเล็กเห็นเป็ชายปกติใส่แว่นตากำลังถือบางสิ่งที่
มดมืนกำลังเดินไปที่กลางถนน ชายคนนั้นกำลังพึมพำอะไรสักอย่างออกมาเ้าตัวเล็ก(เซอครัส) จับใจความได้ว่า สามแพร่ง สิ่งใดที่้า ขอแค่นาม----
" อะจึ๋ย!! อารายว่าเนี่ยข้าไม่ชอบเลยน้ำเสียงแบบนั้นหน่ะ T---T "
ชายคนนั้นกำลังเดินไปกลางถนนพร้อมกับสิ่งของบางอย่างที่เหมือนกระโหลกของสัตว์-- ตุ๊บ...ตุ๊บ...ตุ๊บ ชายปริศนาวางกระโหลกของสัตว์
ปริศนาลงพร้อมกับของเหลวของบางสิ่งบางอย่างวาดลงไปกลางถนนอย่างช้า...ช้า..ช้า หลังจากนั้นชายปริิศนาเริ่มะโออกมาดังสนั่นกลางเมือง
"ได้โปรดสิ่งใดที่ท่าน้าข้าพร้อมจะมอบให้ทุกอย่างชีวิตนี้ข้าไม่เหลืออะไรแล้วได้โปรด..."
****** ครืด...ครืด...ครืด... ******
******
(เซอครัสจ้องเขม็ง) " เห้ย!! เ้าตัวนั้นนี้หน่าชื่ออารายน่ะหน้าคุ้นจังเลยหัวเหมือนค้างตัวเหมือนพวกไมค์(มนุษย์)เอิ่มมม... --____--? "
" ความปราถนาของเ้าคืออะไร ? (เสียงบางสิ่งบางอย่างบอกกับชายปริศนาจากด้านหลังด้วยน้ำเสียงที่เ็า)"
"ท่านมีตัวตนอยู่จริงๆด้วย.... ผมอยากให้แฟนผมอลิสซาหายป่วยจากโรคร้าย...ทั้งทีชีวิตผมกำลังไปได้สวยแต่พระเ้ากับดัน
เล่นตลกกับผม...ผมกับอลิสซามีลูกด้วยกันหนึ่งคน เป็เด็กชายน่ารักมาก ชื่อทอมสัน ธุรกิจขายรองเท้าผมกำลังไปได้สวย วันดีคืนดี---อลิสซาผมก็ดันมาล้มป่วย
หนัก--- คุณหมอบอกกับผมว่า...ไม่สามารถวินิจฉัยโรคที่อลิสซาเป็ได้... หลังจากนั้น--- อลิสซาก็อาการทรุดลงเรื่อยเรื่อย---ผมได้สวดภาวนาอ้อนวอนต่อ
พระเ้าเพื่อให้อลิสซาหายป่วยแต่อลิสซาไม่ได้ดีขึ้นเลยผมหาทุกวิธีทางมาตลอดจนมาพบวิธีนี้และผมคิดว่านี้คือวิธีสุดท้ายแล้วถ้าไม่มีอลิสซาผม
ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปเพื่ออะไร---- "
****** ได้โปรดท่านช่วยผมด้วย ******
******
"สบายมากเลยคำปราถนานั้นเ้าพร้อมหรือยังละ?"
"ผมพร้อมแล้ว..."
"เอ่ยนามของเ้ามา...."
"ผมมีชื่อว่า อดัม... อดัม จอนน"
(เสียงความคิดของเซอครัส) "อะจึ๋ยแย่ละรู้สึกไม่ค่อยดีเลยกับเ้าหมอนั้น..."
คลุกๆ....เปร้ง!!....เซอครัสได้พุ่งออกมาจากถังขยะใบนั้นแล้วเอ่ยว่า
" อย่าไปบอกนามของเ้าให้มันได้รู้น่ะเ้านั้นไม่ใช่เพื่อนของเ้า!!!! "
ปีศาจตนนั้นทำหน้าตาใอย่างแปลกประหลาด.........
" ทำไมกัน...ทำไมเ้าถึงยังอยู่?ปีศาจปริศนาเอ่ยออกมา "
" แต่ไม่ทันแล้วละเ้าตัวน้อยตอนนี้ข้าได้ร่างของเ้านี้มาแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า (ปีศาจปริศนาได้เข้าสิ่งชายผู้นั้น) "
" อะจึ๋ยแย่แล้วเรา o_o (เซอครัสน้อยกล่าว.....) "
******สังหรณ์ใจไม่ด ี(2)******
******
สังหรณ์ใจไม่ดีเลยเราไม่น่าไปหลอกเ้านั้นแบบนั้นเลย --- (ไมค์ได้พูดออกมาขณะกำลังล้มตัวลงนอน)
Pumwayne firstnovel
538
