ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]

        เนื่องจากเขาเอ่ยขอโทษด้วยความจริงใจ ท่าทีดีมากพวกศิษย์พี่หยางจึงไม่ได้ว่ากล่าวอะไร อีกอย่างเขาก็มีคนสนับสนุน จึงได้แต่ปล่อยผ่านไปท้ายสุดบอกเพียงว่าครั้งหน้าให้เขาระวังหน่อยแล้วก็จากไป

        หลังจากส่งพวกเขากลับไป โหยวเสี่ยวโม่โล่งอกในที่สุดไม่คิดว่าการฝึกครั้งแรกก็ดึงดูดคนมากมายเช่นนี้ เห็นทีอีกหน่อยต้องระวังตัวกว่านี้ครั้งเดียวอาจไม่ทำให้ทุกคนสงสัยเท่าไร แต่หากเป็นเช่นนี้บ่อยครั้งเข้า คงเป็นปัญหาใหญ่ทีเดียว

        แม้เขาจะไม่รู้ว่าคัมภีร์ของสำนักเทียนซินจะส่งผลอย่างไรแต่ความต่างของคัมภีร์ทั้งสองนั้นนับว่าห่างชั้นกันมากนัก ผลลัพธ์ก็คงแตกต่างกันมากเช่นกันดังนั้นเหตุการณ์วันนี้อย่าให้เกิดขึ้นอีกจะดีที่สุด

        แต่เขาก็ประเมินการนินทาของเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องต่ำเกินไปผ่านไปไม่นาน เรื่องที่เขาดูดกลืนพลังปราณฟ้าดินรอบๆ นั้นสะพัดไปทั่วทัพพิภพ

        คนส่วนใหญ่พากันพูดถึงเรื่องนี้ คนก็เริ่มพูดกันปากต่อปากมากขึ้น

        คนไม่น้อยเริ่มเปรียบเทียบโหยวเสี่ยวโม่กับฟางเฉินเล่อและฝูจื่อหลินเพราะตอนที่พวกเขาฝึกเคล็ดวิชานี้ก็ไม่ได้เกิดปรากฏการณ์น่าตกตะลึงเช่นนี้ จากที่รู้กันหากการฝึกฝนทำให้เกิดการเคลื่อนตัวของมวลพลังฟ้าดิน นั่นนับว่าเป็นโชคมหาศาล

        ดังนั้นทุกคนต่างถกกันว่า โหยวเสี่ยวโม่ทำอะไรอย่างอื่นหรือไม่ไม่เช่นนั้นสิ่งที่ศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองทำไม่ได้ ทำไมเขาถึงทำได้?

        แต่ก็มีหลายคนที่คิดว่าโหยวเสี่ยวโม่แค่บังเอิญโชคดี

        ผลปรากฏว่า บ่ายวันเดียวกัน โหยวเสี่ยวโม่ก็ถูกขงเหวินเรียกไปพบ

        เริ่มแรกเขาไม่รู้ว่าข่าวสะพัดไปไกล จนเมื่อขงเหวินเอ่ยขึ้นเขาจึงรู้ว่าเรื่องเมื่อเช้านั้นลือกันไปไกลแล้ว

        แต่เขาก็ไม่ได้รนจนมือไม้พันกัน หลังจากเกิดเรื่องเมื่อเช้าขึ้นเขาก็คิดคำตอบที่จะรับมือกับเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องไว้แล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่า คำพูดนี้จะได้มาใช้กับอาจารย์แทน

        คำพูดที่คิดไว้นี้ก็คือ แกล้งไม่รู้เรื่อง

        ไม่ว่าขงเหวินจะถามอะไรมา ก็จะตอบว่าไม่รู้ท้ายสุดก็คือถามไม่ได้ความอะไรเลย

        ขงเหวินเห็นท่าเขาจะไม่รู้เรื่องอะไรจริงๆคงเพราะความโชคดี เขาเองก็เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาบ้าง คนบางคนที่โชคดี ตอนฝึกฝนนั้นบังเอิญเคลื่อนพลังปราณฟ้าดินได้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เพียงแต่ไม่คิดว่าความโชคดีมหาศาลเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับศิษย์ที่ไม่เคยอยู่ในสายตาเขามาก่อน

        เสียดายที่ตอนนี้มันสายไปแล้ว ขงเหวินพึมพำโชคชะตาช่างเล่นตลกกับตนเอง

        หลังแยกจากขงเหวินมาแล้ว โหยวเสี่ยวโม่ก็ไม่ได้ไปไหนแล้วตรงกลับห้อง

        ระหว่างทางเขาพบเจอเพื่อนร่วมสำนัก ทั้งชายทั้งหญิงพวกผู้หญิงยังพอคุยง่าย แต่สายตาที่จ้องเขาก็แฝงด้วยความฉงนสงสัย ภายนอกแลดูเป็นสาวอ่อนหวานบอบบางแต่เรื่องจริงหาได้เป็นเช่นนั้น

        หลังจากที่โหยวเสี่ยวโม่เป็นศิษย์ขงเหวินได้เพียงสิบวันก็รับรู้ถึงจุดนี้

        ศิษย์ผู้หญิงนั้นน้อยกว่าผู้ชายเยอะ ไม่ว่าจะเป็นแขนงโอสถหรือการต่อสู้ในสิบคนมีเพียงสอง บางทีอาจมีเพียงหนึ่ง และเพราะเหตุนี้ ดังนั้นจำนวนศิษย์ในสำนักเทียนซินจึงค่อนไปทางผู้ชายเสียมากกว่า

        และผลลัพธ์ก็คือศิษย์ผู้หญิงนั้นจึงโชคดีเหล่าศิษย์พี่ผู้ชายต่างหากันโอนอ่อนและดูแลพวกนางที่อ่อนแอกว่า ดังนั้นจึงทำให้พวกผู้หญิงมีนิสัยเอาแต่ใจ

        โหยวเสี่ยวโม่ก็เคยเจอ ศิษย์พี่หลายคนต่อสู้เพื่อศิษย์น้องผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง

        และที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ ศิษย์น้องผู้หญิงคนแทนที่จะหยุดยั้งการทะเลาะวิวาทกลับราดน้ำมันบนกองไฟ ยังมีอีกก็คือเอะอะก็ลงมือทำร้ายคน พอทุบตีเขาเสร็จยังคิดว่าตัวเองทำถูกแล้วนิสัยโมโหร้ายเอาแต่ใจไม่น่าเข้าใกล้

        นิสัยแบบนี้ นักหลอมโอสถตัวเล็กๆ อย่างเขาจึงรับไม่ได้ดังนั้นเวลาเห็นพวกนางแกล้งทำตัวอ่อนหวานบอบบาง เขาจะรู้สึกเพลีย คงไม่มีใครคิดถึงว่าพวกนางแต่ละคนล้วนเป็นแม่เสือที่เอาแต่กัดคนไปทั่ว

        เหตุการณ์เช่นนี้เขาเห็นมาหลายหน นับแต่นั้นมาเขาจึงหมดใจกับเหล่าสาวงามในสำนักเทียนซิน

        เมื่อกลับถึงห้องตัวเอง โหยวเสี่ยวโม่พักผ่อนครู่หนึ่งเมื่อรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นแล้ว เขาจึงหยิบเตาหลอมคุณภาพต่ำใบนั้นออกมา

        เตาหลอมอเวจีทองเขาเก็บไว้ในห้วงมิติ ในช่วงที่ยังรับประกันไม่ได้ว่าจะมีใครเห็นเข้าหรือไม่เขาจึงตัดสินใจยังไม่ใช้มัน เกรงว่าต้องปวดหัวมาหาข้ออ้างเรื่องซื้อเตาหลอมนั่นอีก

        อีกอย่างครั้งนี้เขาก็ไม่ได้รีบลงกลอนประตูเพื่อหลีกเลี่ยงพวกศิษย์พี่ที่คิดว่าเขาแอบทำอะไรแผลงๆ อีก หากข่าวลือออกไป เห็นทีต้องถูกเรียกไปพบขงเหวินเพื่ออธิบายอีก

        ครั้งนี้เขาวางเตาหลอมบนพื้น จากนั้นนั่งขัดสมาธิเตรียมตัวหลอมยา

        โหยวเสี่ยวโม่หยิบหญ้าเซียนครึ่งเดือนที่เหลือออกมาทั้งหมดสี่ร้อยห้าสิบ เขาวางเรียงรายบนพื้น

        แม้ว่าคุณภาพระดับล่างนั้นไม่ได้ดีมาก แต่ก็เหมาะแก่การฝึกฝนฝีมือ

        ถึงสิ่งแปลกปลอมจะเยอะ ดังนั้นต้องหลอมร้อนให้ได้รอบเยอะที่สุดน้อยลงไม่ได้เด็ดขาด พอดีกับการฝึกฝนการหลอมร้อนให้ชำนาญ

        พูดถึงการหลอมร้อน โหยวเสี่ยวโม่ก็นึกได้เรื่องหนึ่ง

        ตอนนี้เขาหลอมร้อนได้มากสุดเพียงสี่รอบ แต่นั่นผ่านมาหลายเดือนแล้วครั้งหนึ่งเขาเคยหลอมร้อนได้มากสุดคือห้ารอบ แต่ครั้งนั้นก็ทำเอาพลังปราณของเขาเหือดแห้งหากไม่ใช่เพราะหลิงเซียวมาทันเวลา ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรน่ากลัวขึ้นกับเขา

        หลังจากหลิงเซียวตักเตือนเขาครั้งนั้น เขาก็ไม่กล้าเสี่ยงอีก

        แต่ครั้งนั้นคือเขาพึ่งเข้าสำนักได้ไม่นานพลังปราณวิญญาณยังไม่เต็มที่ และยังไม่ได้ฝึกฝนคัมภีร์วิญญาณสวรรค์ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันเขาเป็นนักหลอมโอสถขั้นสอง พลังปราณวิญญาณก็เพิ่มมากขึ้นจากตอนนั้น ดังนั้นหากไม่ลองตอนนี้เมื่อไรถึงจะใช่เวลาที่เหมาะสมล่ะ!

        คิดเช่นนี้แล้ว โหยวเสี่ยวโม่จึงตัดสินใจลองดู

        โหยวเสี่ยวโม่เลือกหญ้าเซียนออกมาจากในกองสามต้นแบ่งเป็นหญ้าวิญญาณ หญ้าเซียนขาว คะน้าปีกนก สามชนิดนี้สามารถหลอมเป็นยาที่เรียกว่ายาเซียนตันน้ำแข็งยานี้สามารถเพิ่มพลังได้ แต่ไม่ได้เพิ่มเยอะมากมายนัก ดังนั้นจึงต้องเน้นปริมาณมากเข้าไว้

        แต่ยานี้มีผลกับแค่นักฝึกตนชั้นธรณีเท่านั้นเมื่อใดก็ตามที่บรรลุชั้นธรณีไปแล้ว ยานี้ก็จะไม่มีผลอีกต่อไป

        แม้จะพูดเช่นนี้ นักฝึกตนในแผ่นดินหลงเสียงนั้นมีมากมายราวขนวัวไม่ต้องห่วงว่าจะไม่มีตลาดรองรับ เพราะนักฝึกตนพลังชั้นต่ำนั้นมีเยอะแยะถมไป

        เมื่อรวบรวมสมาธิไปที่เตาหลอมแล้ว โหยวเสี่ยวโม่จึงโยนหญ้าเซียนลงไป

        จากความช่ำชองของเขา หญ้าเซียนค่อยๆ หลอมเป็นของเหลวสีเขียวสามกองจากนั้นสิ่งตกค้างในนั้น หลุดออกมาทีละน้อย จากนั้นหลอมอีกสี่รอบ ของเหลวนั้นยิ่งอยู่ยิ่งบริสุทธิ์แต่โหยวเสี่ยวโม่ยังรู้สึกได้ถึงสิ่งตกค้างที่เหลืออยู่ สูดหายใจลึก แล้วเขาก็เริ่มหลอมร้อนรอบที่ห้า…

        เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เมื่อเขาหลอมร้อนรอบที่ห้าเสร็จเขากลับไม่รู้สึกถึงความอ่อนเพลียแม้แต่นิด พลังปราณวิญญาณที่ใช้ไป เพียงน้อยนิดงั้นหรือ?

        หลอมร้อนรอบที่ห้านั้นนับว่าเป็นการก้าวกระโดดไปขั้นหนึ่งเพราะสิ่งสกปรกที่ตกค้างเหลืออยู่เพียงร้อยละสองหรือสาม สำหรับหญ้าเซียนขั้นสองแล้วอัตรานี้ช่างน้อยจนน่าเหลือเชื่อ คนส่วนมากสักชาติก็อาจทำไม่ได้

        แม้โหยวเสี่ยวโม่จะอยากหลอมร้อนรอบที่หก แต่พลังบางอย่างกำลังบอกเขาว่านี่คือขีดจำกัดแล้ว ไม่ใช่ขีดจำกัดของเขา หากแต่เป็นหญ้าเซียนนี่ต่างหาก สิ่งตกค้างที่เหลือนั้นไม่ว่าเขาจะทำยังไงก็ไม่มีทางเอามันออกได้

        แต่เขาไม่ได้เศร้าแต่อย่างใด สามารถหลอมร้อนห้ารอบได้สบายๆเขาก็รู้สึกดีใจแล้ว จากนั้นเริ่มขั้นตอนการบดนวดยา…

        โหยวเสี่ยวโม่ที่กำลังมีสมาธินั้นไม่ทันสังเกตขณะที่เขากำลังนวดยาผสมเข้าด้วยกัน มีเงาใครบางคนปรากฏขึ้นด้านนอกหน้าต่าง สายตามืดมนนั้นแอบส่องทุกสถานการณ์นั้นจากช่องเล็กๆจากหน้าต่าง จนเขานวดยาเสร็จ ยิ้มแย้มแล้วเงยหน้าขึ้น เงานั่นก็หายไป…

        ตลอดทั้งบ่าย โหยวเสี่ยวโม่ไม่หยุดที่จะทดลองหลอมยาเซียนตันขั้นสองชนิดต่างๆ

        คงเพราะผลของการฝึกคัมภีร์วิญญาณสวรรค์ เมื่อเขาจัดการหลอมยาร้อยกว่าเม็ดเสร็จแล้วเขาไม่ต้องดื่มน้ำปราณเพื่อฟื้นฟูพลัง แต่เนื่องจากเขาหลอมร้อนมากขึ้น ดังนั้นเมื่อหลอมยาทั้งหมดหนึ่งร้อยห้าสิบเม็ดเรียบร้อยก็ปาไปรุ่งเช้าวันถัดมา

        โหยวเสี่ยวโม่ที่เริ่มรู้สึกเพลียไม่ได้ดื่มน้ำปราณเขาเก็บของทุกอย่างเข้าที่ จากนั้นกินหญ้าเซียนประทังความหิวไปก่อน จากนั้นเตรียมตัวเข้านอน

        ก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงความฝัน สิ่งที่โหยวเสี่ยวโม่คิดเป็นอย่างสุดท้ายคือยาเซียนตันพวกนี้คงพอให้หลิงเซียวกินอีกหลายวันแล้วสินะ?

        หลับไปตื่นนี้ผ่านไปราวสามชั่วยาม จนถึงบ่ายสามจึงตื่นขึ้น

        หากเป็นชาติที่แล้วตอนที่เขายังอยู่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเขาไม่มีทางใช้ชีวิตโต้รุ่งกลับไปมาเช่นนี้ สำหรับเด็กเรียนอย่างเขา พอถึงสี่ทุ่มก็ต้องเข้านอนนั้นเป็นเรื่องปกติ

        แต่ตอนนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองห่างไกลความเป็นมนุษย์ขึ้นเรื่อยๆ

        ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น โหยวเสี่ยวโม่หยิบยาเซียนตันหลายขวดไปหาหลิงเซียว

        กลับมาได้สองวันแล้ว แต่เขาไม่เห็นหลิงเซียวมาหาเลยจึงตัดสินใจไปหาเขาเอง จากนั้นเอายาเซียนตันพวกนี้ให้เขา แน่นอนว่า เขาไม่มีทางยอมรับว่าตัวเองเริ่มคิดถึงหลิงเซียวจึงไปหาเขา…

        หากหลิงเซียวรู้ว่าเขาคิดเช่นนี้ คงดีใจมากแน่เพราะแผนที่เขาวางไว้สำเร็จแล้ว