พู่กันเนรมิต

บทที่ 45 

ดาบบินเสมือนจริง

ก่อนที่เซียวหลงคนปัจจุบันจะได้มาอยู่ในร่างนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเซียวหลงและเซียวฝานก่อนหน้านี้ลึกซึ้งมาก มันเป็นคล้ายกับพี่ชาย

วันนี้ "เซียวหลง" ของทั้งสองโลก ไม่เพียงเกิดขึ้นพร้อมกับความทรงจำของกันและกัน แต่ยังรวมถึงการดึงอารมณ์ของพวกเขา ในกาลก่อนขึ้นมาด้วย

ดังนั้นปัจจุบัน "เซียวหลง" ในอดีตและ "เซียวหลง" ในปัจจุบัน จึงมีความรู้สึกแนบแน่นต่อเซียวฝานมาโดยตลอด ในตอนนี้เมื่อเห็นสภาพของเซียวฝานที่น่าเวทนา เจตนาสังหารในตัวของเขาพุ่งสุดขีด

ในความเป็นจริง เซียวหลงพาเหลียนเอ๋อมาที่นี่ด้วยความเร็วเท่าที่จะเป็นไปได้ จากนั้นเซียวหลงจึงปล่อยเซียวหานไป และสังหารทหารยามทั้งหมด จากนั้นเขาจึงซ่อนตัวอยู่นอกประตูคุกตลอดเวลา 

ดังนั้นเซียวหลงจึงได้ยินการสนทนาในคุกใต้ดินอย่างชัดเจน บทสนทนาเหล่านี้พิสูจน์ให้เห็นอีกครั้งว่า เซียวฝานและคนอื่น ๆ มีความภักดีต่อเซียวหลง และยอมตายดีกว่ายอมจำนน

ไม่เพียงแค่นั้นพวกเขายังถือว่า เซียวหลงเป็นสมาชิกในครอบครัวที่แท้จริง จนทำให้เซียวหลงรู้สึกสะเทือนใจ

"สมาชิกในครอบครัว" เช่นนี้ แม้ข้าจะสิ้นใจในการต่อสู้ก็ไม่เสียดาย ดังนั้นเมื่อเซียวผิงสั่งให้เริ่มสังหารพวกเขา เซียวหลงจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

ตอนนี้ระดับการฝึกฝนของเซียวหลงอยู่ที่ระดับห้า ของระดับของอาณาจักรถงซวน ภายใต้ทักษะของ "เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ" ทำให้ความแงแกร่งของเขาพุ่งสูงไปที่ ขั้นกงหวู่ ระดับห้า

และเหล่าผู้คุมเหล่านั้น แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในระดับผู้บังคับบัญชาแล้ว แต่พวกเขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของเซียวหลงได้หรือ?

ดังนั้นเมื่อ "คำสาปพู่กันเทพเจ้า" ทั้งสี่ฟาดเข้าที่หว่างคิ้วของผู้คุมกฎ จึงส่งผลข้างเคียง "ต้องตาย" ถูกกระตุ้นทันที ก่อนที่พวกเขาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น 

เหล่าผู้คุมกฎที่ทรงพลังทั้งสี่คน ได้เปลี่ยนเป็นค่าประสบการณ์ 4000 คะแนนและ "น้ำหมึกดั้งเดิม" จำนวน 4000 หยด เก็บไว้ในระบบของเซียวหลง

"เซียวหลง...งั้นหรือ?" เซียวผิงตกใจและแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง: "เป็นไปได้อย่างไร.....เจ้าจะสังหารพวกมันได้อย่างไร?" เซียวหลงไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาและเดินตรงไปตามบันไดหิน

ในตอนนี้เซียวหลงแทบไร้ซึ่งการแสดงออกใด ๆ และสิ่งเดียวที่เขามี คือเปิดเผยคือเจตนาสังหารในร่างของตนเองออกมา

"หยุด!" เซียวผิงตะโกนเสียงสั่น: "ข้าบอกให้เจ้าหยุด...เจ้าได้ยินข้าหรือไม่! ถ้าเจ้าขยับอีกครั้ง... ข้าจะตัดหัวพวกเขาทันที

ในที่สุดเซียวหลงก็หยุดเดินและส่งสายตาเย็นชา ราวกับจ้องมองซากศพ  เมื่อเห็นเซียวหลงหยุดนิ่ง เซียวผิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดว่า "เหวี่ยงดาบเขี้ยวพยัคฆ์มาที่เท้าของข้า!"

ดวงตาของเซียวหลงหรี่ลงเล็กน้อย ทันใดนั้นเซียวผิงก็เต็มไปด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย พร้อมกับดาบที่พาดคอของ       เซียวฝานอย่างแรงมากขึ้น: "รีบทำตามที่ข้าพูด! อย่าท้าทายความอดทนของข้า มิฉะนั้นข้าจะตัดหัวของเขาในทันที

เซียวฝานรีบร้องขึ้นทันที "น้องเซียวหลงไม่ต้องห่วงข้า! ถ้าเจ้าฟื้นฟูความแข็งแกร่งของตนเองแล้ว....จงสังหารเขาทันที

อย่างไรก็ตามเซียวหลงยิ้ม

"ผลั่ก!" เซียวหลงปล่อยไปดาบเขี้ยวพยัคฆ์ในหลุดมือ และไถลลงบันไดหินไปที่เท้าของเซียวผิง

"เจ้า ... " เซียวฝานอุทานอย่างโกรธ ๆ "เซียวหลงเจ้าโง่....ดาบเขี้ยวพยัคฆ์เป็นอาวุธวิเศษ ระดับกลาง หากมันตกอยู่ในมือของสัตว์ร้ายตัวนี้ พลังของมันจะยิ่งน่ากลัวมาก! หากเจ้าทำเช่นนี้ไม่เป็นการฆ่าตัวตายหรือ?

ในตอนนี้เซียวผิงหยิบดาบเขี้ยวพยัคฆ์ไว้ในมือ หลังจากนั้นเขาก็เติมพลังลึกลับในร่างกายของเขา ลงไปในดาบเขี้ยวพยัคฆ์

“ ฮึบ!” ร่างของดาบเขี้ยวพยัคฆ์เปล่งประกาย และเสียงที่แหลมคมและเจาะทะลุก็ดังขึ้น

จากนั้นดาบเขี้ยวพยัคฆ์ก็บินไปบนท้องฟ้า ราวกับสายฟ้าสีขาว หมุนวนรอบตัวเซียวผิงอย่างรวดเร็ว!

"อืม...หรือนี่คือศิลปะในตำนานของดาบบินหรือ ดาบบินและสังหารศัตรูในอากาศ ดวงตาของเซียวหลงสว่างไสว ราวกับว่าเขาได้เห็นดาบบินของจริงเป็นครั้งแรก เขาดูประหลาดใจมาก

เซียวผิงคิดว่าเซียวหลงหวาดกลัวจนโง่งม เขาหัวเราะออกมาและพูดว่า: "เซียวหลงเจ้าช่างโง่เขลาจริง ๆ ดาบเขี้ยวพยัคฆ์ตกลงอยู่ในมือข้า อย่างน้อยก็สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้หลายระดับ! ในตอนนี้แม้ว่าผู้อาวุโสรองจะปรากฏตัวต่อหน้าข้า ข้าก็ไม่กลัว! 

และอย่างมาก เจ้าก็เป็นเพียงระดับการฝึกฝนของระดับห้า ถงซวน เจ้าไม่นับเป็นคู่แข่งของข้า! " ในเวลานี้... เซียวผิงก็ผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์ และไร้ซึ่งความหวาดกลัวใด ๆ

ดังนั้นเขาจึงปล่อยเซียวฝานไป และเดินช้า ๆไปตามทิศทางของเซียวหลง อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้ว่านี่เป็นผลลัพธ์ที่เซียวหลงคาดหวัง ท้ายที่สุด เซียวหลงไม่ต้องการทำร้าย เซียวฝานโดยไม่ได้ตั้งใจ

"วันนี้เจ้าคิดว่าตนเองจะชนะจริง ๆหรือ?" เซียวหลงยิ้ม และคว้าดาบเขี้ยวพยัคฆ์อีกครั้ง!

เซียวผิงตกตะลึงและตกใจ: "ไม่...เป็นไปได้อย่างไร ตระกูลเซียวมีดาบเขี้ยวพยัคฆ์สองเล่มได้อย่างไร?" ทันใดนั้นเขาก็เปลี่ยนสีหน้าและกัดฟันพูดว่า "ไอ้ลูกหมา...เจ้ามอบดาบปลอมให้ข้า มันไม่ใช่ดาบเขี้ยวพยัคฆ์!"

เซียวหลงเจ้าพูดว่า: "กลัวหรือ หากเจ้ากลัวจริง ๆ จงทำลายความแข็งแกร่งอของตนเอง ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า"

เซียวผิงหรี่ตา: "ฮึ่ม...ข้าจะหวาดกลัวได้อย่างไร แม้ว่าดาบบินนี้จะไม่ใช่ดาบเขี้ยวพยัคฆ์ แม้ว่าจะเป็นเพียงระดับที่ต่ำกว่า แต่ก็ยังสามารถสังหารเจ้าได้ ในตอนนี้เจ้าเตรียมตัวตาย

“ พรึ่บ!” เซียวผิงไม่สบายใจ ส่งให้ดาบบินพุ่งไปในอากาศ ราวกับสายฟ้าสีขาวที่มีพลังอันยิ่งใหญ่สับเข้าที่คอของเซียวหลง

“ สารเลว!” เซียวฝานดิ้นรน และดวงตาของเขาแทบจะถลนออกมา

“ นายท่าน!” ผู้อาวุโสสามและผู้อาวุโสสี่ อุทานด้วยความกังวลอย่างยิ่ง

“ ไม่!” เหลียนเอ๋อกำลังจะกระโดดเข้าไปขวาง และพยายามขัดขวางเซียวหลง

"ฮ่าฮ่าเจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อย วันนี้เจ้าตายซะเถอะ ... "   เซียวผิงหัวเราะอย่างดุร้าย ราวกับว่าเขาเสียสติไปแล้ว อย่างไรก็ตามสิ่งที่เห็นไม่ได้เป็นเช่นสิ่งที่คิด

"เปลี่ยนกลับคืน!" เซียวหลงส่งเสียงกร้าวและออกคำสั่งกับดาบบิน

“ พรึ่บ!” ดาบบินสลายตัวในทันที กลายเป็นกลุ่มควันเบาบาง และหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ในความเป็นจริงมันถูก "เปลี่ยนกลับคืน" โดยเซียวหลง และกลายเป็น "น้ำหมึกดั้งเดิม" 100 หยด และกลับคืนสู่ระบบของเซียวหลง

 "ดาบเขี้ยวพยัคฆ์" ปลอมนี้ ถูกวาดโดยเซียวหลงชั่วคราว ด้วยพู่กันเทพเจ้าแห่งวิญญาณทั้งปวง! รอยยิ้มอันป่าเถื่อนบนใบหน้าของเซียวผิงแข็งขึ้นทันที

ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที ดูเหมือนจะเห็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อที่สุดในโลก

"เป็นไปได้อย่างไร...ดาบบินนั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นดาบบินที่ด้อยคุณภาพจริง ๆมันจะหายไปจากอากาศได้อย่างไร เซียวผิงกรีดร้องด้วยความกลัว

ต่อมาเขารีบไปหยิบดาบธรรมดาที่เขาโยนทิ้งไป และต้องการจับเซียวฝานเป็นตัวประกันอีกครั้ง

น่าเสียดายที่มันสายเกินไป

"คำสาปพู่กันเทพเจ้า สับ!" ใบมีดที่ไร้รูปร่าง ตัดเข้าที่หว่างคิ้วของเซียวผิง

"อ้าก เซียวผิงกรีดร้องอย่างขมขื่น และดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเลือด ทันใดนั้นเขาก็เอามือกุมศีรษะและความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ถาโถม

ในตอนนี้เซียวหลงไม่ใจอ่อนกับศัตรู

"ฉึก!" เซียวหลงแทงดาบแทงเข้าไปที่หัวใจของเซียวผิงโดยตรง อย่างไม่รีบร้อน