หลังจากส่งข้อความทักทายไปหา 'ศาสตราจารย์จาง' ผ่านระบบตลาดข้ามมิติ หลิงซูเหยา นั่งจ้องหน้าจอโฮโลแกรมด้วยใจระทึก ดวงตาคู่สวยจับจ้องความเคลื่อนไหวบน หน้าต่างแชทอย่างไม่วางตา
ผ่านไป 5 นาที... 10 นาที... จนเกือบครึ่งชั่วโมง หน้าต่างแชทยังคงว่างเปล่า ไร้การตอบกลับใดๆ
"สงสัยเวลาของสองมิติจะไม่ตรงกัน หรือไม่เขาก็คงยุ่งอยู่..." เธอพึมพำกับตัวเอง ด้วยความผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจปิดหน้าจอลง
"หลิงอวี้ ตั้งระบบแจ้งเตือนไว้ ถ้าเขาตอบกลับมาให้ปลุกฉันทันที"
ซูเหยาล้มตัวลงนอนข้างๆ ผ้าม่านกั้น ฟังเสียงหายใจสม่ำเสมอของน้องชายที่หลับ ไปแล้ว ไม่นานนักความอ่อนเพลียก็พาเธอเข้าสู่ห้วงนิทรา
.................................
วันสุดท้ายของสัปดาห์มาถึง บรรยากาศในโรงอาหารเนืองแน่นไปด้วยนักเรียนที่แย่งกันต่อแถวรับอาหารกลางวันฟรี ซึ่งรสชาติยังคงจืดชืดตามงบประมาณเหมือนทุกวัน
ที่โต๊ะประจำกลุ่มของซูเหยา วันนี้คึกคักเป็พิเศษ สมาชิกที่มานั่งกินข้าวด้วยกัน นอกจาก เหมยอิง จูจู และต้วนิ แล้ว ยังมี กลุ่มของต้าเว่ย อาเฉิง และเสียวป๋อ มาร่วมโต๊ะด้วยตามเคย
"นี่พวกเธอ ได้ยินข่าวเื่การแข่งขันภาษาอังกฤษประจำปีหรือยัง?" ต้าเว่ยเปิดประเด็นขึ้นมา ระหว่างเคี้ยวข้าว "เห็นว่าปีนี้โจทย์ยากมาก เป็ระดับเขตเมือง C เลยนะ ทุกโรงเรียนต้องส่งตัวแทนไป"
"จริงเหรอ? แล้วโรงเรียนเราจะส่งใครล่ะ?" จูจูถามด้วยความสนใจ "ไม่รู้สิ แต่ได้ยินว่าอาจารย์หมวดภาษาต่างประเทศกำลังเล็งๆ ตัวท็อปไว้อยู่ สงสัยไม่พ้นพวกห้องคิง แน่ๆ" อาเฉิงเสริม
ซูเหยานั่งฟังเงียบๆ พลางคีบผักเข้าปาก เธอมีความสามารถภาษาอังกฤษ ระดับเนทีฟสปีคเกอร์ (Native Speaker) จากโลกอนาคตอยู่ในหัว แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา ที่จะอวดอ้างสรรพคุณ
"ได้ยินมาว่าการแข่งขันปีนี้ เงินรางวัลเยอะมากเลยนะ" ต้าเว่ยทำตาโต "อันดับ 1 ได้เงินรางวัลตั้ง 60,000 หยวน! อันดับ 2 ได้ 30,000 หยวน และอันดับ 3 ได้ 10,000 หยวนเลยเชียวล่ะ"
หลิงซูเหยาหูผึ่งทันทีที่ได้ยินตัวเลข ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง 'หกหมื่นหยวน?'
เงินจำนวนนี้มากพอที่จะปิดหนี้บ้านไปได้เกือบครึ่ง หรือเอามาเป็ทุนตั้งตัวได้สบายๆ
"แล้วสมัครยังไง?" ซูเหยาถามด้วยความสนใจ
"เดี๋ยวครูภาษาอังกฤษคงมาแจ้ง รับสมัครในห้องอีกทีแหละ" จูจูตอบแทน
"อืม... เข้าใจแล้ว" ซูเหยารับทราบ พลางวางแผนในใจเงียบๆ 'หกหมื่นหยวน... ฉันต้องคว้ามันมาให้ได้ '
เมื่อคุยเื่การแข่งจบ เธอก็เปลี่ยนเื่ไปย้ำถึงวันนัดหมายพรุ่งนี้
"พรุ่งนี้วัน เสาร์พวกเรานัดกันไปเดินห้างนะ อย่าลืมล่ะ"
"ไม่ลืมหรอกน่า ฉันขออนุญาตพ่อกับแม่ไว้ แล้ว" เหมยอิงรีบตอบ โดยมีจูจูพยักหน้าสนับสนุน
................…………
หลังเลิกเรียน ระหว่างทางกลับบ้าน ซูเหยาชวนน้องชายแวะไปที่ร้านขายเป็ดย่างที่ซูอิ๋วทำงานพิเศษอยู่ กลิ่นหอมฉุยของหนังเป็ดย่างยั่วน้ำลายจนสองพี่น้องจนท้องร้อง
"อาอิ๋ว พี่อยากซื้อเป็ดย่างกลับไปกินที่บ้านจัง" ซูเหยาเปรยขึ้นมา
"เอาสิพี่! วันนี้ร้านลดราคาด้วย" ซูอิ๋วสนับสนุน ซูเหยาควักเงินออกมาซื้อเป็ดย่างตัวใหญ่ ราคา 40 หยวน
"เดี๋ยวผมช่วยออกครึ่งหนึ่งครับพี่ คนละ 20 หยวน" ซูอิ๋วเสนอตัวอย่างใจป้ำ
"ตกลงจ้ะ" ซูเหยายิ้มรับความมีน้ำใจของน้องชาย
เมื่อกลับถึงบ้าน ย่าจูเห็นถุงเป็ดย่างก็ใ ทำหน้าเข็มดุทันที "นั่นเป็ดย่างเหรอ พวกหลานไปเอาเงินมาจากไหนกัน ซื้อเป็ดย่างราคาแพงมาทำไมกัน สิ้นเปลืองเงินทองนะ รู้ไหม" ย่าบ่นร่ายยาวตามประสาคนประหยัดที่เห็นหลานใช้เงินฟุ่มเฟือย
"ย่าครับ อย่าเพิ่งดุสิครับ ใจเย็นๆ วันนี้มีเื่ดีๆ จะเล่าให้ฟัง รับรองย่ายิ้มแก้มปริแน่" ซูอิ๋วพูดพร้อมรอยยิ้มเ้าเล่ห์
บนโต๊ะอาหารมื้อเย็นวันนี้ นอกจากกับข้าวฝีมือย่าแล้ว ยังมีเป็ดย่างจานโตวางอยู่กลางโต๊ะ สร้างบรรยากาศพิเศษเหมือนวันเฉลิมฉลอง ทุกคนนั่งพร้อมหน้า แต่พ่อ แม่ ปู่ และย่า มองไปที่จานเป็ดย่าง ต่างมีสีหน้าไม่สบายใจและเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ้าคำอธิบายถึงที่มาของอาหารมื้อหรูนี้
“ไหน มีเื่ดีดีอะไรจะเล่าให้ฟัง รีบเล่ามาเลย” ย่าจูเร่ง
ซูอิ๋วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบปึกธนบัตรออกมาวางลงตรงหน้าย่าจู
"นี่ ครับย่า... 600 หยวน"
"หา!?" ย่าจู ปู่หลิง พ่อและแม่ ต่างอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกตะลึง
"อาอิ๋ว! ไปเอาเงินเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน!? อย่าบอกนะว่าไปทำเื่ไม่ดีมาน่ะ" พ่อถามเสียงเข้มด้วยความเป็ห่วง
"เปล่าครับพ่อ! ฟังผมก่อน" ซูอิ๋วรีบปฏิเสธ แล้วเริ่มเล่าเื่การเล่นเกมขายไอเท็มร่วมกับพี่สาวให้ทุกคนฟัง ข้ามบางขั้นตอนไปบ้าง การตีบอส การประมูล จนถึงการแบ่งเงิน
"พี่ใหญ่เล่นเก่งมากครับ ถ้าไม่มีพี่ ผมคงไม่ได้ของแรร์ไอเท็มขนาดนั้น เราตกลงกันว่าจะแบ่งเงินส่วนนี้เข้ากองกลางของบ้านครับ"
“เล่นเกมมันทำเงินได้จริงๆ เหรอ” แม่เสิ่นถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“จริงค่ะแม่ แต่ไม่ได้ทำกันได้ทุกคนนะคะ ขึ้นอยู่กับดวงและความเก่งในการเล่นด้วยค่ะ คราวนี้โชคดีมาก” ซูเหยาตอบ
"พ่อ แม่ ปู่ ย่า... เงินนี้พวกเราหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงจริงๆ ไม่ได้โกงใครมา หนูอยากให้ทุกคนสบายใจ รับไว้เถอะนะคะ"
ย่าจูมองหลานทั้งสองสลับกับเงินบนโต๊ะด้วยแววตาสั่นระริก มือเหี่ยวย่นลูบหัว หลานชายและหลานสาวอย่างอ่อนโยน “ขอบใจพวกหลานมาก ที่คิดถึงครอบครัว”
ในขณะที่ปู่หลิงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน "เด็กดี... เป็เด็กดีจริงๆ รู้จักช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัว ปู่และทุกคนในบ้านภูมิใจในตัวพวกหลานมากนะ"
"เก่งมากลูก พ่อภูมิใจจริงๆ" พ่อยิ้มกว้างจนเห็นตีนกา
บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ เป็ดย่างมื้อนี้อร่อยกว่ามื้อไหนๆ เพราะปรุงแต่งด้วยความรักและความภูมิใจของคนในครอบครัว
"เอ้อ... พรุ่งนี้หนูขออนุญาตไปเดินห้างฯกับเพื่อนๆ นะคะ จะไปซื้อโทรศัพท์มือถือใหม่ด้วย เครื่องเก่าหนูพังยับเยินแล้ว" ซูเหยาเอ่ยขออนุญาต
"พวกหนูจะใช้เงินส่วนที่ เหลือจากการแบ่งขายไอเท็มนี้ มาซื้อเองค่ะ ไม่รบกวนเงินพ่อแม่"
"ไปสิลูก ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ให้อาอิ๋วไปเป็เพื่อนนะลูก" แม่รีบอนุญาตทันทีด้วยความเต็มใจ
"มีอาอิ๋วไปด้วยแม่ก็วางใจ ซื้อของดีๆ มาใช้จะได้ทนทานหน่อยนะ"
คืนนั้น ขณะที่คนในบ้านหลับสนิท และซูเหยากำลังจะเคลิ้มหลับ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัว
[เ้านายครับ! ตื่นเร็วเข้า! ‘ศาสตราจารย์จาง’ตอบกลับมาแล้ว!]
ซูเหยาสะดุ้งตื่น รีบเด้งตัวขึ้นมานั่งแล้วเปิดหน้าต่างแชทโฮโลแกรมขึ้นทันที
ศาสตราจารย์จาง (มิติอัลฟ่า ปี 3025): "ขอโทษที่ตอบช้าครับ ระบบข้ามมิติ เพิ่งซ่อมแซมเสร็จทำให้สัญญาณ ดีเลย์ ผมดีใจมากที่คุณติดต่อมา! ผม้าสมุนไพร ทั้ง 5 ชนิดโดยเร็วครับ"
ศาสตราจารย์จาง (มิติอัลฟ่า ปี 3025): "รายละเอียดที่้าคือ:
1. กล้วยไม้ป่าสือหู, 2.ตังกุย, 3.เก๋ากี้ดำ, 4.เปลือกส้มตากแห้ง (้าอย่างละ 500 กรัม) 5. โสมป่า (ขอแค่ 1 ต้น อายุ 50 ปีขึ้นไป สภาพสมบูรณ์ 80% ขึ้นไป)"
ซูเหยาคำนวณในใจ สมุนไพร 500 กรัมไม่ใช่น้อยๆ ราคาย่อมสูงตามปริมาณ เธอต้องใช้เวลาและเงินทุน เธอพิมพ์ตอบกลับไป:
หลิงซูเหยา (มิติโลก ปี 2024): "รับทราบค่ะ ฉันสามารถหาให้คุณได้ครบทุกรายการ แต่เนื่องจากเป็ของหายากและต้องใช้เงินทุนสูง ฉันอาจจะต้องขอเวลาประมาณ 1 เดือนในการรวบรวมของค่ะ"
ศาสตราจารย์จาง (มิติอัลฟ่า ปี 3025): "1 เดือนเหรอครับ... นานกว่าที่คิดนิดหน่อย แต่ผมรอได้ครับ ถ้าคุณหาของได้ครบและคุณภาพดี ผมยินดีมอบรางวัลตามที่ประกาศไว้ คือ 'ยาน้ำปรับแต่งพันธ์ุกรรม (สายอาหาร)' 2 ขวด... และถ้าคุณส่งของได้ก่อนกำหนด ผมจะแถม 'น้ำยาชำระไขกระดูก' ให้ 1 ขวด เป็ โบนัสพิเศษด้วย ตกลงไหมครับ?"
ซูเหยาตาเป็ประกายทันทีเมื่อเห็นคำว่า 'น้ำยาชำระไขกระดูก' "หลิงอวี้ เ้าน้ำยานี้สรรพคุณเป็ยังไง?" เธอถาม AI ในใจ
[หลิงอวี้ 9.0: สุดยอดไอเท็มครับเ้านาย! สรรพคุณของมันแรงมากจน มนุษย์ยุค 2024 กินเพียวๆ ไม่ได้ แต่ถ้าเอามาเจือจางผสมน้ำดื่มให้คนใน ครอบครัวกินวันละนิด ติดต่อกัน 10 วัน... ผลลัพธ์คือปาฏิหาริย์ครับ! คนแก่จะ กลับมาแข็งแรงกระฉับกระเฉง โรคภัยเรื้อรังจะหายไป หน้าตาดูอ่อนวัยขึ้น ส่วน คนหนุ่มสาวผิวพรรณจะเปล่งปลั่ง สมองแล่น ร่างกายแข็งแกร่ง และสวยหล่อขึ้นผิดหูผิดตาเลยครับ!]
'เยี่ยมยอด!' ซูเหยาร้องในใจ แต่เธอยังไม่พอใจแค่นั้น นักเจรจาที่ดีต้องไม่รีบตะครุบเหยื่อ เธอพิมพ์ตอบกลับไป:
หลิงซูเหยา (มิติโลก ปี 2024): "ข้อเสนอน่าสนใจมากค่ะศาสตราจารย์ แต่ว่า…
การจะใช้ 'ยาน้ำพร์' ให้ได้ผลสูงสุด จำเป็ต้องมีความรู้พื้นฐานที่ถูกต้องด้วย ลำพังแค่ยาอาจจะไม่พอสำหรับการปรุงอาหารรสเลิศ... ฉันขอเพิ่มเงื่อนไขอีกหนึ่งข้อค่ะ"
ศาสตราจารย์จาง (มิติอัลฟ่า ปี 3025): "คุณ้าอะไรเพิ่มครับ?"
หลิงซูเหยา (มิติโลก ปี 2024): "ฉัน้าไฟล์ข้อมูล 'บันทึกการทำอาหารระดับเทวะ' หรือสูตรลับชาววังโบราณที่หายสาบสูญไปสักชุดค่ะ เพื่อนำมาใช้คู่กับยาน้ำพร์ค่ะ ถ้าคุณตกลง ฉันจะพยายามหาของส่งให้เร็วที่สุด"
ทางฝั่งศาสตราจารย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมา
ศาสตราจารย์จาง (มิติอัลฟ่า ปี 3025): "ฮ่าๆๆ คุณนี่ฉลาดจริงๆ เอาเถอะครับ สำหรับยุคฯผม ข้อมูลพวกนี้เป็แค่ไฟล์ดิจิทัลที่หาได้ในหอสมุดประวัติศาสตร์ ผมจะแถม 'ตำราอาหารปรมาจารย์ตระกูลหลิว สายราชสำนัก' ฉบับ สมบูรณ์ให้ด้วย! ดีลไหมครับ?"
หลิงซูเหยา (มิติโลก ปี 2024): "ดีลค่ะ! รอรับของได้เลย"
ซูเหยาปิดหน้าจอด้วยรอยยิ้มกว้างกว่าเดิม หัวใจพองโตคับอก วารีพร์ 2 ขวด + น้ำยาชำระไขกระดูก 1 ขวด + ตำราอาหารระดับเทวะ... นี่มันกำไรสามต่อชัดๆ! ครอบครัวหลิงเตรียมตัวพลิกชีวิตได้เลย!
……………………………………..
4K
