ตงซิงอีเพียงคิดอยากช่วยรักษาคนเจ็บเท่านั้น นางไม่ได้คิดเื่อื่นใดมากนัก แม้คนผู้นี้จะมองนางอย่างไม่รังเกียจก็ตาม นางประคองเขาลุกขึ้นและใช้วิชาตัวเบาพาเหาะเหินไปยังหมู่บ้านใกล้ๆ เพื่อหาที่พักให้เขาได้นอนพักสบายขึ้น นางขอเช่าเรือนของชาวบ้านที่พอมีเครื่องเรือนอยู่บ้าง จ้างชาวบ้านเ่าั้มาช่วยทำความสะอาดซื้อเครื่องนอนใหม่ให้นาง 2 ห้อง เพื่อให้คนเจ็บได้พักผ่อนและสำหรับนางเองได้พักผ่อน
ชายผู้นี้ดูเหมือนคนสิ้นหวังไม่อยากมีชีวิตอยู่มากกว่าแค่คนาเ็เพราะยาพิษธรรมดา ร่างกายจึงเหมือนหายช้าอย่างไรไม่รู้ ตงซิงอีตรวจชีพจรแล้วครุ่นคิดถึงอาการของเขา นางต้องหาวิธีรักษาเขาให้หายโดยไว เพื่อจะได้รีบเดินทางไปหาพี่ชายทั้งสองให้ทันตามนัดหมาย
“ท่านหิวหรือไม่? ข้าจะทำอาหารให้ท่านก่อนทานยา เป็โจ๊กหมูได้หรือไม่ท่านพอทานได้หรือไม่เ้าคะ?”
ตงซิงอีถามเขายืดยาวแต่เห็นเพียงสายตาเ็าหันกลับมามองและพยักหน้าให้นางเท่านั้น
คนอะไรเ็านัก พูดด้วยก็ไม่พูดด้วย ชิ ตงซิงอีได้แต่บ่นในใจที่เห็นชายผู้นี้เฉยชากับนางนัก หรือเพราะนางอัปลักษณ์กันนะ ช่างเถอะ แค่รักษาเขาให้หายก็พอ
เมื่อนำโจ๊กมาให้ชายนามหลี่เฉียงทาน เขาทำหน้าตาแปลกๆ เหมือนจะพอใจแต่ก็นิ่งงันไปอีกและกินิย่างเงียบๆ
“ท่านไม่อร่อยหรือเ้าคะ เหตุใด ไม่พูดไม่จากับข้าเลย”
“โจ๊กของเ้าอร่อยมาก ข้าไม่กินโจ๊กอร่อยเท่านี้มาก่อน แต่ข้าไม่รู้จะเริ่มต้นพูดกับเ้าอย่างไรดี”
หลี่เฉียงพูดพลางหน้าแดงก่ำไปพลาง
ตงซิงอีได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มบางๆ ให้เขาและมองดูหน้าเขาที่แดงขึ้นเรื่อยๆ เขาดูเป็ชายที่ไม่น่าจะเขินอายสตรีเลย
“ท่านไม่ต้องเกรงใจข้า ข้าไม่ค่อยได้ทำอาหารให้บุรุษทานเท่าไหร่นัก ท่านเป็เพียงไม่กี่คนที่ได้ชิมฝีมือข้าเลยนะ จงภูมิใจเถิด”
ตงซิงอีพูดไปยืดอกไปอย่างโอ้อวดว่าเขาเป็คนโชคดีนักที่ได้ทานอาหารฝีมือนาง
หลี่เฉียงเห็นท่าทางเช่นนั้นก็อดขำนางไม่ได้ นางช่างตลกนัก จนเผลอยิ้มออกมาจางๆ
“เ้านี่ตลกนัก อายุเท่าใดแล้ว มาปรนนิบัติข้าเช่นนี้ สามีเ้าจะว่าหรือไม่? ดูท่าทางเ้าก็เลยวัยปักปิ่นมานานแล้ว”
ตงซิงอีได้ยินเช่นนั้นก็คิ้วกระตุกทันที
“ใยถามเื่สามี ท่านคิดอะไรกัน ไม่มีสามีแล้วผิดตรงไหนรึ?”
“ข้าไม่ได้ว่าอันใด เพียงแค่กลัวจะไม่ดีต่อสามีเ้า ที่มาคอยดูแลชายอื่นเช่นนี้เท่านั้น ข้ากลัวเ้าจะเสียหายเท่านั้นเอง หากไม่มีก็ดี ข้าจะได้ไม่ต้องกังวลเื่สามีเ้าจะมาตามหึงหวงเ้ากับข้า”
ตงซิงอีพยักหน้าเข้าใจและชำเลืองหางตามองเขาเล็กน้อย
“เช่นนั้นก็แล้วไป ข้าเองไม่มีสามี เปิดเหลาสุราอยู่เมืองถัดไปจากหมู่บ้านนี้ 2 เมือง ข้ากำลังเดินทางไปหาพี่ชายของข้าตามนัดหมายแต่มาเจอท่านาเ็เลยช่วยเหลือเท่านั้น หากมีสามี ข้าคงอยู่เรือนเลี้ยงดูบุตรแล้ว ไม่ออกเดินทางเช่นนี้หรอก”
หลี่เฉียงพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่นางบอกเขา
“แล้วเ้าต้องรีบเดินทางหรือไม่ อยู่เป็เพื่อนข้าก่อนได้หรือไม่ ข้าไม่มีใครข้างกายเลยตอนนี้ ทั้งยังไม่กล้าไว้ใจใครนอกจากเ้าที่เคยช่วยชีวิตข้าไว้ หากเ้าไม่รังเกียจข้าจะนับข้าเป็สหายคนหนึ่งของเ้าได้ก็ได้ ข้าจะตอบแทนเ้าอย่างงาม หากอาการข้าดีขึ้นและมีแรงกลับไปยังที่ของข้า”
ตงซิงอีมองหน้าเข้าอย่างชั่งใจ ก่อนคิดว่าจะทำอย่างไรกับเขาดี เขาดูเป็คนที่บอบช้ำทางจิตใจหลังจากตรวจชีพจรเขา หากอยู่เป็เพื่อนเขาพอให้เขาคลายเหงาอาการเขาคงดีขึ้นในไม่ช้า แต่นางยังต้องไปพบพี่ชายแล้วจะทำเช่นไร
“หากข้ารักษาท่านให้อาการดีขึ้นแล้ว ข้าขอไปพบพี่ชายก่อนได้หรือไม่ แล้วข้าจะกลับมาหาท่านในไม่ช้า ท่านเพียงรักษาตัวรอข้าอยู่ที่นี่อย่างสบายใจ ไม่ต้องกังวลเื่ใดก็พอ”
“เ้าจะกลับมาหาข้าแน่นะ ไม่หลอกลวงข้าใช่หรือไม่ ชีวิตข้าเจอแต่สตรีทิ้งขว้าง หลอกลวง เ้าจะเป็เช่นนั้นหรือไม่?”
“ข้ารับปากท่านแล้วย่อมกลับมาแน่นอน ข้าจะทิ้งขว้างท่านได้อย่างไร ท่านเป็คนไข้ของข้า ข้าเป็หมอย่อมต้องกลับมาดูแลจริงหรือไม่”
หลี่เฉียงจ้องมองนางอยู่นาน เขาพยายามจับผิดว่านางจะโกหกเขาหรือไม่
“หากเ้ารับปากข้าแล้วไม่กลับมา ข้าจะไปตามเ้าที่ใดกัน?”
“เช่นนั้นข้าจะให้ของสำคัญของข้าไว้กับท่านดีหรือไม่?”
“สิ่งใดหรือ?”
“หยกนี้เป็ของที่มารดาข้ามอบให้พกติดตัวั้แ่เด็ก ข้าให้ท่านเก็บไว้ แล้วข้าจะกลับมาเอาคืน ท่านรอข้าที่นี่อย่างสบายใจได้ ข้าย่อมกลับมาเอาหยกขอข้าคืนแน่นอน”
หลี่เฉียงจ้องมองหยกเนื้อดีที่สลักลายพิถีพิถัน เป็งานฝีมือที่หาได้ยาก นางย่อมหวงแหนแน่นอน เขาจึงพยักหน้ารับปากนาง พร้อมกำหยกแน่นในมือก่อนจะเก็บเข้าในอกเสื้อของตนทันที
“เช่นนั้นข้าจะเชื่อเ้า เ้าจะไปวันใด แล้วจะกลับมาเมื่อไร ข้าจะได้รู้ว่าเ้าผิดสัญญาหรือไม่?”
“ข้าจะรักษาท่านให้แข็งแรงขึ้นก่อนอีก 1-2 วันแล้วค่อยออกเดินทาง จุดหมายของข้าอยู่ห่างจากที่นี่ราว 3-4 วันหากด้วยวิชาตัวเบาหรือเหาะเหินไป รวมเดินทาง ไป-กลับก็อาจจะราว 7-8 วัน หรือมากกว่านั้น ข้าอาจจะเที่ยวเล่นกับพี่ชายด้วยสัก 1-2 วัน ท่านก็รอข้าสัก 10 กว่าวันได้หรือไม่?”
หลี่เฉียงลูบคางทำท่าครุ่นคิด
“เกือบ 2 สัปดาห์เชียวหรือ ข้าไปกับเ้าได้หรือไม่?”
ตงซิงอีใกับสิ่งที่เขาร้องขอมา แม้เขาจะดื่มเืวิเศษไปแล้ว แต่เขาจะแข็งแรงได้ถึงขนาดเดินทางไกลกับนางได้เชียวรึ!?
313
