12
คนหวังดี
“ครับแม่ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”
หลังกดตัดสายแล้วเลียริมฝีปากหันมองหญิงสาวที่ลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่ไว้อย่างแ่าตามเดิมเรียบร้อยแล้ว
“ผมมีธุระด่วนเดี๋ยวไปส่งคุณที่รถก่อนก็แล้วกัน”
“อ๋อค่ะ”เธอน่าจะดีใจ แต่ทำไมกลับรู้สึกหวิวๆ ชอบกล
ธานินทร์พยักหน้าบอกเป็นัยให้อินทิรารีบไปแต่งตัวเขาก็ลงมือจัดการหาเสื้อผ้าใส่ให้ตัวเองเช่นกันแม้เหตุปัจจุบันทันด่วนจะสำคัญแค่ไหนแต่ใจหนึ่งเขาก็แอบเศร้าที่ต้องปล่อยให้การล่อง์ครั้งแรกกับอินทิราล่มกลางคัน
“ขอโทษนะครับไว้แก้ตัวโอกาสหน้านะ” บอกเธอเหมือนที่เฝ้าบอกตัวเองโอบไหล่หญิงสาวไปเข้าลิฟต์แล้วกดลงชั้นลานจอดรถ ไม่มีเวลาสำหรับการบอกลาแบบอ้อยอิ่งเพราะเขาต้องรีบจริงๆ
ใบหน้าเคร่งเครียดของธานินทร์ทำให้อินทิราไม่กล้าซักถามอะไรเพิ่มผู้ชายที่ดูเ้าชู้ ลั้ลลาอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลาพอทำหน้าซีเรียสก็ชวนเครียดตามไม่น้อยความเงียบดำเนินไปจนคนทั้งสองได้มาหยุดยืนอยู่ข้างรถเอสยูวีสีขาวติดป้ายทะเบียนตุ๊กตาคิตตี้สีชมพู
“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ”อินทิราตัดสินใจถามเพราะสีหน้าไม่สบายใจของธานินทร์ทำให้เธอรู้สึกห่วงว่าอาจจะเกิดเื่มิดีมิร้ายขึ้นกับใครในครอบครัวของเขารู้ทั้งรู้ว่าไม่ใช่เื่ของตัวแต่ก็อดห่วงไม่ได้
“ไม่มีอะไรหรอกคุณขับรถดีๆ นะครับ ผมเป็ห่วง”
“ค่ะขอบคุณมาก คุณก็ขับรถดีๆ นะคะ ฉันก็เป็ห่วง”เมื่อเขาเลือกที่จะไม่บอกเธอก็ต้องยอมรับ เดาได้ว่าน่าจะเป็ปัญหาภายในครอบครัวซึ่งเธอเข้าใจว่าบางเื่ไม่สมควรที่จะเล่าให้คนนอกรับรู้
“ขอบคุณครับอิน”โน้มใบหน้าไปหอมแก้มหญิงสาวเบาๆ ก่อนส่งตัวขึ้นรถแต่ยังไม่อาจตัดใจปิดประตูที่อยู่ในมือตัวเองได้เหมือนกับว่าเขา้าอะไรบางอย่างจากผู้หญิงคนนี้ที่พอจะทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นก่อนการจากลาอย่างกระทันหันทั้งที่เขา วาดหวังเต็มที่ว่าคืนนี้เธอและเขาจะมีความสุขสำราญร่วมกันจนถึงเช้า
อินทิราเสียบกุญแจสตาร์ทเครื่องแล้วแต่เมื่อคนจับประตูรถยังไม่ปิดให้และยังยืนอยู่ที่เดิมเธอก็แหงนหน้าขึ้นมองอย่างสงสัยไม่ทันเอ่ยถามอะไรใบหน้าหล่อเหลาของธานินทร์ก็โน้มลงมาประชิด บดทาบริมฝีปากอุ่นๆกดคลึงกลีบปากเนียนนุ่มของเธออย่างหนักหน่วงอยู่ชั่วอึดใจใหญ่
หญิงสาวนั่งนิ่งยอมเผยอริมฝีปากให้ชายหนุ่มได้ตักตวงความหวานจากภายในแต่ธานินทร์ทำแค่ส่งปลายลิ้นเข้าไปโลมไล้เบาๆ เพียงครู่ก็ถอยออกห่าง เกรงว่าถ้าล่วงล้ำกร่ำกรายมากไปกว่านี้เขาจะหยุดไม่ได้หลายอย่างที่รวมกันเป็ผู้หญิงคนนี้แปลกใหม่ท้าทายประสาทััทั้งห้าของเขามากเกินไปแล้ว...มากจนรู้สึกได้ว่าประสาทััที่หกเริ่มจะตื่นตัว!
“แล้วผมจะโทรหานะครับ”
“ค่ะ”
ถ้าทำได้เธออยากจะก้าวลงจากรถไปอยู่เคียงข้างเขาไม่ว่าปัญหาอะไรก็ตามที่ทำให้เขาหน้าเครียดอยู่ตอนนี้ ถ้าช่วยได้เธอพร้อมจะช่วยแต่ก็ได้แค่คิด เมื่อธานินทร์ยืดกายยืนตรงแล้วปิดประตูให้ถอยห่างออกไปยืนล้วงกระเป๋ารอให้เธอถอยรถออก อินทิราก็ทำได้แค่ยิ้มบอกตัวเองว่า...จัดการปัญหาของตัวเองให้รอดก่อนเถอะ
ธานินทร์ขับรถตรงไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังของจังหวัดซึ่งมีบุคคลในตระกูลวราเวศกุลถือหุ้นอยู่มากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ร่างสูงก้าวยาวๆไปยังที่ตั้งของห้องไอซียูและได้เห็นสมาชิกทุกคนที่อาศัยอยู่ในบ้านเดียวกันนั่งหน้าเครียดอยู่ด้านหน้า
“แม่ใหญ่เป็ไงบ้างครับพี่ต้อย”เขายิงคำถามใส่พี่สาวคนที่สี่ซึ่งอาศัยอยู่บ้านเดียวกัน
“ยังไม่รู้สึกตัวเลย”
“แล้วอยู่กันยังไงถึงปล่อยให้แม่ใหญ่ล้มได้ตอนนั้นใครอยู่กับแม่ใหญ่ครับ”
“พี่เองแหละทำไม! ต้าคิดว่าพี่แกล้งแม่ตัวเองเหรอ พี่ก็แค่เดินไปหยิบของหันมาอีกทีแม่ก็ล้มแล้ว!”
“ผมไม่ได้ว่าก็แค่ถาม”เขาต้องเสียงเข้มตอบไปเมื่อถูกพี่สาวที่อายุมากกว่าปีเศษขึ้นเสียงใส่ก่อน“ผมเข้าไปดูแม่ใหญ่ก่อน”
ตัดบทแล้วผละจากไปผลักประตูห้องใช้เวลาไม่นานสำหรับการยืนมองคนนอนหลับบนเตียงที่มีเครื่องมือทางการแพทย์อยู่บริเวณหัวเตียงก็ขอคุยกับนายแพทย์ใหญ่เพื่อสอบถามอาการและช่องทางรักษาต่อไป
“หมอตรวจร่างกายทั่วไปอย่างละเอียดแล้วไม่มีอะไรน่าวิตกกังวลนะครับตอนนี้กำลังรอผลการสแกนสมองอยู่”
“ครับคุณหมอยังไงฝากคุณหมอดูแลพิเศษด้วยนะครับ”
“เื่นั้นไม่ต้องห่วงครับคุณธานินทร์หมอเต็มที่อยู่แล้ว”
“ขอบคุณมากครับ”
ธานินทร์ออกมานั่งข้างมารดาถามไถ่ว่าใครได้ส่งข่าวให้พี่สาวอีกสามคนทราบหรือยังก่อนบอกให้ธันย์ชนกไปเปิดห้องพักพิเศษเมื่อพี่ต้อยบอกว่าจะนอนโรงพยาบาลเฝ้าอาการมารดาในคืนนี้ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้นเขากับมารดาและน้องสาวก็เดินทางกลับบ้านเมื่อพี่สาวคนโตเดินทางมาถึงพร้อมสามีและผลการสแกนสมองของนางพรนภาก็ออกมาในทางที่ดีคือไม่มีเลือกออกในสมอง คุณหมอคาดว่าไม่นานคงรู้สึกตัว
ก่อนนอนธานินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพราะอยากจะโทรหาอินทิรา แต่เมื่อดูเวลาแล้วก็เปลี่ยนใจกดเข้าแอพที่ไม่ค่อยได้ใช้คุยเล่นกับสาวไหนมาพักใหญ่แล้ว หนึ่งเพราะไม่มีเวลาสองเพราะี้เีจิ้มสามเพราะไม่เห็นประโยชน์กับการส่งสติ๊กเกอร์และคุยเล่นเอาเสียวไปวันๆ
ผู้ชายที่มีรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติพรั่งพร้อมอย่างเขาถ้า้าผู้หญิงก็ไม่จำเป็ต้องเสียเวลากับของไร้สาระพวกนี้แค่โทรกริ๊งเดียวก็ได้จับจูบลูบคลำของจริงแล้ว แต่ตอนนี้เขานึก อยากลองทำอะไรเบาสมองพวกนี้กับผู้หญิงที่เพิ่งได้แค่จับกับจูบดูสักหน่อย
เช้าวันต่อมาอินทิราได้อมยิ้มรับอรุณเมื่อเช็คโทรศัพท์แล้วได้เห็นสติ๊กเกอร์ส่งจูบพร้อมข้อความ‘รักนะ จุ๊บๆ’ส่งมาจากเ้าของรูปโปรไฟล์สุดหล่อที่ใช้ชื่อว่า ‘Vtar’หญิงสาวส่งสติ๊กเกอร์เขินอายกลับไปตามด้วยตัวบอกอรุณสวัสดิ์ก่อนลุกจากเตียงเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปทำงานและเผชิญหน้ากับปัญหาที่ยังรอการสะสาง
ภาพเดินควงแขนพร้อมช่อดอกไม้กับภาพนั่งทานอาหารค่ำระหว่างธานินทร์ วราเวศกุล กับ อินทิรา หวันวัฒนาปรากฏในเวปไซต์ข่าวท้องถิ่นพร้อมคำหยอกเย้าพอหอมปากหอมคอทำนองว่า...
‘ไม่ได้ทำข่าวหนุ่มต้า วราเวศ กับสาวไหนมานานมากแล้วหลังจากเ้าตัวเข้ารับตำแหน่งใหม่แทนบิดา จนกระทั่งนักข่าวตาดีผ่านไปเห็นภาพเด็ดกระจอกข่าวคงต้องจับตามองสาวสวยรักธรรมชาติเ้าของแบรนด์เครื่องสำอางออร์แกนิค ‘INDIRA’ คนนี้ให้มากขึ้นซะแล้ว’
อินทิรามีเวลาไม่นานสำหรับการชื่นชมข่าวจากลิงก์ที่ศศิวิมลส่งมาให้เธอบอกขอบใจเพื่อนแล้วเริ่มตามงานเื่บริษัทรับเหมาบ่อบำบัดน้ำเสียต่อในสัญญามีการระบุถึงเื่นี้ไว้ชัดเจนรอบคอบพอสมควรแต่มันติดตรงที่เธอตามหาตัวบุคคลที่จะมาเจรจาเื่นี้ด้วยยังไม่ได้พอตัดสินใจโทรไปสอบถามเสี่ยวุฒิพงษ์ตามคำแนะนำของทนายความคนหนึ่งก็ได้คำตอบกลับมาเป็การชวนทานอาหารมื้อค่ำแทน
“อินไม่ว่างค่ะเสี่ยแค่อยากจะถามว่าเสี่ยรู้จักเ้าของบริษัทนี่หรือเปล่า อินติดต่อเขาไม่ได้เลย”
“ไอ้รู้จักมันก็พอรู้จักอยู่หรอกอาหนูอิงแต่เสี่ยคิดถึงหนู วันก่อนหนูยังไม่ให้คำตอบเสี่ยเลยนะตกลงเรามาร่วมหุ่งส่วนชีวิตกันดีมั้ย”
“ถ้าเื่นั้นอินตอบได้เลยค่ะว่าไม่ดีแค่นี่นะคะเสี่ย สวัสดีค่ะ”
พูดกับคนแบบนี้ต่อไปก็อารมณ์เสียเปล่าๆอินทิราตัดสินใจกดตัดสายโดยไม่สนใจเสียงเรียกรั้งของอีกฝ่ายจากนั้นก็โทรปรึกษากับทนายความอยู่นานสองนานจนได้ข้อสรุปการเดินเื่ฟ้องร้องจะยิ่งทำให้เธอเสียเวลาและเสียทรัพย์สินมากขึ้น เพราะในสัญญายังมีเวลาเหลืออยู่อีกสองเดือนกว่าจะครบกำหนดการส่งมอบงานซึ่งเธอจะด่วนสรุปว่าอีกฝ่ายเจตนาทิ้งงานไม่ได้
ว่างสายจากวุฒิพงษ์ไม่นานอภินันท์ก็โทรศัพท์มาชวนทานอาหารเย็นที่เดอะคิสคลับแต่อินทิราปฏิเสธไป ชายหนุ่มจึงเปรยๆ ว่าวันหลังจะเปลี่ยนเป็อาหารเที่ยงแทน
“แล้วถ้าเที่ยงไม่ว่างอีกล่ะคะ”
“พี่ก็จะพยายามต่อไปเรื่อยๆเผื่ออินจะใจอ่อน สงสารพี่เข้าสักวัน”
“พี่อิฐอย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ เื่ของเรามันจบไปนานแล้ว”
“จบแบบไม่มีสิทธิ์เริ่มต้นใหม่เลยหรือครับอินหรือว่า...อินมีคนอื่นแล้ว”
สงสัยอภินันท์คงยังไม่เห็นข่าวหรือเห็นแล้วแต่ถามลองเชิง เมื่อคืนเธอกับเขาคุยไลน์กันนิดหน่อยก่อนนอนแต่เธอก็พยายามชวนคุยเื่ลูกสาวของเขาก่อนตัดบทว่าง่วงแล้วอภินันท์ก็ไม่ได้รุกหนักเหมือนที่กำลังรุกด้วยคำพูดอย่างตอนนี้
“ถ้ามีแล้วล่ะคะ”
“อิน...พี่จะพูดยังไงดี พี่ไม่อยากให้อินจริงจังกับ...”
“กับใครคะ”เขารู้แล้วแน่ๆ และที่พูดแบบนี้ก็เพื่อจะเตือนให้เธอรู้ตัวว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร
“ผู้ชายคนนั้นไม่เหมาะกับอินหรอกนะเขาไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน พี่หวังดีกับอินนะครับไม่อยากให้อินเสียใจทีหลัง”
“ขอบคุณค่ะพี่อิฐแต่ขนาดคนที่คิดว่าจริงจังก็ยังทำให้อินเสียใจมาแล้วถ้าจะเสียใจกับคนที่ไม่คิดจริงจังด้วยก็ไม่แปลกอะไรนี่คะ”
“อิน...”
“อินรู้ตัวดีค่ะว่ากำลังทำอะไรอยู่แค่นี้นะคะ อินมีงานต้องเคลียร์อีกเยอะ”
“ครับยังไงไว้คุยกันใหม่นะ”
‘เขาไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน’ทำไมทุกคนต้องพูดเป็เสียงเดียวกันหมดแม้แต่ตัวของธานินทร์เองก็ยังพูดให้เธอจดจำมาจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยจริงจังกับใครแล้วจะไม่มีวันเป็ไปได้เลยหรือที่จะนึกอยากจริงจังและจริงใจกับผู้หญิงสักคนคนที่เขาบอกว่าเป็คนพิเศษที่สุด คนแรกและคนเดียว
ประโยคนี้ของธานินทร์กินใจอินทิราโดยที่ทั้งสองคนอาจไม่รู้ตัว...
วันนั้นทั้งวันอินทิรารอคอยโทรศัพท์จากธานินทร์ก็เขาบอกเองว่าจะโทรมาหาแต่เมื่อเขาไม่โทรมาเธอก็ไม่กล้าโทรไปได้แต่คิดว่าเขาคงยังไม่ว่างธุระด่วนเมื่อวานอาจเป็ปัญหาใหญ่ที่เขายังสะสางไม่เสร็จสิ้นสติ๊กเกอร์อรุณสวัสดิ์ที่เธอส่งไปให้เมื่อเช้าก็บอกแค่ว่าเขาได้เห็นแล้วแต่ไม่มีอะไรส่งกลับมา อภินันท์เสียอีกที่ยังอุตส่าห์ส่งคำหวานๆ กับรูปน่ารักๆของน้องขนมเค้กมาให้ดู และลงท้ายด้วยสติ๊กเกอร์บอกแทนความรักและคิดถึง
‘ถ้าเลือกความรัก ก็เลือกพี่อิฐ แต่ถ้าเลือกผลประโยชน์ ก็คุณธานินทร์’
ศศิวิมลเคยพูดอะไรคล้ายๆแบบนี้ และเธอก็เหมือนจะเคยเห็นด้วย แต่ตอนนี้ชักอยากรู้แล้วว่าจะเป็ไปได้ไหมที่เธอจะได้ทั้งความรักและผลประโยชน์จากผู้ชายคนเดียวกัน
“พี่หวังดีกับอินนะครับไม่อยากให้อินเสียใจทีหลัง... แหมพระเอกลิเกยังอายเลยนะคะคุณอภินันท์ขา”
เสียงกระแหนะกระแหนหวานหยดย้อยจากด้านหลังทำเอาคนนั่งหน้าเคร่งต้องโคลงศีรษะใส่โทรศัพท์ในมือก่อนจะหันมองหลังอย่างนึกกังวลว่าธันย์ชนกจะรู้หรือเปล่าว่าเขาคุยกับใครและพาดพิงถึงใคร
“แอบฟังคนคุยโทรศัพท์นี่ถือเป็การเสียมารยาทหรือเปล่าครับคุณเตย”
“ธันย์ชนก!”
“อ้อครับคุณธันย์ชนก”
“ถ้าเจตนาแอบฟังถือว่าเสียมารยาทแต่ถ้าบังเอิญเดินมาได้ยินเอง ก็ไม่นับ”
ธันย์ชนกให้คำตอบไปหลังจากได้ในสิ่งที่้าทำไมเธอจะไม่รู้ว่าอภินันท์กำลังคุยกับกิ๊กเก่าที่เจอกันในงานคืนนั้นมันไม่ใช่เื่ยากเลยที่จะสืบย้อนกลับไปจนได้รู้ว่ารุ่นพี่สาวสวยที่เป็เ้าของเครื่องสำอาง‘INDIRA’ เคยเป็แฟนเก่ากับผู้ชายตรงหน้าเธอนี่ส่วนพวกเขาจะเลิกกันเพราะอะไรและทำไมฝ่ายชายต้องเลี้ยงดูลูกโดยลำพังนั่นเป็เื่ที่ยังไม่รู้และอยู่เหนือการคาดเดาของเธอแต่ที่แน่ๆ ผู้หญิงคนนั้นใจร้ายและเห็นแก่ตัวส่วนผู้ชายคนนี้ก็งี่เง่าเหลือเกินที่ยังตามตอแยผู้หญิงแบบนั้นอยู่
“โอเคครับแล้วที่คุณ ‘บังเอิญ’ เดินเข้ามาในห้องผมโดยที่ผมไม่รู้ตัวนี่มีธุระด่วนหรือครับ”แอบใส่คำตำหนิลงไปกลายๆและรู้ว่าคนฟังเข้าใจแต่แสร้งไม่สนด้วยการเชิดหน้ายกมือประสานอก
“นี่เป็ร้านของพี่ชายฉันฉะนั้นฉันก็มีสิทธิ์เดินไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบ ถูกไหม”
“ถูกก็ได้ครับ”ไหวศีรษะเล็กน้อยก่อนตอบไปแบบไม่อยากมีปัญหา “เชิญตามสบายนะครับ จะเดินเล่นนั่งเล่นหรือนอนเล่นยังไงก็เชิญ ถ้าไม่มีธุระกับผมก็ขอทำงานก่อน”
“ค่ะนี่มันเวลางาน คุณก็ควรทำงาน ไม่ใช่เอาเวลาไปคุยโทรศัพท์เื่ส่วนตัว” เดินเชิดหน้ากวาดสายตาสำรวจไปทั่วห้องราวกับเป็คนไม่รู้จักมารยาทแต่เธอไม่แคร์เพราะมีข้ออ้างให้ตัวเองว่าวันนี้เธอมีนัดสังสรรค์กับเพื่อนฝูงที่นี่เลยเข้ามาตรวจความเรียบร้อยก่อนถึงเวลานัดนิดหน่อย เผื่อจะได้เห็นอะไรๆอย่างเช่นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้
“ครับผม”อภินันท์เลิกสนใจคนพูดจาชวนหาเื่ด้วยการก้มหน้าก้มตาทำงานแต่ยังไม่วายชำเลืองมองตามร่างระหงไปเกือบทุกย่างก้าว
วันนี้ธันย์ชนกแต่งตัวล่อแหลมกว่าหลายครั้งที่เขาเคยเห็นเดรสสั้นพิมพ์ลายสีสดใสที่สูงขึ้นไปเหนือเข่าเกินคืบคอเสื้อก็เว้าลึกเสียจนเขาเกือบลืมหายใจเมื่อเผลอมองเพลินยิ่งเมื่อคุณเธอเดินไปหย่อนสะโพกกลมกลึงลงนั่งบนโซฟารับรองแขกเอื้อมมือไปหยิบนิตยสารบนโต๊ะมาเปิดดูก่อนเอนหลังพิงพนักแล้วตวัดเรียวขาขึ้นไขว่ห้างสาบานได้ว่าเขาเกือบทำปากกาหลุดมือ หัวใจหล่นวูบไปอยู่บนหน้าตักพนันกับตัวเองร้อยเอาหนึ่งเลยว่าไม่ได้ทำงานทำการแน่ถ้าธันย์ชนกคิดจะนั่งอ่านนิตยสารฆ่าเวลาอยู่ตรงนั้น
...เรียวขาขาวๆเนินอกอวบๆกับใบหน้าสวยใสไร้ตำหนิของเธอกำลังทำให้หนุ่มโสดลูกหนึ่งที่ห่างร้างการเสพเพศรสจากการซื้อขายมานานนับเดือนสติเตลิด
ต้องขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ดลใจให้เธอลุกขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาทีไม่เช่นนั้นคนที่พยายามนั่งข่มอารมณ์อยู่บนโต๊ะทำงานคงได้ธาตุไฟแตก
“จะกลับแล้วหรือครับ”
“ฉันนัดเพื่อนไว้มีสังสรรค์กันนิดหน่อย” เผลอหลุดปากบอกไปก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่จำเป็ต้องบอกราวกับรายงานแบบนี้ธันย์ชนกเชิดหน้าตอกกลับไปแก้โมโห “อ้อ แล้วถ้าฉันออกไปแล้วก็อย่าแอบโทรหากิ๊กเก่าอีกล่ะผู้หญิงเขาไม่สนก็ตามตอแยอยู่ได้ ไม่รู้สึกเสียศักดิ์ศรีบ้างหรือไง”
อารมณ์วาบหวิวเมื่อครู่กลายเป็คุกรุ่นทันทีที่จับน้ำเสียงเหยียดหยามของอีกฝ่ายได้ชายชาตรีต่อให้ทำเื่ไม่ควรแค่ไหนก็ไม่ชอบให้ใครมาตำหนิด้วยน้ำเสียงและคำพูดดูถูกดูแคลนแบบนั้นอภินันท์ขบกราม กลั้นใจแล้วลุกขึ้นยืนเท้าสองมือลงกับขอบโต๊ะ โน้นกายไปด้านหน้า เลิกคิ้วใส่ผู้หญิงหน้าเชิด
“แล้วคุณจะมาสนใจ‘เื่ส่วนตัวของผม’ ทำไมนักหนา”
“ฉันไมได้สนใจ”คนถูกกล่าวหาด้วยน้ำเสียงจับผิดโต้กลับรวดเร็ว
“ไม่สนใจแต่รู้ว่าผมตามตอแยใครอยู่” คนไม่คิดยอมให้ก้าวออกห่างโต๊ะทำงาน สาวเท้ายาวๆมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่เผลอหน้าถอดสีเล็กน้อยกับการจู่โจมอย่างรวดเร็วแต่นึกหรือว่าเธอจะกลัว
“ก็มันเดาไม่ยากนี่”
“เดาง่ายยังไงมิทราบ”
เมื่อถูกย้อนจนไปต่อไม่ถูกคนไม่เคยยอมแพ้ใครง่ายๆ ก็คิดหาลู่ทางเอาคืน ลำแขนสลักเสลาเหยียดแนบลำตัว กำหมัดกัดฟันแน่นเพื่อระงับอารมณ์ที่พุ่งขึ้นจุดเดือดโดยไม่รู้สาเหตุโกรธสายตาต่อว่าต่อขานที่เขามองมาโมโหรอยยิ้มเยาะเย้ยที่กำลังกล่าวหาว่าเธอเป็คนแพ้ ถูกต้อนจนเถียงไม่ออก
“ไม่เชื่อฉันก็ตามใจอยากถูกผู้หญิงหลอกอีกก็เชิญไม่เคยคิดบ้างเหรอว่าที่ลูกคุณเป็เด็กไม่มีแม่อยู่ทุกวันนี้เพราะอะไร”
“หยุดนะคุณเตย!”
“หยุดก็ได้แต่ขอบอกด้วยความหวังดีอีกนิดได้ไหมว่าเลิกหน้ามืดตามัวสักทีก็เห็นอยู่ว่าผู้หญิงแบบคุณอินทิราเขาไม่อยากได้ผู้ชายงี่เง่าอย่างคุณไปทำพ่อของลูก...อุ๊ย!”หลุดอุทานเสียงหลงเมื่อร่างบางถูกกระชากเข้าไปปะทะร่างหนาเต็มแรง
“แล้วผู้หญิงอย่างคุณล่ะอยากลองเป็แม่ของลูกผมดูบ้างไหม” สองมือหนาของอภินันท์กำแน่นอยู่บนสองไหล่บีบแรงจนหญิงสาวหน้าเหยเกแต่ยังเชิดหน้าสู้
“ปล่อยฉันนะ!”เธอรีบยกมือขึ้นยันแผงอกหนา แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมสักนิดหน้าอกอวบอิ่มกำลังบดเบียดอยู่กับแผงอกหนาถ่ายเทไอร้อนและกระแสวูบวาบให้แก่กันอย่างมากมายจนน่าใจหาย
“ตอบคำถามผมสิอยากลองเป็แม่ของลูกผมหน่อยไหม”
“ไม่!ไม่มีวัน” เสียงหวานตะเบ็งใส่หน้าเ้าของดวงตาสีเข้มที่กำลังลุกวาว
“ดี!เพราะผมก็ไม่อยากได้ผู้หญิงที่เก่งแต่ปากชอบดูถูกคนอื่นมาเป็แม่ของลูกผมเหมือนกัน!หยุดยั่วโมโหผมสักที ถ้าไม่อยากโดน!”
“โอ๊ย!”ร่างบางเซถอยหลังเมื่อถูกปล่อยให้เป็อิสระแบบไม่นุ่มนวลสักนิด “อีตาบ้ากล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้ คอยดูนะ ฉันจะฟ้องพี่ต้า!”
“เชิญ!ฟ้องเสร็จก็ฝากบอกพี่ชายคุณด้วยว่าผมลาออก”
“อ้อ...ไม่กลัวตกงานทั้งที่มีลูกต้องเลี้ยง คงมีรายได้พิเศษทางอื่นเยอะอยู่สิท่า”
“นี่คุณจะยั่วโมโหผมจริงๆใช่ไหม” คนถามกัดฟันกรอดแล้วเริ่มนับหนึ่งในใจบอกตัวเองว่าเขาจะยอมกัดฟันอยู่นิ่งๆ แบบนี้แค่นับถึงสามเท่านั้น
“ก็...”ธันย์ชนกอ้าปากจะย้อน แต่พอเห็นแววตาเอาเื่ของเขาเข้าก็เริ่มกลัวใจคำขู่ที่เขาตะเบ็งใส่หน้ายังดังก้องหู ‘ถ้าไม่อยากโดน’ โดนอะไรเล่า... บ้าจริง นี่เขาคิดจะทำอะไร ขู่จะปล้ำเธองั้นเหรอ
“เชิญออกไปจากห้องผมได้แล้วครับคุณธันย์ชนก”บอกอย่างใจเย็น แล้วนับสอง
“กล้าไล่ฉันเหรอ”
“ผมเชิญ...”ข่มใจไว้ แล้วนับสองจุดห้า
หญิงสาวเม้มปากกัดฟันแน่นมองหน้าคนเสียงเ็าแต่แววตาดุดันด้วยความรู้สึกยากเข้าใจกรุ่นโกรธจนร้อนรุ่มไปทั่วอก โมโหจนน้ำตาแทบเล็ด เจ็บแค้นแบบไม่ควรเป็แต่รู้สึกราวกับมีก้อนอะไรแข็งๆ มาจุกแน่นอยู่กลางลำคอในอกก็เหมือนมีอะไรมาถ่วงอยู่ตลอดเวลา...
ทำไมนะทำไมเธอต้องรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายคนนี้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ทุกครั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าอย่ามายุ่งกับเขา อย่าสนใจ ไม่ต้องอะไรทั้งนั้นแต่ทำไมเธอยังทำแบบนี้
“ฉันเกลียดคุณ”เสียงกระซิบส่งท้ายหลุดรอดออกไปก่อนการหันหลังให้แล้วเดินจาก
อภินันท์ถอนใจเฮือกแล้วนับสาม... โชคดีจริงๆที่เธอหันหลังจากไปได้เร็วกว่ามือของเขาที่กำลังจะยื่นไปคว้าร่างเธอกลับมา...จะคว้ากลับมาทำอะไร
481
![[จบ] เซียนซ่อมศาตรา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760365037_24698433.webp)
