ความสัมพันธ์ระหว่างบ้านซินเยวี่ยกับบ้านของอาสะใภ้สองนั้นย่ำแย่มาโดยตลอด
ั้แ่ซินเยวี่ยจำความได้ทั้งสองครอบครัวก็ไม่ลงรอยกัน
อาสะใภ้สองของซินเยวี่ยเพราะรูปร่างสูงโปร่ง แถมยังอ่านออกเขียนได้จึงได้รับการยกย่องจากครอบครัวสามีเป็พิเศษ ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากแต่งเข้ามาอาสะใภ้สองยังให้กำเนิดหลานชายตัวอ้วนถึงสามคน ในขณะที่แม่ของซินเยวี่ยนอกจากจะตัวเตี้ยไม่รู้หนังสือ ที่สำคัญที่สุดคือให้กำเนิดลูกสาวถึงสองคนติดกันเธอแต่งงานเข้ามาเร็วกว่าน้องสะใภ้ถึงสองปีแต่เมื่อน้องสะใภ้ให้กำเนิดลูกชายคนที่สามลูกสาวคนที่สองของเธอเพิ่งจะคลอดออกมาได้ไม่กี่เดือน
ก่อนที่จะให้กำเนิดหลินเต๋อหัวลูกชายคนเดียวแม่ของซินเยวี่ยก็ต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังในบ้านสามีต่อหน้าน้องสะใภ้ก็ต้องลดตัวลงครึ่งหนึ่ง เมื่อเกิดภัยธรรมชาติขึ้นปู่ย่าของซินเยวี่ยก็มักจะยกอาหารที่เหลือให้ครอบครัวลูกชายคนเล็กมองดูครอบครัวลูกชายคนโตอดอยาก กินเปลือกไม้กินรากหญ้า
แม้ว่าต่อมาแม่ของซินเยวี่ยจะให้กำเนิดลูกชายได้แต่ต่อหน้าน้องสะใภ้ที่มีลูกชายถึงสามคนก็ยังคงไม่มั่นใจ
ปู่ย่าของซินเยวี่ยไม่ชอบแม่ของเธอพวกเขาจึงไม่ชอบพี่น้องของเธอมากยิ่งขึ้น ั้แ่เล็กจนโตอาสะใภ้สองก็ยุยงให้ย่าและพ่อแม่ของเธอทะเลาะกันอยู่บ่อยครั้ง
เมื่อห้าปีก่อน ปู่ย่าเสียชีวิตไปทีละคนในเื่ของการดูแลผู้สูงอายุ ทั้งสองครอบครัวก็ทะเลาะกันไม่น้อยเกือบจะตีกันหัวแตก
ในตอนนี้ทั้งสองครอบครัวต่างก็เป็ศัตรูกันเพราะอยู่ใกล้กันมากเกินไป จึงมักจะเกิดการกระทบกระทั่งกันเพราะเื่เล็กน้อย
เมื่อกินอาหารเย็นซินเยวี่ยก็บอกพ่อแม่เื่ที่หมูหนีออกจากเล้า แล้วทำลายแปลงผักของอาสะใภ้สอง
พ่อหลินไม่ได้พูดอะไรยังคงก้มหน้าก้มตากินโจ๊กข้าวโพดต่อไป ในขณะที่แม่หลินก็รีบวางตะเกียบลงบนโต๊ะ“เยวี่ยเยวี่ย อาสะใภ้สองของแกมาหาเื่ด่าถึงบ้านแล้วใช่ไหม?”
สำหรับแม่หลินแล้วลูกสาวของตนมีสิทธิ์ให้ตนกับสามีด่าได้เท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์โดยเฉพาะอย่างยิ่งน้องสะใภ้ที่น่าตายคนนั้น
ซินเยวี่ยพูดอย่างเฉยเมย“แม่วางใจเถอะ หนูไม่ได้ปล่อยให้อาสะใภ้สองได้เปรียบไปมากนักหรอก”
พูดจบ ซินเยวี่ยก็ก้มหน้ากัดเจียนปิ่งในมือ
เพราะที่บ้านยากจนอาหารเย็นของบ้านซินเยวี่ยจึงเรียบง่ายมาก มีโจ๊กที่ทำจากข้าวโพดบดและเจียนปิ่งในสมัยนั้นเจียนปิ่งทำโดยใช้กระทะกลมขนาดใหญ่ ทำด้วยมือล้วนๆเจียนปิ่งหนึ่งแผ่นหนากว่าเจียนปิ่งที่ทำจากเครื่องจักรในยุคต่อมาถึงสองเท่า
ส่วนผักก็เป็เพียงผักป่าหรือผักตามฤดูกาลจะมีโอกาสได้กินเนื้อหรือกินเกี๊ยวก็ต่อเมื่อถึงเทศกาลสำคัญเท่านั้น
หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จซินเยวี่ยก็กลับเข้าไปในห้องของตนเอง
หลังจากเข้าไปในห้องซินเยวี่ยก็คลำหาไม้ขีดไฟบนขอบหน้าต่าง แล้วจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด
หากซินเยวี่ยจำไม่ผิดหมู่บ้านจะมีการใช้ไฟฟ้าในปี 1986 ก่อนที่จะมีไฟฟ้าใช้ที่บ้านก็ต้องพึ่งตะเกียงน้ำมันก๊าดในการให้แสงสว่างมีเพียงครอบครัวที่มีฐานะเท่านั้นที่จะสามารถซื้อเทียนไขได้ครอบครัวส่วนใหญ่ในหมู่บ้านก็เหมือนกับบ้านของซินเยวี่ยที่ต้องพึ่งตะเกียงน้ำมันก๊าดในการให้แสงสว่าง
ด้วยความกลัวว่าห้องจะดำตะเกียงน้ำมันก๊าดจึงถูกครอบด้วยโป๊ะใส ทำให้แสงสว่างยิ่งริบหรี่ลงไปอีกเหลือเพียงขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง
ซินเยวี่ยนั่งอยู่ใต้แสงไฟสลัวเธอกำลังไตร่ตรองอย่างละเอียดว่าก้าวต่อไปควรทำอย่างไรการที่ได้กลับชาติมาเกิดใหม่ เธอจะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตนเองได้อย่างไร?
เธอยังคงอยากจะสานฝันในการเข้ามหาวิทยาลัยให้เป็จริง
ในชาติก่อนเป็เพราะวุฒิการศึกษาของเธอไม่สูงพอ ในอาชีพครูจึงไม่มีความก้าวหน้ามากนักในขณะที่หลายคนที่เข้าสู่อาชีพนี้ช้ากว่าเธอ ต่างก็มีพัฒนาการที่ดีกว่าเธอมากเพราะวุฒิการศึกษาของพวกเขาสูงกว่า หากผ่านไปอีกสิบกว่าปีวุฒิการศึกษาระดับมัธยมปลายของซินเยวี่ยก็คงไม่มีโอกาสได้เป็ครู ถึงแม้จะเป็ได้ก็คงได้สอนแค่ในโรงเรียนเอกชน หรือโรงเรียนประถมในชนบทเท่านั้น เงินเดือนก็น้อยนิดแถมยังไม่มีหลักประกันในทุกๆ ด้านอีกด้วย
ซินเยวี่ยรู้ว่าตนเองพลาดโอกาสในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปแล้วหาก้าที่จะยกระดับวุฒิการศึกษาของตนเองก็มีเพียงเส้นทางเดียวเท่านั้นที่สามารถทำได้ นั่นคือการเรียนมหาวิทยาลัยภาคค่ำ
หากเรียนมหาวิทยาลัยภาคค่ำก็ต้องใช้เงินจำนวนมากมาสนับสนุน เงินเดือนของเธอคงไม่พอแน่นอนอีกอย่างพ่อแม่ก็คงไม่เห็นด้วย เธอจะหาเงินไปเรียนมหาวิทยาลัยภาคค่ำได้อย่างไร?
ซินเยวี่ยรู้ว่าหากตนเองจะเรียนมหาวิทยาลัยภาคค่ำก็ต้องไปเรียนที่เมืองหลวงของมณฑล การทำงานไปพร้อมกับการเรียนมหาวิทยาลัยภาคค่ำก็จะต้องเดินทางไปกลับอย่างแน่นอนเว้นแต่ว่าตนเองจะสามารถหางานทำในเมืองหลวงของมณฑลได้
การเรียนมหาวิทยาลัยภาคค่ำก็คือการสอบเข้ามหาวิทยาลัยสำหรับผู้ใหญ่ในยุคต่อมา
มันเกิดขึ้นหลังจากที่มีการปฏิรูปและเปิดประเทศการเรียนมหาวิทยาลัยภาคค่ำมีสองรูปแบบ แบบแรกคือเรียนทุกคืนและอีกแบบคือเรียนในวันเสาร์และวันอาทิตย์
ซินเยวี่ยคิดว่าหากตนเองเรียนมหาวิทยาลัยภาคค่ำก็จะต้องเดินทางไปมาระหว่างเมืองหลวงของมณฑลกับหมู่บ้านเฉวียนสุ่ยนอกจากค่าเล่าเรียนแล้ว ก็ยังมีค่าเดินทางและค่าครองชีพอีกซึ่งจะต้องใช้เงินจำนวนไม่น้อย เงินเดือนของเธอคงไม่พอแน่นอนพ่อแม่ไม่มีทางยอมให้เธอเก็บเงินเดือนทั้งหมดไว้กับตัวเองอย่างแน่นอนพวกเขากำลังจะสร้างบ้านให้พี่ชายต้องให้แม่วางแผนสร้างบ้านหลังใหญ่สามห้องให้พี่ชายซึ่งต้องใช้เงินจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว
เธอจะหาเงินจากที่ไหน?
ในขณะที่ไม่ได้ตั้งใจซินเยวี่ยก็เหลือบไปเห็นหนังสือพิมพ์เก่าที่ติดอยู่บนผนังเธอก็เกิดความคิดขึ้นมาในทันที
เธอสามารถหารายได้จากการเขียนบทความได้นี่นา
ในชาติก่อนซินเยวี่ยเริ่มเขียนบทความในหนังสือพิมพ์ชื่อดังแห่งหนึ่งใน่ปี 1990บทความบทแรกที่เธอส่งไปก็ได้รับการตีพิมพ์ในหน้าวรรณกรรมในหน้าแรกหลังจากนั้นบทความจำนวนมากของเธอก็ถูกนำไปลงไว้ในหน้าแรก
ใน่แรก ซินเยวี่ยเขียนเรียงความและบทกวีต่อมาเธอก็เริ่มเขียนนวนิยายสั้น พอถึง่ปี 2000 เธอก็เริ่มเขียนนวนิยายยาว
ก่อนที่เธอจะเสียชีวิตเธอได้เขียนบทความไปแล้วเจ็ดแปดร้อยบทความ นวนิยายสั้นและยาวปานกลางหลายสิบเื่และนวนิยายสิบสองเื่ในจำนวนนั้นมีนวนิยายสามเื่ที่ถูกนำไปดัดแปลงเป็ภาพยนตร์และได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติชื่อดัง