นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๒๑
บุษขับรถไปเทียบที่หน้าบันไดตัวบ้าน และจอดรถ ป้าอี๊ดและสาวใช้ส่วนหนึ่งรอต้อนรับคุณนัทอยู่ที่หน้าบันใดนั่น ยัยบุษมันรอจน ‘คุณนัท’และ ‘คุณนพ’ ของมันพร้อมมันจึงเปิดประตูรถให้
“ขับรถดีมากนะ” นัทชมบุษ เมื่อเขาก้าวออกจากตัวรถ
มันหน้าบานทันที!!
นัทหันไปบอกป้าอี๊ด “ต่อไปให้บุษขับรถให้นัทตลอดนะป้าอี๊ด”
“ค่ะคุณหนู”
แล้วคุณหนูของป้าอี๊ดก็สั่งงานเด็กๆที่ยืนอยู่ข้างป้าอี๊ด “อ้อ..เอาของทั้งหมดในรถ ไปที่ห้องนอนนัทนะ”
“ค่ะคุณหนู” สำหรับคุณหนูที่เธอสุดรักแล้ว ป้าอี๊ดยินดีทำให้ทุกอย่าง
แล้วณัฐกนกก็เดินเข้าตัวบ้านไป นพนิตเดินตามไปติดๆ เขายิ้มให้บุษและแอบสวัสดีทักทายป้าอี๊ดแบบไม่มีเสียง
จนทั้งสองต้องยิ้มออกมา
นพยังได้ยินเสียงป้าอี๊ดสั่งการให้สาวใช้คนอื่นๆเอาของลงจากรถ และขนขึ้นไปที่ห้องนอนของคุณนัท
ทั้งคนพี่และคนน้องเข้าไปขลุกอยู่ด้วยกันในห้องแสงอุทัย แม้เขนจะมาขอพบ แต่ณัฐกนกก็เลือกถามว่า มีเื่ด่วนหรือไม่?ถ้าไม่มี ขอให้มาคุยพรุ่งนี้ทีเดียวเลยจะดีกว่า ซึงเขนก็ไม่เร่งเร้าอะไร เพราะไม่มีเื่อะไรที่เขาต้องรีบรายงานให้คุณนัทตัดสินใจ
วันนี้ทั้งณัฐกนกและนพนิตต่างก็ไม่ลงมาทานอาหารค่ำ เขนจึงให้สาวใช้ ลำเลียงอาหารไปที่บ้านเขาเพื่อที่เขนจะได้นั่งทานกับทบทู ลูกชายของเขา
“ที่พ่อไม่อยากให้ทูไปบ้านโน้น เพราะพ่อไม่อยากให้ทูเจอไอ้คนนั่น”
“แหม.. พ่อพูดยังกะว่าเค้าเดินเพิ่นพ่านไปทั่วบ้านตลอดเวลาอย่างนั้นแหละ” ทบทูต่อปาปต่อคำบิดาอย่างนึกสนุก
“มันก็ต้องกันไว้ก่อนสิ” เขนจริงจังขึ้น
“ก็เค้าอยู่ในห้องเค้า หรือไม่? ก็อยู่กับอานัทไม่ใช่เหรอพ่อถึงไม่ลงมาทานข้าวข้างล่าง พ่อถึงได้มาทานข้าวกะทูได้” ทูยังหาทางพูดต่อไปจนได้
“หาเื่พ่อใช่ไหม?” เขนเสียงแข็งขึ้น
“ก็พ่อไม่มีเหตุผลนะ” ทบทูดื้อกับพ่อ
“พ่อไม่อยากให้ทูเจ็บ”
คำพูดพ่อเขน ทำให้ทบทูต้องสบตาพ่อของเขา “พ่อกลัวว่าทูจะรักพี่เค้าแล้วเจ็บเพราะพี่เค้าอย่างนั้นเหรอ?”
“มันมากกว่านั้น” เขนบอกลูกชาย “ถ้าอานัทรู้ว่าทูชอบมันแล้วอานัทสั่งลูกน้องมาทำร้ายทู พ่อจะทำยังไง”
ทบทูอึ้งไป เขาเคยได้ยินสาวใช้พูดกันว่าอานัทมีลูกน้องเป็พวกขาโหดแต่ก็ไม่เคยคิดว่าจริง จนวันนี้.. จนคนที่เผลอพูดออกมา.. คือพ่อของเขา!!
“จำคำพ่อไว้ ไอ้เด็กนั่นเป็ของอานัทอานัทไม่ยอมให้ใครไปใช้ของของเค้าหรอก หักห้ามใจเถอะลูก เชื่อพ่อ”
ทบทูได้แต่พยักหน้า และก้มหน้ารับคำของบิดาทั้งที่รู้ว่า.. หัวใจตนลอยไปอยู่กับนพนิต ั้แ่ครั้งแรกที่ได้สบตากันแล้ว
รุ่งเช้า ที่โต๊ะอาหาร ณัฐกนกลงมานั่งทานอาหารเช้าพร้อมกับนพนิต สักครู่เขนก็เดินเข้ามานั่งด้วย นพนิตไหว้ทักทายเขน เขายิ้มให้แบบขอไปที
“มีเื่อะไรด่วนมั้ย เขน”
“ไม่มีครับ”
“เขนจัดการให้ฝ่ายการเงิน ให้เงินเดือนนพ เดือนละห้าหมื่นด้วยนะ” ณัฐกนกพูดเรียบๆ อย่างแสนปกติ
แต่นพนิตกลับใจนสะดุ้ง!!
“พี่นัท!! ไม่ต้องหรอครับ” นพละล่ำละลักพูด จนลิ้นแทบจะพันกัน
เขนมองหน้ามัน ความจงเกลียด จงชังชัดเจนในแววตานั่น “ให้อยู่ในตำแหน่งอะไรดีครับ”
“ที่ปรึกษาอะไรสักด้านก็ได้” ณัฐกนกพูดอย่างไม่ใส่ใจ “จัดการเลยนะ”
“ครับ คุณนัท” เขนย้ำเสียง ‘คุณนัท’ และตวัดตามองนพจนนพนิตนึกได้ว่า เขนเคยบอกให้เขาเรียกว่า.. คุณนัท ไม่ใช่.. พี่นัท
“วันนี้ นัทจะให้บุษขับเบ๊นซ์ยาวคันดำไปส่งนัทแล้วจะให้มันพานพไปเปิดบัญชีธนาคารด้วย เขนไปเองนะ”
“ครับ คุณนัท” เขนรับคำอย่างไร้อารมณ์
แต่นพนิตเห็นทุกอย่างในแววตาของเขนแววตาที่วาวโรจน์ด้วยความโกรธ แต่เขานิ่งเฉย ราวกับูเาไฟที่รอเวลาะเิ
นพนิตรู้สึกกลัวเขนขึ้นมาจับใจ แต่จะไม่เจอก็ไม่ได้มันทำอะไรไม่ได้จริงๆ อย่างเดียวที่เขาควรทำตลอดเวลา คือการอยู่กับพี่นัทของเขา
จากนั้นไม่นานนัก นังบุษในชุดพนักงานขับรถสุดเท่ก็มายืนรอที่หน้าบันไดบ้าน แสดงว่ารถพร้อมเดินทางแล้ว
นพนิตเห็นว่าเขนทานอาหารอิ่มแล้วแต่เขาเลือกที่จะนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารนั่นต่อ พี่นัทของเขากำลังจะลุกขึ้นไปหยิบข้าวของที่ห้องนอน นพคิดได้ทันทีเลยว่า เขาเองก็ควรไปหยิบอะไรสักอย่างในห้องนอนเช่นกันจะได้ไม่ต้องอยู่ที่ตรงนี้กับคนที่เกลียดเขาอย่าง.. เขน
พอพี่นัทของเขาลุกขึ้นเดินไปห้องนอน นพนิตก็ขยับตัวลุกขึ้นตาม
“เดี๋ยวสิ” เขนพูดเรียบๆ “นั่งคุยกันก่อนสิ”
นพนิตที่ขยับตัวลุกขึ้นเลยต้องทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง “ครับคุณเขน”
“ฉันต้องใช้เอกสารสำคัญ อย่าง.. บัตรประชาชนทะเบียนบ้าน วุฒิการศึกษา” เขนมองหน้านพนิ่ง “แกมี .. ” เขนทอดเสียงดูถูก “ .. ใช่ไหม?”
นพนิตรู้สึกได้ถึงการดูถูกเหยียดหยามที่แฝงมากับน้ำเสียงนั่น แต่เมื่อเขาเลือกที่จะอยู่ตรงนี้ก็ต้องใจดีสู้เสือให้ที่สุด “มีครับเดี๋ยวนพไปหยิบมาให้นะครับ”
“ไม่ต้องหรอก” เขนก็ยังพูดเรียบๆ เหมือนเดิม “แค่รู้ว่ามี ก็พอแล้ว” แล้วเขนก็ลุกขึ้นยืน ะโเรียกนังบุษ “บุษ”
“ขา คุณเขน” มันรีบตอบรับคำเรียก และเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา ‘คุณเขน’ อย่างเร็ว
“เอาเอกสารสำคัญของ.. นพ” เขนเลือกทอดเสียง ให้คนฟังรู้ว่าคนนี้ไม่มีคำว่า ‘คุณ’ นำหน้า “แล้วไปถ่ายเอกสารแล้วเอาไปให้ฉันที่ห้องทำงานด้วยนะ”
“ค่ะ”
“ไปรอที่รถคุณนัทได้แล้ว” เขนบอกบุษ
“ค่ะ คุณเขน” มันก้มหน้า รับคำ แล้วเดินกลับไปที่จุดที่มันยืนรอเมื่อสักครู่
“ผมขอขึ้นไปเอาเอกสารสำคัญก่อนนะครับ” นพนิตพยายามสุภาพกับเขนอย่างที่สุด
เขนพยักหน้าอย่างเสียมิได้ “มีก็ดี” เขาพูดลอยๆ เมื่อนพนิตยืนขึ้น “ทีแรกคิดว่าคนเถื่อน” พร้อมกับสบตานพนิตอย่างชิงชัง
นพนิตถึงกับหน้าชาเลยทีเดียว!!
เขนหันตัวเพื่อจะเดินกลับไปทางบ้านของเขา แต่เขาเลือกหยุดยืนรงหน้านพ และกัดฟันพูดกับนพอย่างแ่เบา “อย่ายุ่งกับลูกกูไม่งั้นมึงไม่ตายดีแน่ๆ”
พูดจบเขนก็เดินผ่านหน้านพนิตไปบ้านของเขา ราวกับว่าเมื่อครู่เขาไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ
เป็นพนิตซะอีก ที่ยืนนิ่ง!!
ช็อค!!
กับคำพูดของเขน!!
...
พี่นัทของเขาเดินลงบันไดมาแล้ว
นพนิตเพิ่งได้สติ จึงขอให้พี่นัทรอเขาสักครู่ นพรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องเพื่อเอาเอกสารสำคัญทั้งหมดติดตัวไปด้วย เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้อะไรบ้าง
นพนิตวิ่งกับลงมาพร้อมกับสารพัดเอกสารแล้วก็รีบวิ่งไปที่รถ ซึ่งบุษยังคงยืนรอเปิดประตูให้ เขาจึงรีบเข้าไปนั่ง พี่นัทของเขานั่งรออยู่ด้านในตัวรถอยู่แล้ว บุษปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งที่คนขับขับรถไปที่สำนักงานของณัฐกนก
แม้จะรู้สึกไม่สบายใจกับสารพัดคำพูดของ ‘คุณเขน’ แต่เมื่ออยู่ใกล้พี่นัทอย่างนี้ นพนิตก็ยังอยากที่จะชิดใกล้พี่นัทอยู่ดีเขาจึงแทรกตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนณัฐกนก
“ถ้าสูทพี่นัทยับ นพจะถูกว่ามั้ยครับ” เขาออดอ้อน
จบตอน๒๑
2K
