PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

        วันต่อมา

        08.01 น.

        โรงพยาบาล

        "เรียวเอาผลไม้มาเยี่ยมค่ะ...คุณลุงเป็นยังไงบ้างคะ" เรียวยื่นตะกร้าผลไม้ส่งให้ขวัญหทัยก่อนจะมองไปที่ชายวัยกลางคนที่นอนอยู่

        "ก็ต้องกายภาพนิดหน่อย ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกค่ะ"

        "เรียวกินอะไรมาหรือยัง" คณินส่งเสียงถาม

        เรียวมองชายหนุ่มตรงหน้าที่มีอาการผอมโทรมมาก จากที่เจอกันครั้งล่าสุด ไม่รู้ว่าเครียดเรื่องคุณลุงหรือเครียดเรื่องครอบครัวกันแน่

        "เรียบร้อยแล้วค่ะ..." เธอเดินเข้าไปใกล้เขาก่อนจะกระซิบเสียงเบา "พี่คณินก็ดูแลตัวเองหน่อยนะคะ...เรียวว่าพี่ดูซูบไปเยอะเลย"

        "ขอบคุณที่เป็นห่วงกันนะ"

        "เรียวเป็นห่วงพี่อยู่แล้ว"

        "...ว่าแต่หนูมากับใคร มาคนเดียวเหรอ เดี๋ยวป้าให้คณินไปส่งที่ทำงาน"

        "ไม่ต้องค่ะ...เรียวมากับคุณพอลสัน...เขารออยู่ที่หน้าเคาร์เตอร์"

        "อ่อ...ทำไมเขาไม่เข้ามาล่ะ"

        "เขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่ค่ะ น่าจะเป็นงานด่วน"

        "...คุณพอลสันดูรักหนูมากเลยนะ...ป้าดีใจที่หนูได้เจอคนดีๆ แบบเขา"

        "ขอบคุณนะคะ...เขาเป็นคนดีค่ะ...ดีจริงๆ " เรียวพูดพลางปรายตามองไปยังชายวัยกลางคนที่นอนอยู่บนเตียง เธออยากจะบอกคุณลุงคจรเหลือเกิน ว่าลูกชายคนนี้ของเขาดีมากกว่าที่เขาคิดไว้มาก เธออาจไม่ได้รับรู้เรื่องราวมากมายเท่าไหร่ในครอบครัวของคุณพอลสัน แต่เธอก็พอจะรับรู้ถึงความเจ็บปวดของเขาอยู่บ้าง

        "งั้นเรียวไม่รบกวนแล้วนะคะ ทุกคนจะได้พักผ่อน"

        เรียวเดินออกมาจากห้องทันทีที่พูดจบโดยมีขวัญหทัยเดินตามออกมาส่ง

        "หนูเรียว"

        "คะ? "

        "ป้าขอแสดงความยินดี เรื่องแต่งงานด้วยนะ จะจัดวันไหนเมื่อไหร่ อย่าลืมเชิญป้าด้วยนะ"

        "แน่นอนสิคะ...เรียวต้องเชิญทุกคนอยู่แล้ว...ขอบคุณนะคะ"

________________________

        หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล

        "นายครับ...คุณพอร์ชเจอกับคุณขวัญหทัยเมื่อวานนี้ครับ"

        "เจอกันได้ยังไง"

        "เธอไปดักเจอคุณพอร์ชครับ"

        "คงไม่ได้คุยเรื่องอะไร นอกจากเรื่องผู้ชายคนนั้น" พอลสันบ่นพึมพำอย่างครุ่นคิด

        "ครับ? "

        "แล้วท่าทางของพอร์ช...เป็นยังไง"

        "ดูเหมือน...พวกเขาสองคนจะเคยเจอกันมาก่อน"

        เคยเจอกันมาก่อนงั้นเหรอ...

        "เป็นไปไม่ได้...พอร์ชจะไปรู้จักผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง"

        "แต่เธอถามคุณพอร์ชว่า...จำได้ไหม...แสดงว่าต้องเคยเจอมาก่อนนะครับ"

        "..."

        "คุณพอร์ชมีท่าทีเฉยชา ไม่ได้แสดงอาการอะไร...แต่..."

        "แต่อะไร"

        "แต่หลังจากคุยจบแล้ว คุณพอร์ชก็ขับรถมาที่หน้าโรงพยาบาล...นั่งอยู่ในรถประมาณชั่วโมงกว่าถึงได้ขับออกไปครับ"

        "...อืม"

        "ถ้าคุณพอร์ช มาเยี่ยมคุณคจรที่นี่...นายจะ..."

        "ช่างเถอะ"

        "..."

        "ฉันห้ามอะไรไม่ได้อยู่แล้ว"

        "ครับ..." พอลสันยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามให้เควินพูดต่อ สายตาก็จ้องมองไปยังหญิงสาวที่เดินตรงมา

        "เรียบร้อยแล้วเหรอ" เขาถาม

        "ค่ะ คุณลุงต้องกายภาพทุกวัน ไม่นานคงได้ออกจากโรงพยาบาล"

        "อืม"

        "คุณไม่อยากเข้าไปเยี่ยมคุณลุงหน่อยเหรอคะ"

        "ผมไม่รู้จักเขา...เข้าไปก็คงไม่ได้พูดอะไรอยู่ดี คุณเข้าไปนะดีแล้ว"

        "งั้น...เรากลับกันเถอะค่ะ"

        "คุณพอลสัน..." เสียงหวานปริศนาเรียกชายหนุ่มข้างกายเรียว ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ "ใช่คุณพอลสันหรือเปล่าคะ"

        "ครับ" เควินรีบยืนกันหญิงสาวคนนั้นไว้เพื่อให้เว้นระยะห่าง ก่อนจะตอบแทนนาย "คุณเป็นใครครับ"

        "ฉันคือคนที่เคยดูแลคุณพอลสันมาก่อน จำไม่ได้เหรอคะ"

        "..."

        "เควิน..." พอลสันขมวดคิ้วเรียกลูกน้องแล้วกระซิบเสียงเบา "ใคร..."

        "เอ่อ...ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นหมอที่เคยดูแลนายตอนที่โดนลอบยิงที่แคนาดาเมื่อหลายปีก่อนครับ" เควินเอียงคอไปตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เบาที่สุด

        "แคนาดา...แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่"

        "พอดีฉันเรียนจบแล้วได้กลับมาทำงานอยู่ที่นี่ค่ะ" หญิงสาวคนดังกล่าวพูดขึ้น สายตายังมองพอลสันไม่วางตา "ไม่นึกว่าจะได้เจอคุณ"

        "..." เควินหันกลับไปมองเธอก็อึ้งสักพัก เขาพูดเสียงเบาขนาดนี้ เธอได้ยินได้ยังไง

        "สวัสดีครับ" เควินทักทายด้วยมารยาท

        "ว่าแต่คุณพอลสันป่วยเหรอคะ"

        "เปล่า" พอลสันตอบเสียงเรียบ

        "แล้วมาที่โรงพยาบาลเพราะอะไรเหรอ...หรือมาเยี่ยมใคร..."

        "..." พอลสันไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่โอบเอวเรียวแล้วเดินผ่านหน้าหญิงสาวคนนั้นไปทันที

        "มาเยี่ยมคนรู้จักครับ" เควินตอบแทนเจ้านาย "พอดีนายมีธุระต้องไปต่อ ขอตัวนะครับ"

        "..."

________________________

        09.03 น.

        "จีน...ลูกจะไปเจอกับคุณภัทรอีกทีวันไหน"

        "..."

        "วันนั้นหนูเห็นแหวนเพชรเขาไหม วงใหญ่มาก แล้วสร้อยคอนั่นอีก...ถ้าหนูได้ทำงานให้เขา...ต้องเป็นเด็กดีหน่อยนะลูก ให้เขาเอ็นดูจะได้พลอยสบายไปด้วย"

        "แม่คะ...แม่ไม่คิดว่าเขาอาจจะมาหลอกเราเหรอ"

        "เรามีอะไรให้เขาหลอกล่ะ...คิดมากเกินไปหน่อยแล้ว...แม่ไปดูประวัติเขามา ประวัติดีมากๆ โปรไฟล์ดีที่สุด เผลอๆ ดีกว่าคุณพอลสันอีกด้วย...พูดถึงแล้วก็น่าโมโห คนไม่รู้จักบุญคุณคน! "

        "แม่คะ...เลิกพูดถึงเขาได้แล้ว"

        "เรานั่นแหละ...เลิกสนใจเขาได้แล้ว มีอะไรดีนักหนา"

        "ก็รักที่เขาเป็นเขา ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว"

        "แต่เขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงหน้าหวานคนนั้น"

        "แม่คิดว่า...เขาจะได้แต่งงานกันไหมคะ"

        "แล้วทำไมจะไม่ได้แต่งล่ะ...ในเมื่อเขาก็เตรียมอะไรไว้หมดแล้ว อาจจะเหลือแค่จัดงานเองมั้ง"

        "คุณพอลสัน...คงรักคุณเรียวมากจริงๆ "

        "แค่มองดูก็รู้แล้ว...เขามีสายตาหวานเยิ้มมองแค่เธอคนนั้นคนเดียวเท่านั้นแหละ"

        "...หนูสวยไม่เท่าเธอเหรอ" แม่เดินเข้ามาประคองใบหน้าของลูกสาวไว้ก่อนจะลูบแก้มด้วยนิ้วโป้งอย่างเอ็นดู

        "ใครว่ากันเล่า...ลูกสาวแม่สวยที่สุดแล้ว...ใครที่ไหนก็สู้ไม่ได้"

        "แต่หนูสู้คุณเรียวไม่ได้"

        "แล้วทำไมต้องเปรียบเทียบกับผู้หญิงคนนั้นด้วย...หนูดีกว่าตั้งเยอะ...เลิกสนใจได้แล้ว"

        "...ค่ะ"

        "งั้นเรื่องคุณภัทร..จะเอายังไง แม่จะได้โทรหานายหน้าที่ดินเพื่อขอเบอร์โทรคุณภัทร"

        "หนูไม่อยากไป"

        "แต่ตอนนี้งานเราหายไปหมดเลยนะ...ต้องเป็นเพราะสองพี่น้องกลั่นแกล้งครอบครัวเราแน่ๆ "

        "แม่อย่าคิดมากเลยนะคะ ยังไงคุณพอลสันก็ช่วยพวกเราไว้เหมือนกัน"

        "ที่เขาช่วยเราเพราะเราช่วยเขาก่อนต่างหาก"

        "..."

        "เชื่อเถอะว่าเขาต้องมีจุดอ่อนให้คนอื่นจับจุดได้แน่"

        "แม่คิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้นเหรอคะ...จะมีคนทำอะไรเขาได้ด้วยเหรอ" ขนาดเธอยังทำอะไรเขาไม่ได้สักอย่าง ถึงโดนเล่นงานยับแบบนี้

        "ทำไม...มีอะไรหรือเปล่า" แม่หันไปมองลูกสาวที่กำลังทำสีหน้าลังเลอยู่ "หนูจะพูดอะไร"

        "...เปล่าค่ะ" เธอส่ายหน้าไปมา

        "สีหน้าหนูมันเหมือนมีอะไรจะพูดเลยนะ"

        "เปล่าค่ะ...ไม่มีอะไรจริงๆ "

        "จีน...งั้นเรื่องคุณภัทร...หนูจะเอายังไง"

        "..."

        "เอาตามที่แม่บอกดีไหม เป็นแค่งานชั่วคราว บางทีเขาอาจจะช่วยให้เราโด่งดังไปต่างประเทศเลยก็ได้"

        "..."

        "อย่าเอาแต่พึ่งพาบริษัทนั่นเลย ขนาดนางแบบในสังกัดยังไม่รู้จักดูแล ปล่อยให้ว่างงานอยู่ได้"

        "..."

______________________

        10.36 น.

        โรงแรมอีเจ้น

        "สรุป...แกเลิกคุยกับหนุ่มที่นัดดูตัวแล้วเหรอ"

        [ใช่]

        "ทำไมอ่ะ ฉันว่าเขาก็ดูดีเหมาะกับแกนะ"

        [ก็...ก็...]

        "มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้หรือเปล่า...หรือว่ามีใครไม่พอใจ"

        [ใครจะไม่พอใจ...ไม่มีสักหน่อย]

        "ทำไมต้องพูดน้ำเสียงอ่อน"

        [ใคร...ฉันเหรอ]

        "ก็แกนะสิ"

        [...เห้อ...คิดถึงเธียเตอร์จังเลย]

        "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง"

        [เปล่าสักหน่อย...ตอนเที่ยงแกว่างไหม ไปกินข้าวกัน]

        "ตอนเที่ยงฉันนัดกับคุณพอลสันไว้...ตอนเย็นได้ไหมล่ะ"

        [ก็ได้...ว้ายยยย!]

        "...จันทร์เจ้า...จันทร์เจ้าแกเป็นอะไร...จันทร์เจ้า! "

        [...]

        "จันทร์เจ้า!!! "

        [เรียว...แค่นี้ก่อนนะ...มีเรื่องนิดหน่อย...ไว้ฉันโทรกลับ]

        "เอ้า..."

        ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

        เกิดเรื่องอะไรกันแน่ จันทร์เจ้ากำลังซื้อกาแฟอยู่ไม่ใช่เหรอ แล้ว...เกิดอะไรขึ้น

_______________________________

        12.30 น.

        ที่ร้านอาหาร

        "เรื่องถ่ายแบบเปิดตัวให้โรงแรม...คุณจะไปดูด้วยกันไหม"

        "..."

        "ฉันคิดว่าจะโทรหาคุณไลม์..."

        "ผมจะคุยกับเขาเอง"

        "คุณพอลสันคะ...ถ้าคุณไม่โอเค.."

        "เอาตามแผนเดิมได้เลย...ผมโอเค...เพราะว่ามีคุณ"

        "..."

_____________________________________

        ต่างประเทศ

        "ไง..."

        [เป็นยังไงบ้าง...มีงานให้ทำจนไม่ว่างมาดูงานที่โรงแรมเลยสินะ]

        "ต้องขอบคุณนาย...ที่ให้ฉันมีงานทำ...ขอบคุณจริงๆ "

        [ยินดีครับ...ที่ฉันโทรมา...จะคุยเรื่องการถ่ายแบบโฆษณาให้โรงแรม]

        "ทำไมไม่ติดต่อคุณจีนไปเล่า"

        [ก็เพราะติดต่อหุ้นส่วนคนสำคัญดีกว่า]

        "อ่อ...เข้าใจล่ะ...คุณจีนที่ชอบนายมานานดูท่าจะเสียใจแย่เลยนะ...ที่โดนนายรังเกียจขนาดนี้"

        [แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ]

        "นั่นสิ...น้อยไปด้วยซ้ำ...นายคงกำลังจะหาทางบี้หล่อนให้จมดินสินะ"

        [ก็รู้ดีนิ...ในเมื่อโดนเข้ากับตัวแล้วก็คงอยู่เงียบๆ ได้แล้วนะ...ฉันไม่อยากให้นายต้องอยู่ตัวคนเดียว]

        "..."

        [แค่น้องชาย...ที่กำลังจะเข้าไปอยู่ในที่มืดมิดก็คงจะปวดใจพอดูแล้ว...ถ้าพ่อเข้าไปอีกคน...คงได้อกแตกตายทั้งบ้านแน่]

        "อย่าขู่กันให้มาก"

        [ฉันขู่เหรอ...นี่ฉันเตือนต่างหาก...เตือนครั้งสุดท้าย...เพราะต่อไปมันจะไม่มีอะไรที่จะทำให้นายต้องป้องกันตัวเองได้อีกแล้ว]

        "..."

        [ตระกูลคาร์เตอร์กำลังจะแตกหักและพังไม่เป็นท่า...ลุกขึ้นตอนนี้ก็คงสาย]

        "..."

        [โชคดีนะไลม์]

        "..."

        ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

        ไลม์จับโทรศัพท์ในมือแน่น พร้อมกับกัดฟันและเรียกชื่อชายหนุ่มที่เพิ่งวางสายไป

        "...พอลสัน..."

___________________________

        18.30 น.

        "เรียว! ...ทางนี้" จันทร์เจ้าลุกขึ้นจากที่นั่งก่อนจะกวักมือเรียกเพื่อนสาวอย่างตื่นเต้น

        "อะไร...เจอหน้าฉันต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ"

        "เปล่า...นั่งก่อนๆ "

        "สรุปเมื่อตอนเช้าแกเป็นอะไร...ฉันโทรกลับไปก็ไม่รับ" เรียวเดินตรงไปนั่งโต๊ะตรงข้ามกับจันทร์เจ้า แล้วหยิบเมนูอาหารขึ้นมาดู "แกสั่งไปยัง"

        "ยังแกสั่งเลย"

        "งั้นเอาอาหารขึ้นชื่อของที่นี่ก็แล้วกันนะคะ"

        "ได้ค่ะ"

        "เยอะนะ...แกจะกินหมดเหรอ"

        "หมดสิ...ตกลงเรื่องเมื่อเช้า..."

        "ก็ตอนที่ฉันโทรหาแกฉันกำลังซื้อกาแฟอยู่...แล้วตอนจะเดินออกจากร้านดันไปชนผู้ชายคนหนึ่งเข้า...ไม่อยากจะบอกเลยว่าเขาหล่อมาก...แบบ...หล่อเวอร์ๆ "

        "แล้วยังไงต่อ...แกขอเบอร์เขาหรือไง"

        "ใครจะหน้าด้านขนาดนั้น"

        "แล้วตกลงยังไง...ได้คุยกันหรือเปล่า"

        "คุย...แต่แค่แปบเดียวเท่านั้นเอง...พอดีตอนนั้นมีคนโทรตาม ฉันเลยต้องรีบไป"

        "งั้นก็อดเจอแล้วสิ"

        "ใครว่าล่ะ...ฉันได้นามบัตรมาแล้ว"

        "รวดเร็วมาก"

        "แน่นอน"

        "แล้วคิดจะโทรหาเขาเมื่อไหร่"

        "ฉันก็กำลังนึกอยู่ว่าจะโทรตอนไหนดี...เพราะเสื้อสีขาวของเขามันเป็นคราบกาแฟแน่ๆ ...ฉันอาจจะไปหาซื้อเสื้อก่อนแล้วค่อยโทรนัดเขาออกมา"

        "งั้นก็ขอให้โชคดีนะคะเพื่อนรัก"

______________________

        19.21 น.

        "สวัสดีครับคุณจีน"

        "สวัสดีค่ะ"

        "เชิญนั่งสิครับ" จีนยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เธอไม่รู้ว่าควรเดินเข้าไปหรือออกไปจากที่นี่ดี...แต่เพราะแม่โทรไปหาผู้ชายคนนี้แล้ว เธอถึงต้องออกมาตามนัดไม่งั้น เขาคงมองว่าครอบครัวเราไม่ทำตามคำพูด

        แต่...ทำไมต้องนัดตอนกลางคืน มันดึกมากและที่สำคัญ ที่นี่คือกาสิโน การพนันของไฮโซชั้นสูง ถึงจะสู้ของคุณพอลสันไม่ได้ แต่ก็ไม่มีอะไรที่เทียบไม่ติด มีทั้งผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่มากับเสี่ยหรือคนเหล่านั้น ซึ่งเธอก็พอจะเคยเห็นหน้าบ้างในวงการบันเทิง

        "..."

        "หรือว่า...อยากจะยืนคุยครับ"

        "..." จีนเห็นสายตาคมเข้มจ้องมองมาก็เริ่มขยับตัวและเดินไปนั่งริมสุดของโซฟาตัวยาว

        "ทำไมนั่งไกลจัง...มานั่งใกล้ๆ กันหน่อยสิครับ"

        "..." เธอจำใจเดินเข้าไปใกล้เขาก่อนจะนั่งลงข้างกายตามแรงดึงของมือหนา

        "ว้าว...กลิ่นคุณมันหอมมากๆ เลย"

        "เอ่อ...คุณภัทรคะ...เรามาคุยธุระกันดีกว่านะคะ" จีนพยายามผลักดันหน้าอกแกร่งให้ห่างออกและดูเหมือนความพยายามของเธอจะทำให้ฝ่ายชายปล่อยมือออกอย่างว่าง่าย เปลี่ยนมานั่งตัวตรงและยกแก้วเหล้าดื่ม

        "ธุระที่ว่า...คือข้อตกลงระหว่างเราใช่ไหม...ถ้าผมตกลงซื้อที่ดินของแม่คุณ...คุณจะทำงานให้ผมใช่ไหมครับ"

        "มันอยู่ที่ว่างานของคุณคืออะไร..."

        "งาน..." ชายหนุ่มใช้มือหนาวางลงบนขาอ่อนของเธอก่อนจะลูบไล้ช้าๆ "...มันอยู่ที่ความพึงพอใจของผม"

        "..."

        "แค่คุณ..."

        "อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ..." จีนจับข้อมือเขาไว้แน่น "ฉันคือนางแบบของบริษัทใหญ่ เดิมที ก็มีงานที่ฉันต้องทำอยู่แล้ว ตารางเต็มเกือบทุกวัน แต่ที่ตัดสินใจมาที่นี่ เพื่อตกลงเรื่องการทำงานที่ถูกกฎหมายกับคุณ ไม่ได้มาขายตัว"

        "ฮ่าๆๆๆๆๆๆ " ชายหนุ่มกุมหน้าท้องของตัวเองพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะดังลั่นจนเธอน่าตกใจ

        "คุณภัทร...หัวเราะอะไรคะ"

        "หัวเราะคุณนะสิ.."

        "ทำไม..."

        "คุณจีนครับ...ผมให้เลขาตรวจสอบประวัติของคุณหมดแล้ว...ตอนนี้คุณก็แค่ผู้หญิงตกงานคนหนึ่ง ที่ไม่มีต้นสังกัดอีกแล้ว บริษัทใหญ่ที่คุณว่าได้ยื่นเอกสารเพื่อขอยกเลิกการเซ็นสัญญากับคุณแล้ว...ไม่ใช่เหรอครับ"

        "..."

        "ความจริง...คุณไม่ต้องทำท่าทางสะดีดสะดิ้งให้มันดูน่าสมเพชหรอก เพราะยังไงมันก็ใช้ไม่ได้อยู่แล้ว...ที่ผมตั้งใจเสนองานให้เพราะต้องการให้โอกาสคุณได้ทำงานโดยไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย เพราะผมสามารถให้คุณได้มากกว่าบริษัทเดิมเป็นสิบเท่า...แค่คุณตอบตกลง"

        "คุณ...คุณ...รู้ได้ยังไง" เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้มีแค่เธอกับคุณนาเดียร์และคุณพอลสันเท่านั้นที่รู้...แล้วผู้ชายคนนี้รู้ได้ยังไง

        "ผมก็มีสายเยอะนะครับ...ไม่ใช่หนุ่มเสเพลที่ไม่รู้ข่าวสารอะไรเลย...ลองตัดสินใจดีๆ นะครับ...เรื่องนี้ถ้านักข่าวรู้ว่าคุณถูกบริษัททิ้ง...คงมีคนให้ความสนใจไม่น้อย"

        ใช่ เขาพูดถูก เรื่องนี้เธอยังม่อยากให้นักข่าวรู้เพราะถ้าเกิดกลายเป็นเรื่องใหญ่ คนที่เสียหายไม่ใช่บริษัทแต่เป็นเธอแน่นอน

        "แล้วงานที่คุณว่า...หมายถึงงานอะไรคะ..."

        ภัทรยกขาขึ้นไข่วห้างก่อนจะหันไปมองหญิงสาวข้างกายด้วยสายตากะลิ้มกะเหลี่ย

        "ก็...ไม่มีอะไรยากครับ...แค่ต้องมาผมทุกครั้งที่โทรตาม ต้องอยู่ทุกครั้งที่ผมมาที่นี่"

        "คุณจะให้ฉันเป็นเลขาให้คุณงั้นเหรอ"

        "จะเรียกว่ายังไงดี...เรียกว่า...นางบำเรอน่าจะตรงความหมายมากที่สุด"

        "..."

ขอบคุณรีทที่ยังติดตามกันอยู่นะคะ อย่าเพิ่งหนีหายกันไปนะ