จางหลินยังคงเดินไปรอบๆชั้นที่สามเพื่อหาอ่านตำราที่สนใจ
ต้องเข้าใจว่า ทันทีที่เขารับรู้ว่าจุดชีพจรที่สี่ไม่สามารถเปิดออกได้ เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ เขาได้พยายามศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับศาสตร์ต่างๆที่มีอยู่ในตำรับตำราเพื่อที่จะใช้ความรู้เ่าั้ในการเอาตัวรอดหากต้องเผชิญหน้ากับผู้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ และใช้ความรู้เ่าั้มาประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ในชีวิต
เขาได้ศึกษาศาสตร์ทุกแขนงที่มีอยู่ในเมืองหยางโจว จนเปรียบได้ดั่งนักวิชาการผู้รอบรู้
ขณะที่เดินดูตำราบนชั้นวางเขาก็หยิบออกมาหนึ่งเล่ม เบื้องหน้ามีการเขียนหัวข้อไว้ว่า《ตำราสมุนไพร 4 ดาว》
จากนั้นเขาก็ลงไปยังชั้นล่าง พร้อมทั้งวางถุงเงินและแสดงตำราให้เห็น “ข้า้าเล่มนี้”
ผู้เฒ่าลู่ยิ้มอย่างอบอุ่น หากแต่เขาเอ่ยถามบางอย่างในขณะนั้น “นายน้อยจาง ข้าได้ยินมาว่าอีกสองวันจะถึงพิธีแต่งงานของท่านแล้วใช่หรือไม่?”
จางหลินที่กำลังจะหันหลังจากไปก็หยุดฝีเท้า เขาหันกลับมาและยิ้มจางๆ “ถูกต้อง ท่านจะไปที่นั่นด้วยหรือไม่?”
ผู้เฒ่าลู่ยิ้มแต่ส่ายหน้าเบาๆ “ต้องขออภัยเป็อย่างยิ่ง ชายชราผู้นี้มีสุขภาพที่ไม่ค่อยดีนัก ข้าคงจะไปที่งานแต่งของท่านเป็การส่วนตัวไม่ได้”
จางหลินทำได้เพียงพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่เป็ไร ท่านจะไปหรือไม่ไปก็มีค่าเท่ากัน”
ประโยคของเขาแฝงไปด้วยนัยยะที่ลึกซึ้ง
หากเป็คนปกติทั่วไปอาจจะดูเหมือนว่าเขากำลังปลอบโยนผู้เฒ่าลู่ แต่ในความเป็จริงเขากำลังรู้สึกเช่นนั้นอยู่จริงๆ
แม้ว่าใครหลายๆคนจะพูดคุยกับเขาอย่างมีมารยาทก็จริง แต่ภายในใจของพวกเขาเ่าั้ต่างก็มีความรู้สึกเหยียดหยามตนอยู่ลึกๆ
หากมิใช่ว่าด้วยสถานะของตระกูลชิง เกรงว่าเขาคงจะถูกปรามาสในที่สาธารณะเสียด้วยซ้ำ
นี่คือโลกแห่งการต่อสู้! ผู้ที่อ่อนแอไม่มีค่าคู่ควรแก่การเคารพ!
แต่แตกต่างกัน ผู้เฒ่าลู่ผู้นี้ไม่ได้มีทีท่ารังเกียจเขาแม้แต่น้อยแม้ว่าเขาจะไม่ใช่นักฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ เพราะั้แ่อายุ 10 ขวบเขาก็มักจะมาซื้อตำราที่เป็ความรู้รอบตัวกับผู้เฒ่าลู่มาโดยตลอด
ฉะนั้นแล้วทั้งสองมีความสนิทสนมกันอยู่บ้าง จึงทำให้ระยะห่างระหว่างลูกค้าและเ้าของร้านถูกกระชั้นให้แคบลง หรือจะกล่าวได้ว่าความสนิทสนมระหว่างพวกเขาเปรียบได้ดั่งเครือญาติแล้ว
เมื่อได้ยินดังนั้นผู้เฒ่าลู่ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จู่ๆสีหน้าของเขาจะแสดงให้เห็นถึงความฉุกคิด “โอ๊ะ ได้โปรดรอสักครู่…”
เขาก้มลงใต้โต๊ะก่อนจะหยิบบางอย่างออกมา ในมือของเขาคือตำราเก่าแก่ที่หน้าปกมีบางส่วนถูกฉีกขาดจากร่องรอยของกาลเวลา ซึ่งมันถูกเขียนด้วยพู่กันว่า《เก้าวายุหวนรอย》
เขายื่นมันให้แก่จางหลินด้วยสองมือก่อนจะกล่าวว่า “นายน้อยจาง ตำราเล่มนี้เป็ตำราเก่าแก่ที่ข้าได้รับจากสหายที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อหลายสิบปีก่อน มันเป็ทักษะการต่อสู้ระดับสูงที่มีผู้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ชื่อดังมากหน้าหลายตาจับตามอง แต่เนื่องจากมันถือได้ว่าเป็สมบัติล้ำค่า ฉะนั้นแล้วข้าไม่เคยแสดงตำราเล่มนี้ให้แก่ผู้ใดเห็นเลย”
“เนื่องจากว่าท่านกำลังจะแต่งงาน ข้าจะมอบตำราเล่มนี้ให้แก่ท่านเพื่อเป็ของขวัญในวันแต่งงานล่วงหน้าก็แล้วกัน” ผู้เฒ่าลู่ยื่นตำราให้แก่จางหลินด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ราวกับว่าเขารู้ล่วงหน้าว่าหลังจากนี้จางหลินคงจะไม่ได้มาที่นี่บ่อยนัก
แต่เมื่อได้ยินดังนั้นมุมปากของจางหลินอดไม่ได้ที่จะกระตุกอย่างหนัก
การที่จู่ๆมีใครบางคนมอบทักษะยุทธ์ให้แก่เขาที่ไม่สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้ มันก็เหมือนกับการยื่นหวีให้กับคนหัวล้านมิใช่หรือ?
แต่จางหลินเข้าใจดีว่าเฒ่าลู่หวังอยู่ลึกๆว่าเขาจะสามารถกลับมาฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้อีกครั้ง ฉะนั้นเขาจึงรับไว้โดยไม่ปฏิเสธ “เช่นนั้นข้าขอขอบคุณผู้เฒ่าลู่ล่วงหน้า คราวหน้าหากข้ามีเวลาว่างข้าจะมาเยี่ยมเยียนท่านอีกครั้ง”
ผู้เฒ่าลู่ลูบเคราอย่างพึงพอใจ “หอตำราของข้ายินดีต้อนรับนายน้อยจางเสมอ”
จางหลินประสานมือบอกลาและเดินออกจากร้านไป
จากนั้นผู้เฒ่าลู่หยิบถุงเงินที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเพื่อที่จะเก็บ
แต่จู่ๆเขาจะััได้ถึงน้ำหนักที่มากผิดปกติ เมื่อเขาเปิดถุงออกก็กลับพบว่าภายในมีเหรียญทองมากมาย ซึ่งมูลค่าในถุงเงินนี้มากกว่าราคาของตำราที่เขาเลือกซื้อไปเกือบจะสามเท่าตัว!
ครั้นเห็นดังนั้นผู้เฒ่าลู่ก็มองออกไปนอกร้าน ก่อนจะพบว่าร่างของจางหลินได้หายไปจากระยะสายตาแล้ว “ฮ่าย~ กับชายที่มีจิตใจอ่อนโยนเช่นนี้ เหตุใด์ถึงได้ไร้ปรานีนัก?”
.
.
.
จางหลินออกมาจากหอตำรา เขาตัดสินใจเดินไปยังอาคารหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก ซึ่งเบื้องหน้าอาคารมีป้ายไม้สลักไว้ว่า【โรงตีเหล็ก】เพื่อไปนำอาวุธที่เขาได้สั่งทำเมื่อหลายเดือนก่อนกลับมา
เขามีลางสังหรณ์ว่าในเร็วๆนี้อาจจะมีการต่อสู้ครั้งใหญ่เกิดขึ้นเนื่องจากการเคลื่อนไหวของตระกูลชิง รวมถึงการมาถึงของหยางเซี่ยและปรมาจารย์ซูหยาน
บางทีความสงบสุขของเขาอาจจะสิ้นสุดลงหลังจากที่เสร็จสิ้นพิธีแต่งงาน
จางหลินเดินเข้าไปในโรงตีเหล็กก่อนจะพบเจอกับฝูงซนมากมายที่เรียงรายกันทำหน้าที่ของพวกเขา
เขาตัดสินใจเดินตรงไปด้านในภายใต้สายตาของฝูงชน
แต่เมื่อคนเ่าั้เงยหน้าขึ้นมา และพบว่าผู้มาเยือนคือจางหลิน พวกเขาก็ไม่ได้มีทีท่าห้ามปรามแต่อย่างใด หากแต่ปล่อยให้เขาเดินตรงไปราวกับว่าเื่นี้เป็เื่ปกติ
เมื่อผ่านหน้าร้านมาได้ จางหลินก็มาหยุดลงเบื้องหน้าห้องแห่งหนึ่ง ตรงหน้าคือร่างกำยำของชายวัยกลางคนที่กำลังทุบโลหะขนาดใหญ่ด้วยค้อน สร้างเสียงดังกึกก้องจนทำให้ผืนแผ่นดินะเื
เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสั่นสะท้านเมื่อเห็นการตีเหล็กแต่ละครั้ง หากการทุบตีเ่าั้ลงสู่ร่างของมนุษย์ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ากระดูกทั้งร่างจะต้องแหลกสลายอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมาครั้นเห็นเงาที่บดบังสายตา เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคือจางหลิน เขาอดไม่ได้ที่ขดริมฝีปากด้วยรอยยิ้ม “ข้านึกว่าเ้าจะลืมข้าไปแล้ว”
จางหลินเหมือนจะชินชากับการต้อนรับเช่นนี้ เขารีบยกมือขึ้นประสาน “ลุงฉู่ ไม่ได้เจอกันนาน”
ชายผู้นี้คือหัวหน้าโรงตีเหล็กของศูนย์การค้า ฉู่เหวิน
ฉู่เหวินพ่นลมหายใจอย่างฮึดฮัด ก่อนที่เขาจะโบกมือออกคำสั่งให้ลูกน้องรับหน้าที่ตีเหล็กนี้แทน “เ้าจะมารับอาวุธที่เ้าสั่งไว้ใช่หรือไม่?”
จางหลินพยักหน้าเบาๆ
ฉู่เหวินเดินกลับไปยังห้องแห่งหนึ่งไม่ไกล ก่อนจะออกมาพร้อมกับกล่องไม้ที่มีความยาวเท่าฝ่ามือของเขา
797
