ข้าอยากเป็นเพียงภรรยาคนป่าไม่ใช่ชายาองค์ชาย

บทที่ 59 อวิ๋นเคอลงจากภูเขา

        เฉินเฉิน พยักหน้ารับอย่างงุนงง แต่ก็จดจำไว้ในใจ!

        บทสามตัวอักษรนั้นมีอักษรไม่มากนัก แม้เขียนออกมาจะได้หนึ่งเล่ม แต่ในยุคนี้ตัวอักษรที่เขียนด้วยพู่กันก็ใหญ่อยู่แล้ว หนึ่งเล่มก็ไม่ได้มีมากมายอะไร

        เฉินเถียนเถียน หยิบพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นหมึกออกมาจากห้วงมิติของนาง ยื่นให้เฉินเฉินท่ามกลางสายตาประหลาดใจของเขา

        "เจ้าไม่ต้องถามข้าหรอกว่ามาจากไหน ถ้าใช้กิ่งไม้เขียนตลอด ฝึกตัวอักษรคงไม่ได้ผลแน่ ๆ วันนี้ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็ห้ามบอกความลับเรื่องอ่านหนังสือกับท่านพ่อเด็ดขาด จนกว่าปีหน้าเจ้าจะสอบเข้าถงเซิงได้ ถึงค่อยบอกได้"

        เฉินเฉินพยักหน้าหนักแน่น ต่อให้ต้องทนทุกข์ใหญ่หลวงเพียงใด ก็ห้ามบอกเรื่องนี้กับท่านพ่อ ไม่อย่างนั้นจะเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของพี่สาว

        เมื่อได้รับคำสัญญาจากเด็กน้อย เฉินเถียนเถียนก็สอนเฉินเฉินด้วยความเร็วสูงสุด เด็กคนนี้แม้จะเติบโตมาในชนบท แต่ความสามารถในการเข้าใจน่าทึ่งมาก ในไม่ช้า บทสามตัวอักษรเล่มเดียวก็ไม่พอใช้แล้ว

        เฉินผิงอันออกจากบ้านแต่เช้าและกลับดึกเป็นประจำ หลินชุนฮวาก็ไม่เคยกลับบ้านกับเขา! ส่วนเฉินเฉิงเยี่ย ถ้าไม่มีใครรบกวนเขา เขาก็ไม่เคยออกจากบ้านเลย

แต่ตอนนี้ เฉินเฉิงเยี่ยก็รู้สึกกระวนกระวายใจยิ่งนัก!

        แม้ตอนเด็ก ๆ เคยได้รับคำชมจากอาจารย์ แต่เด็กเก่งตอนเล็กโตขึ้นอาจไม่เก่งเสมอไป หรือไม่ก็คำชมในวันนั้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ จนเขาเริ่มหลงตัวเองไปแล้ว

หลายปีมานี้ นอกจากสิ่งที่อาจารย์บังคับให้จำ ก็ไม่เห็นมีความก้าวหน้าใด ๆ เลย

        แต่ก่อนในโรงเรียน สิบวันมีเก้าวันที่เขาไปเที่ยวตามถนนดอกไม้ต้นหลิวตามคำ

ชักชวนของเพื่อนร่วมชั้น ใช้เงินที่หลินชุนฮวาซ่อนไว้เที่ยวเตร่ จนการเรียนตกต่ำลงไปกองใหญ่

        ตอนนี้ไม่มีอาจารย์คอยสอน เขาเองก็ใจอยากเรียนหนังสือ แต่น่าเสียดายที่หนังสือสอบจอหงวนที่อ่านนั้นแห้งแล้งจืดชืด เขาไม่มีแรงจูงใจเลย

        ตอนนี้เขาเป็นโรคชนิดหนึ่งด้วย พอเห็นหนังสือพวกนั้นปุ๊บ ก็จะเริ่มรู้สึกปวดหัวมึนงง อยากแต่จะนอน

        เขาขังตัวเองไว้ในห้อง จริง ๆ แล้วก็อยากบังคับตัวเองให้ตั้งใจอ่านหนังสือ แต่ยิ่งทำแบบนั้น เขาก็ยิ่งอ่านไม่ลง

        ส่วนเฉินเฉิน ภายใต้การสอนเรื่องราวสนุกสนานของเฉินเถียนเถียน ก็ได้ท่องไปในมหาสมุทรแห่งความรู้ โดยไม่รู้สึกเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย

        แค่บทเรียนของเฉินเถียนเถียนก็น่าสนใจแปลกใหม่อยู่แล้ว ยิ่งเฉินเฉินอยากใช้ความสำเร็จของตนเปลี่ยนแปลงสถานะในบ้านหลังนี้ สุดท้ายก็เป็นแม่แท้ ๆ ของตัวเอง บางทีพอตัวเองมีความสำเร็จ มารดาอาจจะมองเขามากขึ้นสักนิด

        เรื่องหลังจากนี้ค่อยว่ากัน แต่ทั้งวันนี้ เฉินเฉินซ่อนตัวอยู่ในถ้ำนี้ ใช้โต๊ะ ปากกา และกระดาษที่นี่ เรียนรู้อย่างไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งตัวอักษรในบทสามตัวอักษรแต่ละตัวจารึกลึกในใจ ไม่มีวันลืมอีก

        เฉินเถียนเถียนซ่อนตัวอยู่ในถ้ำ นอนหลับสบาย ๆ ต้องยอมรับว่าความสามารถในการรู้จักรับผิดชอบของเด็กคนนี้ดีทีเดียว คืนนี้ไม่ต้องคอยกระตุ้น เขาก็จะเรียนรู้อย่างไม่รู้จักเหนื่อย

        ต่อให้อยากให้เขาออกไปเล่นข้างนอกบ้าง! ก็ต้องคอยเร่งเร้าซ้ำแล้วซ้ำอีก

        "พอแล้ว เด็กน้อย รีบออกไปเล่นข้างนอกหน่อย อายุน้อย ๆ อย่าให้ตาเมื่อยล้านะ!"

        เฉินเฉินเดินออกมาอย่างเสียดาย ในใจยังคงจมอยู่ในห้วงความรู้ เด็กที่ขยันขันแข็งแบบนี้ย่อมเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนแน่นอน!

        สภาพปัจจุบันของเฉินเฉิงเยี่ย แม้เฉินเถียนเถียนจะไม่รู้ แต่ก็มั่นใจได้ว่า เทียบกับเฉินเฉิน เฉินเฉิงเยี่ยแพ้ขาดลอยไปนานแล้ว!

        อีกด้านหนึ่ง อวิ๋นเคอไปถึงบ้านผู้ใหญ่บ้านจริง ๆ !

        ผู้ใหญ่บ้านก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คนป่าจากบนภูเขาทำไมถึงลงมาได้ล่ะ?

        "ผู้ใหญ่บ้าน ข้ามีใจอยากตั้งรกรากอยู่ในหมู่บ้านนี้! อยากสร้างบ้านเป็นของตัวเองในหมู่บ้าน! ขอผู้ใหญ่บ้านช่วยด้วยเถอะ!"

        การมีคนนอกเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านถือเป็นเรื่องดีสำหรับผู้ใหญ่บ้าน! ถ้าประชากรในหมู่บ้านเพิ่มขึ้น หากรายงานขึ้นไป ก็ถือเป็นความดีความชอบได้!

        ผู้ใหญ่บ้านเงียบไปครู่หนึ่ง จึงถามออกมา "เจ้าหนุ่ม หมู่บ้านสามารถให้เจ้าอยู่ได้ แต่ในฐานะผู้ใหญ่บ้าน ข้าก็ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของชาวบ้านด้วย ต้องถามให้ชัดเจนก่อนว่าเจ้ามาจากไหนจึงจะดี!"

        อวิ๋นเคอตอบอย่างมั่นใจว่า "บิดาของข้าเดิมทีเป็นนายพรานในป่าเขา แม้ก่อนหน้านี้จะไม่ได้อยู่บนยอดเขาเทพธิดานี้ แต่ก็อยู่ไม่ไกลจากยอดเขาเทพธิดา! ต่อมาบิดาออกจากป่าเขาไปที่ค่ายทหาร หลังจากรับราชการครบวาระแล้วก็ตั้งใจจะกลับบ้าน ระหว่างทางได้พบกับมารดา!"

        "ใครจะรู้ว่าหลังจากให้กำเนิดข้าไม่นาน บิดาก็ประสบอุบัติเหตุตกหน้าผาตายขณะออกล่าสัตว์ มารดาก็ป่วยหนักจนในที่สุดก็จากไป! ข้าต้องอยู่ในป่าเขาอย่างยากลำบากเพื่อหาเลี้ยงชีพ! ตอนนี้สะสมเงินได้มากพอแล้ว ก็คิดจะตั้งรกรากในหมู่บ้าน!"

        ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้าแต่ก็ยังพูดว่า "เจ้าสามารถอยู่ในหมู่บ้านได้! แต่ที่ดินเป็นของชาวบ้านเอง เจ้าต้องซื้อที่ดินจากชาวบ้านเอง! นอกจากนี้ หากวันหนึ่งเจ้าก่ออาชญากรรมร้ายแรง หมู่บ้านมีสิทธิ์ขับไล่เจ้าออกไป!"

        อวิ๋นเคอพยักหน้าอย่างเข้าใจ "เพียงแต่ตอนที่ข้าเกิดมายังเล็กอยู่ จึงยังไม่เคยไปที่ว่าการอำเภอเพื่อแจ้งทะเบียนบ้าน! ตอนนี้ต้องรบกวนผู้ใหญ่บ้านแล้ว!"

        ผู้ใหญ่บ้านยังลังเล ทว่าอวิ๋นเคอก็วางถุงเงินไว้บนโต๊ะอย่างเข้าใจ!

        "ขอให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยด้วย!"

        ผู้ใหญ่บ้านลังเลอยู่บ้าง แต่เมื่อมือแตะถุงเงินนั้น ก็ตกใจกับน้ำหนักข้างใน! เจ้าพรานหนุ่มนี่ให้เงินอย่างใจกว้างจริง ๆ ในถุงเงินมีเงินตราถึงห้าตำลึงเลยทีเดียว!

        "แจ้งทะเบียนบ้านได้! อวิ๋นเคอในเมื่อไม่ช้าก็เร็วก็จะเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านแล้ว ทำไมไม่อยู่กินข้าวสักมื้อล่ะ!"

        อวิ๋นเคอเดิมทีตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอคิดว่าต่อไปก็ต้องอยู่ในหมู่บ้านนี้ จึงตัดสินใจอยู่ต่อ!

        เด็กสาวน้อยบ้านผู้ใหญ่บ้านเดินมาที่โต๊ะอาหาร พอเห็นชายหนวดเครารุงรัง ก็ตกใจกระโดดกลับเข้าห้องตัวเองแล้วปิดประตู!

        อวิ๋นเคอ หัวเราะแห้ง ๆ อีกครั้ง ส่วนผู้ใหญ่บ้านก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

        "อวิ๋นเคอ ยังไงก็หาวิธีโกนหนวดเคราทิ้งเถอะ ไม่งั้นใครเห็นเจ้าก็ต้องตกใจแบบนี้ ชาวบ้านใจเล็ก โดยเฉพาะพวกผู้หญิงปากมากนั่นอีกเยอะแยะ!"

        แต่อวิ๋นเคอปฏิเสธ เพราะเขาใช้หนวดเคราปกปิดใบหน้ามาตลอด!

        "ไม่เป็นไร ข้าชินมาหลายปีแล้ว!"

        จากนั้นผู้ใหญ่บ้านก็ถามถึงแผนการต่อไปของอวิ๋นเคอ!

        "อวิ๋นเคอ อยู่ในหมู่บ้านนี้ก็ดีหรอก! แต่ผู้ชายน่ะ ยังไงก็ควรมีครอบครัวให้เร็วจะดีกว่า!"

        อวิ๋นเคอ ยิ้มแห้ง ๆ อย่างกระอั่กกระอ่วม "ตอนนี้จะมีผู้หญิงคนไหนยอมแต่งงานกับข้าล่ะ?"

        ขณะนั้นผู้ใหญ่บ้านก็นึกถึงเฉินเถียนเถียนขึ้นมาได้ เด็กคนนั้นก็มีชะตากรรมที่ขมขื่น ตอนนี้ชื่อเสียงก็เสียหายแล้ว ยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป! แม่เลี้ยงไม่คิดถึงนาง นางจะไปหาสามีจากที่ไหนได้?

        "ข้าว่าเถียนเถียนก็ไม่เลว ถึงแม้ในหมู่บ้านจะมีข่าวลือ แต่เด็กคนนี้บริสุทธิ์จริง ๆ นะ! ทำไมไม่แต่งนางมาเป็นภรรยาล่ะ? แบบนี้ก็ถือว่าสมบูรณ์แบบแล้ว!"

        ผู้ใหญ่บ้านพูดไปพลางคิดว่าความคิดของตัวเองดีมาก ยังพยักหน้าเป็นพิเศษอีกด้วย!