ตอนที่ 13
ม่อหลานเริ่มต้นชีวิตใหม่ ในฐานะของมารดาที่ต้องเลี้ยงดูลูกน้อยทั้งสอง และยังชาวบ้านที่น่าสงสารพวกนั้นอีก
หลังจากทำอาหารเช้าไว้ให้เด็ก ๆ เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ เพื่อเข้าป่าหาเสบียงมากักตุนไว้
โชคดีที่ป่านี้เต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์ ทั้งผลหมากรากไม้ รวมถึงบรรดาสัตว์ต่าง ๆ ที่พอจะล่ามาเป็อาหารได้
ม่อหลานลัดเลาะไปตามแนวต้นไม้ สายตาระแวดระวังภัย ก่อนจะพบทำเลที่จะใช้ทำกับดัก จึงลงมือวางกับดักอย่างไม่รีรอ
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็รอแค่เวลาให้มีสัตว์เดินผ่านมาแล้วติดกับนี้เข้า
แต่กระนั้น ม่อหลานก็ไม่อยากล่าพวกมันมาก เพราะสิ่งมีชีวิตทุกตัว ย่อมรักชีวิตของตนเอง ต่อไปคงต้องหาของป่าอย่างอื่นด้วย
ในขณะที่หญิงสาวกำลังแอบอยู่ในที่ซ้อน พลันได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ดังขึ้นระยะทางไม่ไกลนัก นางจึงโน้มตัวลงแนบหูชิดกับพื้น ฟังเสียงความเคลื่อนไหวนั้น เป็เสียงฝีเท้า ที่มีจำนวนไม่น้อย กลุ่มหนึ่งเหมือนนำหน้า มีอีกกลุ่มไล่ตาม
"ใครกัน ไล่ล่าในป่านี้ หรือว่าจะเป็คนของแคว้นหาน"
ด้วยความสงสัย ม่อหลานจึงวิ่งลัดเลาะแกะรอยไปยังต้นตอของเสียง เผื่อว่าจะเป็ทหารของคนที่ส่งมาตามล่านาง จะได้สังหารทิ้งเสีย
แต่ว่ากลับไม่ใช่ ทหารที่กำลังไล่ตามคนกลุ่มหนึ่งที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่า ๆ นั้นแต่งกายด้วยชุดที่ต่างจากทหารของแคว้นหาน
"หยุดเดี๋ยวนี้พวกทาสชั้นต่ำ"
หัวหน้ากองทหารที่ไล่ล่าะโเสียงดังลั่นป่า ในขณะที่พาลูกน้องจำนวนหนึ่งติดตามจับทาสที่คิดจะหลบหนี
แต่มีหรือ ที่กลุ่มคนที่หลบหนี ซึ่งมีทั้งผู้หญิง ผู้ชาย จะยอมกลับไปถูกกดขี่ข่มเหง ทรมานเช่นเดิมอีก ในเมื่อหนีไม่พ้นแล้ว พวกเขาก็ขอสู้ตายดีกว่า
บรรดาทาสผู้ชาย เห็นว่าไม่มีทางวิ่งหนีได้ทัน จึงพากันหยิบท่อนไม้ ก้อนหิน ขึ้นมาใช้แทนอาวุธ หันหน้ามาประจันหน้ากับทหารที่วิ่งมาโอบล้อมไว้
"คิดจะสู้หรือ เ้าพวกโง่ หาเื่ตายกันใช่ไหม" หัวหน้ากองตวาด
"พวกเรายอมสู้ตายดีกว่า ยอมกลับไปทนให้พวกเ้าใช้งานเยี่ยงสัตว์ ข้าวก็แทบไม่ตกถึงท้อง"
หนึ่งในทาสชายะโขึ้น คนอื่น ๆ ส่งเสียงตอบรับ
ม่อหลานลอบมองเหตุการณ์ตรงหน้า เห็นในกลุ่มทาสหลบหนี นอกจากมีสตรีแล้วยังมีเด็กปะปนอยู่ด้วย
ยามเมื่อเห็นกลุ่มทหาร บุกเข้าต่อสู้กับคนที่มีเพียงท่อนไม้เป็อาวุธ หญิงสาวจึงทนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้อีกต่อไป
โดยที่ไม่ต้องเสียเวลาคิดว่าฝ่ายไหนเป็ฝ่ายผิดหรือถูก ม่อหลานปรากฏตัวเข้าต่อสู้กับทหาร ที่ถึงแม้มีจำนวนมากกว่า แต่ด้วยฝีมือของมือสังหารสาว ที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็อย่างดี และคราวนี้บวกกับมีกลุ่มทาสหลบหนี ร่วมต่อสู้ ในที่สุดพวกทหารพวกนี้ก็หมดลมหายใจลง
"ขอบคุณแม่นาง ที่ช่วยเหลือพวกข้า" เหวินหนิง ทาสหนุ่มที่ทนการถูกทารุณไม่ไหว เลยปลุกระดมพาคนที่มีอุดมการณ์เดียวกันหนีมาตายเอาดาบหน้า เอ่ยขึ้น
ม่อหลานมองไปทางกลุ่มคน ที่มีท่าทางอิดระโหยโรยแรง จึงล้วงหยิบผลไม้ที่เก็บเอาไปให้เด็ก ๆ และน้ำออกมาแจกจ่ายให้คนกลุ่มนั้น ที่รับไปกินอย่างตะกละตะกลาม
"พวกท่านเป็ใคร เหตุใดถึงถูกไล่ล่าเช่นนี้"
"พวกข้าเป็เฉลยของแคว้นฉิน ถูกส่งให้มาขุดเหมืองแร่ที่เมืองฮั้ว แต่ว่านอกจากจะใช้แรงงานเราอย่างหนัก ข้าวปลาก็ให้เรากินแค่มื้อเดียว พอใครไม่มีแรงทำงานก็จะถูกลงโทษ จนบางคนทนไม่ไหวก็สิ้นใจตาย พวกข้าจึงถือโอกาสที่พวกทหารดื่มเหล้าฉลอง หลบหนีออกมา กะว่าจะพากันมาตายเอาดาบหน้า"
ม่อหลานนิ่งฟังเื่ราวจนจบ นางคิดว่าโชคชะตาของนางโหดร้ายแล้ว แต่ทั้งชาวหมู่บ้านอู๋ และทาสเหล่านี้กลับโหดร้ายยิ่งกว่า นั้นเพราะคนที่มีอำนาจไม่อยู่ในศีลธรรมอันดี รังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า
"แล้วพวกท่านจะไปที่ใดกัน"
"ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าแม่นาง ข้าเห็นฝีมือการต่อสู้ของท่าน และท่านยังเป็ผู้มีพระคุณของพวกเรา ให้เราได้ติดตามแม่นางด้วยเถิด"
เหวินหนิงกล่าวออกมา ก่อนเขาจะตัดสินใจคุกเข่าต่อหน้าสตรีที่ยื่นมือมาช่วยเหลือ ทาสคนอื่น ๆ พากันทำตาม ทุกสายตาจับจ้องมาที่ม่อหลาน
"พวกท่านอย่าทำแบบนี้ ข้าเป็แค่ชาวบ้านธรรมดา มีลูก ๆ ให้ดูแล จะมารับผิดชอบชีวิตของพวกท่านได้อีกอย่างไร"
ม่อหลานเอ่ยออกมาอย่างลำบากใจ ตอนแรกที่เข้าช่วยเหลือ เพียงเพราะไม่อยากให้พวกเขาตายต่อหน้าแค่นั้น ไม่ได้อยากมีผู้ติดตามเสียหน่อย
แต่เดียวก่อน...จะต้องทนเห็น พวกมีอำนาจข่มเหงคนอ่อนแอไปอีกจนถึงเมื่อไร ชาวบ้านจะต้องทนอดยากไปอีกนานแค่ไหน ทำไมไม่เลือกที่จะสู้ล่ะ
"พวกท่านเต็มใจที่จะติดตามข้าแน่หรือ" ม่อหลานมองไปทางกลุ่มทาสหลบหนี ที่ล้วนเป็คนที่ยังไม่สูงอายุมาก หากฝึกการต่อสู้ให้พวกเขา ย่อมต้องใช้ประโยชน์ในภายหน้าได้แน่
"พวกข้าเต็มใจ ติดตามผู้มีพระคุณ" คนทั้งกลุ่มกล่าวออกมาพร้อมกัน
"ดี เราทนลำบากกันมามากพอแล้ว ข้าชื่อ ม่อ....ไป๋จู" ม่อหลานเกือบพูดชื่อที่แท้จริงออกไป "พวกท่านรอข้าอยู่นี้ก่อน ขอข้าไปปรึกษาคนในหมู่บ้านก่อน ว่าจะหาที่พักให้พวกท่านที่ไหนได้"
แล้วม่อหลานที่ยังล่าสัตว์ไม่ได้ แต่ได้กองกำลัง ที่จะคอยทำตามคำสั่งมาแทน หญิงสาวเดินออกจากป่า กลับเข้าหมู่บ้าน ถึงเวลาแล้ว ที่ชีวิตของพวกเขาต้องอยู่ดีกินดีกว่านี้ รวมถึงฉิงเจียกับฉิงชวน...
383
