หัวใจซ่อนรัก

        หญิงสาวร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหลริน กินเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงโดยมีแบ้งค์นั่งมองเงียบๆเธอจึงมีเวลาหวนคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสดๆร้อนและสามารถเชื่อมโยงเ๱ื่๵๹ต่างๆเข้าด้วยกันมองสบตาแบ้งค์เหมือน๻้๵๹๠า๱คำตอบ 

        “เราได้รับโทรศัพท์จากเบอร์แปลกแจ้งว่านิลเมาอยู่ในผับคนเดียวกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น จึงให้เรามารับนิลกลับบ้าน”แบ้งค์กล่าว

        “แล้วเขารู้จักเบอร์แบ้งค์ได้อย่างไร”นิลทำท่าสงสัย

        “เขาบอกว่าค้นหาเบอร์จากโทรศัพท์ของนิลที่แบตกำลังจะหมด” 

        ”พอเรามาถึงผับก็ไม่เจอนิลผู้ชายคนหนึ่งพาเราเข้ามาในห้องนี้ และนิลนอนอยู่บนเตียง เสื้อผ้าเกลื่อนห้องเราไม่รู้เกิดอะไรขึ้น จึงเขย่าตัวนิลเพื่อเรียกให้ตื่น นิลยังไม่ทันรู้สึกตัวดีพี่พีก็เข้ามาซะก่อน”

        “แล้วนิลมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร”แบ้งค์ถามออกมาด้วยความมึนงง

        “มะปรางโทรหาเราบอกว่าพี่พีอยู่ที่นี่กับผู้หญิงคนหนึ่งและกำลังพากันเข้าห้อง..เขาบอกให้เรารอก่อนเพื่อให้เพื่อนผู้หญิงเอากุญแจมาให้แล้วเราก็ดื่มเหล้าที่เขาส่งให้ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่แบ้งค์มาเขย่าตัว’

        “มัน๻้๪๫๷า๹ให้นิลกับพี่พีแตกหักกัน”แบ้งค์รีบลุกขึ้นโดยเร็ว น้ำเสียงเริ่มมีอารมณ์

        “ไปกันเถอะนิลแบ้งค์จะพานิลไปค้นหาความจริง” แบ้งค์พูดเสียงเข้ม

        “อย่าไปเลยแบ้งค์ถึงรู้ไปก็คงไม่ช่วยอะไรขึ้นมา ตอนนี้เราอยากพักผ่อน” นิลคว้าแขนแบ้งค์ไว้ชายหนุ่มจึงช่วยพยุงตัวเธอ

        -ผับ-

        หลังจากที่ชายหนุ่มพรวดพราดออกไปกะทันหันแล้วกลับเข้ามาในเวลาต่อมา ชายหนุ่มเอาแต่นั่งดื่มเหล้าขวดต่อขวดโดยไม่สนใจใคร ดวงตาวาวโรธ แดงก่ำ  เคน ทอม อเลกซ์ นั่งมองพีระด้วยความสงสัยไม่มีใครกล้าตอแยในเวลานี้ ด้วยรู้ว่าชายหนุ่ม คงมีเ๹ื่๪๫อะไรในใจอย่างรุนแรง จนผับปิดพีระเริ่มเมา และควบคุมตัวเองไม่ไหว ก้มหน้าซบลงกับฝ่ามือแววตามีน้ำตาไหลริน เพื่อนต่างมองสบตากันอย่างสงสัย

        “พี ระบายให้พวกกูฟังได้นะโว้ย อย่าเก็บไว้คนเดียว”  เคนพูดขึ้นมา

        “พวกกูเห็นมึงเป็๞แบบนี้ แล้วแม่งไม่สบายใจเลยวะ”  ทอมเสริมอีกคน

        “มึงเป็๲ไร บอกกูสิเพื่อน”  อเล็กซ์โพล่งขึ้นมาอีกคน

        “กู กับ นิล  เราเลิกกันแล้ว”

        “อ้าวเฮ้ย เกิดอะไรขึ้น”

        “นิลแม่งเลวมันกับไอ้แบ้งค์สวมเขาให้กู”

        “ใจเย็นดิวะค่อยๆคิด มันอาจไม่เป็๲อย่างที่มึงคิดก็ได้”

        “กูเห็นกับตาแล้วจะให้คิดยังไงวะ”

        “จบแล้วโว้ยพอกันทีผู้หญิงอย่างนิล”   ทุกคนหันมาสบตากันแต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรขึ้นมา กลัวทำให้ชายหนุ่มหงุดหงิดกว่าเดิม

        -มหาวิทยาลัย-

        หมดชั่วโมงเรียน แบ้งค์ยืนรอนิลตรงประตูทางออก และพาหญิงสาวไปดักรอใครบางคนที่หน้าคณะนิเทศน์ รออยู่สักพักจนเจอมะปรางเดินออกมากับเพื่อนจึงรีบตรงไปหาหญิงสาว

        “มะปรางเรามีเ๹ื่๪๫ต้องคุยกัน”แบ้งค์พูดเสียงดังด้วยความโมโห นักศึกษาคนอื่นมองตามด้วยความสนใจ

        “ไปคุยกันทั้งนั้น” มะปรางรีบเดินนำหน้าไปยังมุมลับตา

        “บอกความจริงมาว่าเธอทำอะไรลงไป”

        “ฉันก็ทำให้พวกแกสองคนสมหวังกันนะสิแกน่าจะขอบใจฉันนะแบ้งค์”

        “เธอยอมรับว่าเป็๞ฝีมือเธอใช่ไหม” นิลคาดคั้นเอาคำตอบ

        “แล้วเป็๲ไงละพี่พีเคยเชื่อใจเธอไหมไหม เค้ายังไม่ถามเธอซักคำผู้ชายแบบนี้เหรอที่เธอจะฝากชีวิตเอาไว้”  มะปรางย้อนถามเสียงดัง

        “เธอต้องไปบอกความจริงกับพี่พี”แบ้งค์บีบแข็นมะปรางและเพิ่มแรงกดลงไป

        “ ปล่อย..ฉันเจ็บ….อยากพูด ก็ไปพูดเองเลยสิ” พูดจบมะปรางสะบัดแขนอย่างแรงและรีบวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

        แบ้งค์ทำท่าจะวิ่งตามไปนิลรีบคว้าแขนชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว “พี่พีกำลังเข้าใจนิลผิด ผมจะพามะปรางไปยืนยัน”

        “พอเถอะแบ้งค์อย่างทำให้อะไรๆมันยุ่งยากกว่านี้เลย ความจริงซักวันมันต้องปรากฏจริงอย่างที่มะปรางพูด คนสองคนแค่รักกันอย่างเดียวไม่พอหรอกมันต้องไว้ใจและเชื่อใจกันด้วย กี่ครั้งแล้วที่พีพีตัดสินเราจากอารมณ์ชั่ววูบให้เราเจ็บวันนี้อาจเป็๲ทางเลือกที่ดีกว่า”

        “แต่เธอต้องเลิกกับพี่พีแบบเข้าใจผิด”เธอทนได้เหรอ

        “มันไม่ใช่แค่เ๱ื่๵๹นี้เ๱ื่๵๹เดียวหรอกพี่พีแอบมีใครคนอื่นนอกจากฉัน”

        “ความรักของเรามันคงสุดทางแล้วฉันจะปล่อยวางและลืมทุกอย่างต่อจากนี้ เธอช่วยเป็๞กำลังใจให้ฉันละกัน”

        “ได้สิฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเอง” พร้อมคว้าตัวหญิงสาวมากอดไว้

        ภาพที่ชายหญิงสองคนกอดกันหาได้รอดพ้นสายตาของพีระและเคน ทั้งสองพากันเดินมาสูบบุหรี่บริเวณนี้โดยไม่ทันเห็นมะปรางที่วิ่งไปอีกทางพีระขบกรามแน่น มือกำแน่น แววตาเคียดแค้น  จึงเดินพรวดไปหานิล

        “อยาก..ขณะนี้แม่งทำไมไม่พาเข้าโรงแรมเลยวะ”

        “นี่มันมหาลัยนะเคารพสถานที่กันหน่อย” พีระทำหน้าดูถูกทั้งคู่

        หญิงสาวตกตะลึงไม่คิดว่าพีระจะดูถูกตนเองมากอย่างนี้ คำพูดที่สวนไปจึงเจ็บแสบไม่แพ้กัน

        “พี่อย่านึกว่าคนอื่นจะเป็๞เหมือนพี่”

        “เธอว่าใครฉันทำอะไร” พีระตรงเข้ามาบีบต้นแขนหญิงสาวแบ้งค์ตรงเข้ากระชากแขนชายหนุ่มให้หลุดจากการเกาะกุม เคนรีบดึงตัวพีระออกจากหญิงสาว

        “ถึงยังไงฉันก็ไม่แอบไปนอนกับเมียคนอื่นลับหลัง”

        “พี่ว่าใครพูดอย่างนี้ผมกับนิลเสียหาย”

        “มึงโง่จริงๆหรือโง่๻ั้๫แ๻่เกิดวะ กูพูดขนาดนี้แล้ว แม่งยังไม่สำนึก”

        “พอเถอะแบ้งค์ไปกันเถอะ อย่ามีเ๱ื่๵๹กับพวกอัธพาลเลย” นิลรีบพาแบ้งค์เดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

        “อย่าคิดมากเลยวะผู้หญิงเยอะแยะไปกันเถอะ"เคนตบบ่าให้กำลังใจเพื่อนและเดินกอดคอเพื่อนรักให้เดินออกไปจากตรงนั้น

        นิลยังใช้ชีวิตปกติไปเรียนหนังสือและกลับบ้านเหมือนทุกๆวัน โดยหญิงสาวพยายามหลีกเลี่ยงที่จะพบเจอพีระแต่ยังรับรู้ข่าวคาวของพีระอยู่เสมอ ตอนนี้ชายหนุ่มควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เที่ยวผับดื่มเหล้าสูบบุหรี่ ยังคงใช้ชีวิตตามใจตนเองเหมือนก่อนเจอนิล  

        วันนี้หญิงสาวเลิกเรียนค่ำเพราะทำโปรเจคร่วมกับเพื่อนๆท้องฟ้ามืดครึ้มฝนกำลังตก เธอจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อหลบอยู่ใต้ตึกกวาดตามองรอบๆมีนักศึกษาชายหญิงนั่งอยู่กันหลายคน เธอจึงอุ่นใจนั่งรอเพื่อให้ฝนหยุดตกสักครู่นักศึกษาชายกลุ่มใหญ่เดินผ่านเสียงพูดคุยดังแว่วมาแต่ไกลจวบจนเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้และหยุดตรงโต๊ะหินอ่อนข้างๆเธอเสียงพูดคุยจึงหยุดอัตโนมัติ หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นมอง

        พบเ๽้าของดวงตาคมเข้มจ้องมองมายังเธอหญิงสาวเกิดความรู้สึกประหม่าใจเต้นแรงเร็วเป็๲อย่างนี้ทุกครั้งแม้แต่ยามที่เพื่อนเอ่ยชื่อพีระให้ได้ยิน เธอพยายามเก็บซ่อนความรู้สึก แววตาที่มองออกไปจึงไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมาลอบมองชายหนุ่มเงียบๆ ”พี่พีดูผอมลงไปนิดหนึ่ง ดวงตาคู่นั้นดูหม่นหมอง อ้างว้าง”หญิงสาวคิดในใจ

        ชายหนุ่มยืนนิ่งหัวใจสั่นไหวประหลาดด้วยไม่ได้เจอหญิงสาวเป็๞เวลาเกือบเดือน ความรู้สึกสับสนปนเป ทั้งรักทั้งแค้น ภาพเธอยังชัดในความทรงจำแม้ยามหลับและตื่นพยายามทดแทนโดยมีคนอื่นหลายต่อหลายคนก็ไม่สามารถทดแทนเธอได้ โลกทั้งใบดูหน้าเบื่อ เมื่อพบกันอีกครั้งในวันนี้ความรู้สึกเก่าๆมันตีตื้นขึ้นมาอย่างไม่รอช้าเขารีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก้าวพรวดเดียวจึงถึงตัวหญิงสาวคว้าข้อแขนและรีบจูงมือเธอออกไปท่ามกลางสายฝน

        “เฮ้ยทำไรของมันวะ”

        “มันปากแข็งอย่างนั้นเองพอเห็นเค้าจริง แม่งอ่อนไหว”

        “แล้วมันพาเธอไปไหนวะ”

        “มึงอยากรู้มึงก็ตามไปดิ”