ลูเธอร์กับความหวังสุดท้าย [Luther and the last Hope]

ตอนที่ 9 :นั่นลีอาใช่ไหม?
ภาพที่แสดงตรงหน้า เป็นที่ภาพของเหวลึกที่กำลังกลืนกินแสงตะวันของพระอาทิตย์ และกลืนกินออร่าสีเงินที่ปล่อยออกมาจากดวงจันทร์ เบื้องล่างของทั้งพระอาทิตย์และดวงจันทร์คือผืนโลก ที่เงานั่นกำลังกลืนกินมนุษย์คนหนึ่ง
“อักษรนั่นเขียนว่าอะไรหน่ะ” ลูเธอร์ถามกับทุกๆ คนด้วยใบหน้าสงสัยที่มองไปยังอักษรเหล่านั้น
“น้อง ผู้พลัดพราก สวรรค์ทอดทิ้ง ความเเค้นกลืนกินใจ หัวใจขับเคลื่อน สะเทือนผืนดิน ทั้งโลกจักพินาศ เขาจะกลับมาอีกครั้ง” ลีอาอ่านตัวอักษรโบราณเหล่านั้น
“เอ๋!ทำไมน้องถึงอ่านอักษรโบราณเหล่านี้ออกได้ล่ะ” ลูเธอร์ถามกับลีอาด้วยใบหน้าที่ตกใจ
“หลังจากที่หนูถูกปล่อยตัวออกมาจากโบสถ์นั่น หนูไร้ซึ่งที่พึ่งและอนาคต หนูได้กลับไปยังบ้านเกิดของเรา ที่ตอนนี้มีเพียงหลุมขนาดยักษ์ที่มองไม่เห็นก้นของหลุม รอบข้างของหลุมนั่น มีชายคนหนึ่งนั่งมองหลุมอย่างเดียวดายใต้ต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาด้วยใบหน้าเย็นชา ใบหน้านั้นเป็นใบหน้าที่คุ้นเคยแต่กลับจำไม่ได้ว่าเขาคือใครกัน
“ฉัน..ฉันขอโทษนะมาเรีย ที่มาไม่ทัน” ชายคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกับนำ้ตาที่ไหลออกมา
“เอ่อคุณเป็นใครกันคะ ทำไมถึงรู้จักแม่ของหนู” ลีอาถามกับชายคนนั้น
“เอ๋?!! นั่น นั่นลีอาใช่ไหม!” ชายคนนั้นหันมาตอบคำถามกับลีอาด้วยใบหน้าตกใจ
“ใช่ค่ะหนูลี..” ลีอากำลังจะตอบกลับแต่โดนชายคนนั้นสวมกอดไว้
“ดีจริงๆ ..ดีจริงๆ ที่ลูกปลอดภัย” ชายคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกับสวมกอดลีอาไว้
“เอ๋?!! คุณคือใครกันมากอดหนูทำไม” ลีอาถามกลับพร้อมกับผลักชายคนนั้นออก
“นี่พ่อเองนะลูกจำไม่ได้หรอ” ชายคนนั้นตอบกลับพร้อมกับอ้างตัวว่าเป็นพ่อ
“เอ๋?!! พ่อ..พ่อจริงๆ หรอคะ” ลีอาถามกลับด้วยใบหน้าตกใจ
“อื้อ..พ่อเอง พ่อขอโทษที่ทิ้งครอบครัวไปนะ พ่อขอโทษจริงๆ” ชายคนนั้นตอบกลับด้วยนำ้เสียงอันเศร้าหมอง
“พ่อหายหัวไปไหนมา ทำไมต้องทิ้งแม่ให้อยู่คนเดียว เคยรู้บ้างไหมว่าแม่น่ะคิดถึงพ่อแค่ไหน” ลีอาพูดต่อว่าพ่อพร้อมกับตบไปที่หน้าของพ่อ
“พ่อขอโทษ..แต่พ่อไม่มีอะไรที่จะแก้ตัวเลย..พ่อขอโทษจริงๆ” พ่อพูดขึ้นด้วยนำ้เสียงเศร้าสลด
“แล้วพ่อ กลับมาทำไม” ลีอาถามกับพ่อของตน
“พ่อแค่จะกลับมาหาครอบครัวอีกครั้ง แล้วค่อยออกเดินทางต่อ” พ่อพูดพร้อมกับสายตาที่มองไปยังหลุมนั้นด้วยความคิดถึง
“นี่พ่อ!จะไปไหนอีกกัน จะทิ้งพวกเราไปอีกหรอ!” ลีอาถามพร้อมกับนำ้ตาที่ไหลออกมา
“พ่อสัญญาว่าพ่อจะไม่ทิ้งใคร แต่การเดินทางครั้งนี้คือครั้งสุดท้าย พ่อจะหยุดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไว้เอง” พ่อพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่มุ่งมั่น
“เอาล่ะ คงถึงเวลาที่พ่อต้องออกเดินทางต่อแล้วล่ะ” พ่อพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน
“พ่ออย่าพึ่งไปเลยนะ ได้โปรด..ได้โปรดช่วยพี่ลูเธอร์ด้วย” ลีอาพูดขอร้องกับพ่อของตน
“ไม่ต้องเป็นห่วงพี่เขาหรอกน่า พี่เขาแข็งแกร่งจะตาย” พ่อพูดขึ้นพร้อมกับมองไปลีอา
“แต่..แต่พี่เขา..” ลีอากำลังจะพูดขึ้นแต่โดนพ่อพูดแทรกขึ้นมา
“เชื่อพ่อเถอะนะ” พ่อพูดด้วยนำ้เสียงอันอ่อนโยนและรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ใจ พร้อมกับลูบหัวลีอาอย่างเบาๆ
“เอาล่ะ พ่อต้องไปแล้วนะ แล้วเจอกันใหม่นะ” พ่อพูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆ เดินจากไป
“เดี๋ยวค่ะ!รอหนูก่อน!” ลีอาตะโกนขึ้นพร้อมกับวิ่งเข้าไปสวมกอดพ่อเอาไว้
“ครั้งนี้พ่อจะกลับมาใช่ไหม” ลีอาถามกับพ่อของตนด้วยนำ้เสียงอันอ่อนโยน
“อื้อ..พ่อสัญญาว่าจะกลับมานะ!” พ่อตอบกลับลีอา พร้อมกับเอามือลูบไปที่หัวของลีอา และค่อยๆเดินจากไป
ในขณะที่หนูกำลังเดินจากหลุมนั่นไป หนูก็ได้เห็นหนังสือที่ตกอยู่ใต้โคนต้นไม้ พร้อมกับข้อความที่เขียนว่า
“นี่คือของขวัญสำหรับลูกนะลีอา ฝากดูแลลูเธอร์ แทนพ่อไปก่อนนะ แล้วเจอกันใหม่ ปล.อีก 3 ปีข้างหน้าลูกจะได้พบกับคำตอบของหนังสือเล่มนี้เอง”
เมื่อหนูเปิดหนังสือเล่มนั้นออกมา ก็พบกับคลังความรู้ต่างๆ ที่พ่อได้เขียนจากการเดินทางของพ่อ
หนูศึกษาหนังสือเล่มนั้นมาตลอด 3 ปี เนื้อหาที่เต็มไปด้วยความลับมากมายที่รอการแก้ไข และสถานที่อันแปลกประหลาดรอบโลก ถูกเขียนไว้ในหนังสือการเดินทางของพ่อหมดแล้ว
ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา หนูได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนั้นมาตลอด พร้อมกับปลูกทุ่งดอกไม้ไว้ที่หน้าโบสถ์นั่น หนูคอยดูแลรักษามัน และไปรอพี่ที่นั่นตลอดเวลา หนูคอยเฝ้ารอเวลาที่พี่จะกลับมาอีกครั้งหนึ่ง
รอเวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง และในที่สุดเราทั้ง 2 คนก็กลับมาอยู่ด้วยกัน ได้ออกเดินทางกันอีกครั้ง หนูมีความสุขมากๆ เลยนะคะ” ลีอาพูดอธิบายเรื่องทั้งหมดด้วยใบหน้าคิดถึง
“พี่ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องอยู่คนเดียวตั้งนาน..ขอโทษด้วยนะลีอา” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับสวมกอดลีอาเอาไว้
“หนูไม่เป็นอะไรหรอกนะ..แค่เราอยู่ด้วยกันหนูก็มีความสุขแล้วล่ะ" ลีอาตอบกลับด้วยนำ้เสียงอ่อนโยน
“อื้อ..เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะ” ลูเธอร์พูดกับลีอาด้วยนำ้เสียงอันอ่อนโยน
“ค่ะ” ลีอาตอบกลับลูเธอร์ด้วยใบหน้ามีความสุข
“คุณลีอาก็กอดผมด้วยสิครับ” จินพูดกับลีอาพร้อมกับทำท่าจะกอด
“นี่นายอย่ามายุ่งกับน้องสาวชั้นนะ!” ลูเธอร์พูดขึ้นด้วยใบหน้าหงุดหงิด พร้อมกับกอดลีอาจนแน่น
“โอ๋ๆ แค่หยอกเล่นน่า คุณพี่ชาย” จินพูดยั่วโมโหลูเธอร์
“พี่คะหนูหายใจไม่ออก” ลีอาพูดขึ้นพร้อมกับผลักลูเธอร์ออกเบาๆ
“พี่ขอโทษลีอา!” ลูเธอร์ตะโกนขอโทษด้วยความตกใจ
“ไม่เป็นไรค่ะ..แต่ว่าขวานที่พี่เคยถือมันหายไปไหนแล้ว” ลีอาถามกับลูเธอร์ด้วยความสงสัย
“พี่เก็บขวานนั่นเอาไว้ในคลังอาวุธแล้วหล่ะ” ลูเธอร์ตอบกลับ
“เอ๋!..แต่เวทย์ของพี่ไม่ใช่ คลังอาวุธนี่คะ” ลีอาถามกลับด้วยความตกใจ
“มันเป็นเวทย์ของอาจารย์พี่น่ะ” ลูเธอร์ตอบกลับด้วยสีหน้าผิดหวัง
“ทำหน้าอย่างนั้นหมายความว่าไงกัน ทำหน้าตายิ้มแย้มหน่อยสิ” จินพูดกับลูเธอร์พร้อมเอานิ้วไปจิ้มแก้มทั้ง 2 ข้างของลูเธอร์
“นั่นสิพี่คะ..ร่าเริงหน่อยนะคะ” ลีอาพูดขึ้นพร้อมกับจั๊กจี้ไปที่เอวของลูเธอร์ที่ทำหน้าเศร้าหมอง
“รีบๆ ยิ้มได้แล้ว ชั้นอยากกินอาหารฝีมือคุณลีอาจะแย่แล้ว” จินพูดพร้อมกับจั๊กจี้ไปที่เอวของลูเธอร์
“ฮ่าๆรู้แล้วๆ เราไปกินข้าวกันเถอะ ตะวันจะลับฟ้าแล้วนะ” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะออกมา
“นี่อาหารพร้อมแล้วนะทุกคน!” เสียงโคตะโกนขึ้น พร้อมทั้งเชื้อเชิญทุกๆ คนไปกินข้าวด้วยกัน
“นี่นายแอบไปทำอาหารตอนไหนเนี่ย” ลูเธอร์ถามกับโคพร้อมกับนั่งลงกินข้าว
“ม่ายย อาหารฝีมือ..” ขณะจินกำลังพูดขึ้นก็ถูกรุยเอาอาหารฝีมือของโคยัดใส่ปากของจิน
“หือ? นั่นจินจะพูดอะไรน่ะ” โคถามกับรุย
“อร่อยมากๆ อยากได้เพิ่มอีกน่ะ” รุยตอบกลับพร้อมกับยัดอาหารปิดปากของจิน
“งั้นเดี๋ยวชั้นจะเพิ่มให้นายเป็นพิเศษเองนะจิน” โคพูดกับจินด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“อ่ายยเอาแอ้วว!!” เสียงอู้อี้ในลำคอดังขึ้นจากจินอย่างทรมาณ
“ฮ่าๆพวกนายนี่ตลกจังเลยนะ” ลูเธอร์หัวเราะออกมาเสียงดัง
.
.
หลังจากที่เรานั่งกินอาหารกันจนหมด คำ่คืนนั้นทุกๆ คนต่างหลับลงด้วยความเหนื่อยล้า ยกเว้นลีอา
“ลีอาน้องกำลังทำอะไรอยู่น่ะ” ลูเธอร์ตื่นขึ้นพร้อมมองไปที่ลีอา
“หนูกำลังดูดาวอยู่ค่ะ” ลีอาตอบกลับพร้อมกับมองขึ้นไปบนฟ้า ดูดาวอันเจิดจรัสที่กำลังส่องแสงอยู่บนฟากฟ้าอันมืดสนิท
“สวยจังเลยเนอะ” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมกับนั่งข้างๆ ลีอา
“นี่พี่คะ..พ่อเขาฝากมาบอกพี่อย่างนึงด้วยนะ” ลีอาพูดพร้อมกับหันมองลูเธอร์
“เอ๋? พ่อเขาบอกว่าอะไรล่ะ” ลูเธอร์ถามกับลีอาด้วยใบหน้าสงสัย
“แล้วเจอกันที่ต้นไม้ใหญ่” ลีอาตอบกลับลูเธอร์
“หึ..ไอ้เจ้าพ่อบ้านั่น” ลูเธอร์พูดขึ้นพร้อมมองไปที่ท้องฟ้า
“นี่พี่คะ เราจะหยุดมันได้จริงๆ ใช่ไหมคะ” ลีอาถามขึ้นด้วยเสียงอันหมดหวังพร้อมกับซบไหล่ของลูเธอร์
“ได้สิ เราทั้งหมดจะหยุดเรื่องบ้าๆ นี้เอง” ลูเธอร์ตอบกลับพร้อมเอามือไปลูบหัวของลีอา
และแล้วค่ำคืนอันยาวนานก็ผ่านพ้นไป
การเดินทางของของพวกเขากำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 :นั่นลีอาใช่ไหม?

นิยายแนะนำ

ลูเธอร์กับความหวังสุดท้าย [Luther and the last Hope]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 :นั่นลีอาใช่ไหม?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้