ความพ่ายแพ้ติดต่อกันสองวันไม่ได้ทิ้งไว้เพียงรอยแผลในใจของหลินเสี่ยวฟาน ทว่ามันยังทิ้ง "ใบเสร็จหนี้" ก้อนโตเอาไว้ด้วย เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ตลาดท้ายเมืองชิงสุ่ย แสงแดดฤดูร้อนยังคงทำหน้าที่เผาผลาญสรรพสิ่งอย่างไม่ปรานี ทว่าบรรยากาศรอบรถเข็นไม้เก่าของเสี่ยวฟานกลับร้อนรุ่มยิ่งกว่าแสงอาทิตย์
“เ้าแสบตระกูลหลิน! ออกมาคุยกันให้รู้เื่เดี๋ยวนี้!”
เสียงแผดดังลั่นะเืแผงขายผักทำเอาชาวบ้านพากันสะดุ้ง ชายร่างท้วมกักขฬะคนหนึ่งเดินนำสตรีผู้เป็แม่ของอาเป่า (เด็กชายเคราะห์ร้ายจากเมนูกาวดักหนูเมื่อวาน) ตรงเข้ามาที่รถเข็น ชายผู้นี้คือ ลุงหวัง ลุงแท้ ๆ ของอาเป่าที่มีอาชีพเป็คุมบ่อน้ำซากปรักหักพังท้ายเมือง นิสัยอันธพาลและหน้าเืเป็ที่เลื่องลือ
หลินเสี่ยวฟานที่กำลังนั่งเอาพัดใบตาลโบกไล่แมลงวันสะดุ้งตัวลุกขึ้นยืน เขารีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็รอยยิ้มกวนโทสะอันเป็เอกลักษณ์ทันที แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกลนลาน “อ้าว ท่านลุงหวังและท่านป้า วันนี้ลมอะไรพัดมาถึงแผงเสบียง์ของข้าหรือขอรับ? หรือติดใจขนมมุกดาหารหมื่นปี อยากจะมาเหมาไปกินให้ปากล็อกทั้งบ้าน?”
“ปากดีนักนะไอ้ลูกแหง่!” ลุงหวังทุบโต๊ะรถเข็นไม้ผุดัง ปัง! จนแผ่นไม้แทบหักครึ่ง “เมื่อวานขนมเฮงซวยของแกทำเอาหลานข้าเกือบติดคอเกือบตาย ทรมานจนน้ำตาไหลพราก ต้องเสียเงินค่าหมอไปตั้งเท่าไหร่! เงิน 10 อีแปะที่แกให้ไว้เมื่อวานมันจะไปพออะไร! วันนี้ถ้าแกไม่จ่ายค่าทำขวัญและค่ารักษาเพิ่มมาอีก 50 อีแปะ ข้าจะพังรถเข็นเน่า ๆ ของแกให้กลายเป็ฟืนต้มกาว!”
คำประกาศของลุงหวังทำให้พ่อค้าแม่ค้าโดยรอบพากันเงียบกริบ เถ้าแก่เนี้ยโจว แผงข้าง ๆ ได้แต่ส่งสายตาสงสารแกมสมน้ำหน้ามาให้ ข่าวเื่ ‘เ้าแสบเสี่ยวฟานทำกาวดักหนูติดปากเด็ก’ กลายเป็ขี้ปากคนทั้งตลาด เดินไปทางไหนก็มีแต่คนชี้ชวนกันหัวเราะคิกคัก ภาพลักษณ์จอมยุทธ์ผู้หยิ่งทนงที่เขาสร้างมาสามวันพังพินาศในพริบตา
ในจังหวะนั้นเอง นายน้อยกู้ (กู้เทียนเหว่ย) คู่อริตลอดกาล เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมสมุนในชุดผ้าไหมสีหรูหรา มันโบกพัดขนนกในมือพลางหัวเราะร่าอย่างสะใจที่เห็นเสี่ยวฟานโดนต้อนจนมุม
“ฮ่า ๆ ๆ! ไอหยา เ้าเสี่ยวฟาน วันก่อนรมควันชาวบ้าน วันนี้โดนทวงหนี้ค่ากาวดักหนู รสชาติแห่ง์ของแกมันช่างแพงเหลือเกินนะ ขายของได้ไม่ถึงสามอีแปะ แต่ต้องชดใช้จนหมดเนื้อหมดตัว ข้าว่าแกยอมแพ้แล้วมาก้มกราบเท้าข้าตอนนี้เถอะ ข้าจะเมตตาจ่ายหนี้ 50 อีแปะนี้แทนแกให้เอง!” นายน้อยกู้ยักคิ้วขิงอย่างผู้เหนือกว่า
หลินเสี่ยวฟานกบดขรามแน่นจนเส้นเืที่ขมับปูดโป่ง สายตาของชาวบ้านนับร้อยคู่กำลังจับจ้องมาที่เขา ถ้าเขาจำยอมควักเงินให้ลุงหวังเพราะความกลัว หน้าเขาต้องแตกละเอียด และถ้าเขายอมก้มกราบเท้านายน้อยกู้ ศักดิ์ศรีอันยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าของเขาก็จะกลายเป็ผุยผง!
เงินทองหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ถ้าหน้าแตกต่อหน้าสาธารณชน... คนอย่างหลินเสี่ยวฟานยอมตาย!
“เหอะ! 50 อีแปะงั้นรึ?” เสี่ยวฟานหัวเราะลั่นฟ้า ยืดอกกอดอก ยักคิ้วกวนบาทากลับไปทั้งลุงหวังและนายน้อยกู้ “ท่านลุงหวัง... ตระกูลหลินของข้าขึ้นชื่อเื่ความรับผิดชอบและคุณธรรมค้ำคอ ขนมของข้าคือศาสตร์ขั้นสูงที่คนธรรมดาเข้าไม่ถึง แต่อาเป่าอาจจะยังเยาว์วัยเกินไปที่จะซึมซับกำลังภายในของแป้งหมื่นปี เงิน 50 อีแปะน่ะมันเื่เล็กน้อยกระจอกงอกง่อยมาก!”
เสี่ยวฟานเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ... ทว่าในใจกลับร่ำไห้กระซิก ๆ เพราะเขารู้ดีว่าเงินในกระเป๋ามีไม่ถึง 20 อีแปะด้วยซ้ำ! แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่ เขาหันไปสบตานายน้อยกู้ด้วยแววตาเ้าเล่ห์
479
