ตอนที่9 การช่วยเหลือ
เมืองหยางชิงได้ถูกปกคลุมไปด้วยคาถาอาคมของลู่หลาน ทำให้เหล่าปีศาจที่อยู่ภายในเมือง หรือคนภายนอกไม่สามารถเข้ามาได้ ณ ตอนนี้
หอดนตรีเจียงหยา
“เป็อย่างไรบ้างไห่เฉียงเ้าดีขึ้นหรือไม่?”
ต้าหลง หลิวเฟย เจียงหยา ต่างเป็ห่วงอาการของไห่เฉียงปีศาจเงาที่ได้เข้าไปช่วยเหลือ ต้าหลงและหลิวเฟยเอาไว้
“ข้าไม่เป็ไรมาก”พวกเ้าไม่ต้องเป็ห่วง
“แล้วเราจะทำอย่างไรกันดี?”
“ณ ตอนนี้ เราไม่สามารถออกไปไหนได้เลยถ้าเ้าออกไปตอนนี้ ต้องโดนจับได้แน่ ๆ” หลิวเฟยกล่าวทุกคนต่างครุ่นคิด ซึ่งทางออกตอนนี้มันไม่มีเหลือให้เลย
“พวกเ้าตามข้ามาทางนี้”
“นี่มันคืออะไรหรือท่านพี่เจียงหยา” หลิวเฟย ได้เอ่ยถาม
“นี่คือทางลับที่ข้าได้ใช้คนขุดเจาะเอาไว้ทางมันดูลาดชัน ดูมืด สองฟากฝั่งมันเต็มไปด้วยก้อนหินน้อยใหญ่สลับกันไปมาและอบอวลไปด้วยกลิ่นดินที่ขุดไว้เดินลึกลงไปเรื่อย ๆมันสามารถทะลุออกไปยังนอกเมืองได้ นี่คือห้องใต้บาดาลที่พวกข้าได้ขุดเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน”
หลังจากที่ลู่หลานและใต้เท้าหวังได้มีการจัดให้พวกเหล่าปีศาจต่อสู้กันทำให้มีเหล่าปีศาจถูกทำร้ายร่างกายและาเ็สาหัสเป็จำนวนมาก “ข้าสงสารพวกเหล่าปีศาจเลยได้ทำห้องลับนี้ขึ้นมาเพื่อให้พวกเขาเ่าั้ได้พักฟื้นและรักษาตัวอยู่ที่นี้ ” เมื่อไปถึงยังห้องโถง ในห้องใต้บาดาล ต้าหลงได้เห็นพวกบรรดาเหล่าปีศาจที่นอนเจ็บระงมจากการต่อสู้นอนทุรนทุรายบ้างก็นอนรอความตาย ภาพตรงหน้า มันยิ่งเ็ปยิ่งนัก
“ท่านเป็มนุษย์เหตุใด?ถึงได้ช่วยเหลือเหล่าปีศาจพวกนี้เอาไว้ ”
ต้าหลงได้เอ่ยถามเจียงหยา
“ใช่” ข้าเป็มนุษย์พ่อแม่ของข้าได้ตายไปหมดแล้ว ข้าเลยถูกพวกปีศาจรับเลี้ยงเอาไว้สิ่งที่ข้าทำได้ตอนนี้ คือ การทดแทนบุญคุณ สิ่งที่ข้าสามารถช่วยพวกเขาได้ตอนนี้คือให้ที่พักและอาหาร ชายหนุ่มได้มองไปรอบห้องโถงบริเวณเมืองใต้บาดาลที่ห้อมล้อมไปด้วยหินก้อนเล็กก้อนใหญ่ มีเพียงแสงไฟที่สลัวจากตะเกียงเหล่าปีศาจนอนเจ็บกันทั่ว ชายหนุ่มได้ใช้พลังอำนาจของตน
“ด้วยลมปราณของข้าจงโปรดช่วยให้พวกปีศาจเหล่านี้จงทุเลาจากอาการาเ็”ลำแสงที่ปล่อยมาจากตัวต้าหลง ทำให้พวกเหล่าปีศาจทั้งหลายมีอาการดีขึ้นอย่างทันตา ไม่นึกเลยว่าต้าหลงจะมีพลังอำนาจฟื้นขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้หลังจากที่ได้ฝึกลมปราณ
“เ้าเป็อย่างไรบ้าง?” ต้าหลง
“ข้าไม่เป็ไร”
ข้าหายแล้ว! ข้าหายแล้ว! เหล่าพวกปีศาจได้ลุกขึ้นมา
“วิชาที่ท่านใช้เมื่อครู่ ใช่วิชาิญญาหมาป่าหรือไม่?” ทุกคนต่างจ้องมามายังชายหนุ่ม
“ท่านคือ!”
“ราชันหมาป่าอย่างนั้นหรือ”เหล่าพวกปีศาจต่างตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น
“เ้ารู้ชื่อข้าได้อย่างไร”
เป็ท่านจริงๆ ด้วย
“ คารวะท่านราชันหมาป่า”เหล่าพวกปีศาจต่างทำความเคารพราชันหมาป่า เขาเป็ราชันหมาป่าที่สาบสูญไป จ้าวแห่งป่าของเราได้กลับมาแล้วเหล่าเผ่าปีศาจของเราได้มีความหวังแล้วทุกคนต่างยิ้มยินดีกับสิ่งที่เขาได้ทำไปวันนี้
“อย่างน้อยวันนี้มันก็เป็การเริ่มต้นที่ดี” หลิวเฟยคิดในใจ
“ข้ายังไม่แข็งแรงพอ พวกเ้าก็ยังไม่แข็งแรงพอพวกเ้าไปพักก่อนเถอะ ไม่ต้องมีพิธีรีตรองอะไรกัน”
“ขอบคุณท่านเ้าป่า”
“ราชันได้กลับสู่ผืนป่าแล้วพวกเ้าอย่าได้สิ้นหวังเป็อันขาด ข้าได้สั่งให้มีการขุดอุโมงค์เพิ่ม ไม่เกิน 7วันก็จะขุดได้สำเร็จ แล้วพวกเ้าทั้งหลายก็ได้ออกไปจากที่นี่และมีอิสระอย่างแน่นอน”
เจียงหยาน้ำตาเอ่อ รู้สึกมีความหวังว่าพวกปีศาจเหล่านี้จะต้องได้ออกไปใช้ชีวิตที่อิสระอย่างแน่นอน
“ทุกคนต่างยินดี”
“พวกเราจะเป็อิสระแล้ว!พวกเราจะเป็อิสระแล้ว!
ติ๋ง!ติ๋ง!... เสียงน้ำหยดลงมาจากหินกระทบพื้นดิน
นี่! “ต้าหลง ในเมื่อเ้าสามารถช่วยเหลือพวกปีศาจได้แล้วถ้างั้นข้าจะคืนพันธสัญญาทาสให้กับเ้า เ้าจะได้ไม่ต้องมาเป็ทาสข้าอีกแล้ว”
หลิวเฟยได้ฉีกแผ่นพันธสัญญาทิ้งไป ต้าหลงและหลิวเฟย ต่างฝ่ายต่างมองตากันมันบ่งบอกถึงความเป็ห่วงที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้ ต่อไปนี้เ้าก็จะได้ไปพบแม่นางลู่หลานได้ ในฐานะ “ราชันหมาป่า”โดยที่ไม่ต้องหลบซ่อนตัวตนของเ้าอีกแล้วนะ
อีกฟากฝั่งของห้องใต้บาดาล เสียงน้ำหยดจากก้อนหิน ไห่เฉียงปีศาจเงากำลังนอนหลับพักผ่อนบนแท่นที่พัก
แหมะ! แหมะ!ทำไมข้ารู้สึกเย็นเช่นนี้ รู้สึกเหมือนจะมีอะไรกำลังใกล้หน้าข้ายิ่งนัก ตาทั้งสองขยุกขยิกเบิกตากว้าง
อุ้ย! “เ้าเป็ใครกัน”
“อดกินกันพอดี ดูเ้าสิ ข้าถือสำรับมาให้ แท้ๆทำข้าใหมด ในเมื่อตื่นแล้วก็กินเองก็แล้วกัน”ปีศาจผู้รับใช้เจียงหยาได้ถือถาดอาหารมาให้ไห่เฉียง
“ข้าอยู่ที่ไหนกันเนี่ย"
“นี่คือเมืองใต้บาดาลเป็ที่ที่คุณหนูเจียงหยาได้สร้างเอาไว้ให้พวกเ้าได้เอาไว้หลบซ่อนตัวไงละ”
“แล้วทำไมเ้านายพวกเ้าถึงเลือกที่จะขุดรูไว้ใต้ดินอีกแล้วพวกเ้าเป็ตุ่นกันหรืออย่างไร ถึงชอบขุดหลุมกันเพียงนี้”
นี่เ้า !
“แล้วต้าหลงกับ หลิวเฟยละ อยู่ไหน?”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรล่ะ”ทาสรับใช้เจียงหยาได้ตอบโต้ไปมากับไห่เฉียงปีศาจเงา...
ห้องใต้บาดาลที่มืดมิด จนไม่สามารถล่วงรู้เวลาได้เลยว่ากลางวันหรือกลางคืน “ข้าไม่ได้เห็นความเคลื่อนไหวของลู่หลานเลยนะคงคิดว่าได้ใช้คาถาอาคมครอบคลุมเมืองหยางชิงและพวกเราไว้แล้วเ้าก็จะไม่สามารถออกไปนำเขี้ยวพญาเพลิงกลับมาได้ มันก็ดูยากขึ้นแล้วสิ”วันนี้ที่นางไม่เคลื่อนไหวคงกำลังจะจัดการปีศาจจิ้งจอกเก้าหางตัวนั้นอยู่เป็แน่!
“แปลว่าสตรีผู้นั้นที่เราเห็นคราวก่อนคือ จิ้งจอกเก้าหางอย่างนั้นหรือ”
“อืมใช่”นางไม่กลัวหรือว่าจะต้องเกิดความขัดแย้งกับเผ่าปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
จิ้งจอกเก้าหาง ? หรือว่า จิ้งจอกเก้าหางที่ท่านอาเจิ้งหัว ตามหา คือแม่นางผู้นี้ !
“เป็ไปไม่ได้! ที่ท่านอาจะสบคบคิดกับแม่นางลู่หลาน”
“เป็ไปไม่ได้สิ!” หลิวเฟยขมวดคิ้วกับสิ่งที่คิด
พรึบ! ผ้าม่านที่กั้นเอาไว้ โดนสะบัดขึ้น
“นี่ไห่เฉียงพวกข้าใหมดเลยวันหลังก็ให้สุ่มให้เสียงพวกข้าหน่อยนะ “พวกเ้านั้นแหละที่ทำให้ข้าใพวกเ้าทะเลาะอะไรกันหรือ”
ไห่เฉียงได้ยินเสียงดังจากการพูดคุยกันของทั้งคู่พวกเราไม่ได้ทะเลาะอะไรกันหรอกนะ
“ดีแล้ว” “ข้าไม่อยากให้พวกเ้าทะเลาะกันถ้าหากพวกเ้าทะเลาะกันเป็เื่แน่เพราะข้าอุตส่าห์ไปช่วยพวกเ้าออกมาจากหอกำยานนั้น”
ข้าเสียสละแค่ไหนพวกเ้ารู้หรือไม่ ?
“ขอบใจเ้านะไห่เฉียง” ต้าหลงได้ขอบคุณถึงน้ำใจที่ไห่เฉียงมีให้
สำนักเหวิ่นจิ่ง
แสงยามเช้าดอกเหม่ยฮวา....(ดอกบ๊วยหรือดอกเหมย ลักษณะกลีบดอกสีชมพู กลีบชั้นซ้อนกันก้านเกสรยาวสีขาวอมเหลือง) กำลังเบ่งบานสะพรั่ง ลมพัดปลิวทำให้กลีบดอกร่วงโรยลง
แอ๊ด ! เสียงประตูได้ถูกเปิดออก
ชายหนุ่มที่หน้าตาดูอิดโรย สภาพเหมือนขอทาน ผมยุ่งเหยิงั์ตานั้นแสนเศร้า ได้นั่งอยู่กับพื้นห้องลู่หลานได้เดินเข้ามาหาชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า “ตอนนี้ร่างกายท่านอ่อนแอยิ่งนักท่านจักต้องพักผ่อนให้มากๆนะ”ลู่หลานได้เดินเข้ามาในห้องที่เตรียมไว้ให้แม่ทัพ มู่เฉียว ซึ่งสภาพตอนนี้มันไม่ต่างจากซากศพ
“ข้าเอาสิ่งนี้มาให้ท่านมันได้จากการที่ข้าได้กลั่นมาจากส่วนหนึ่งของนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหางอย่างไรละแล้วร่างกายของท่านก็จะกลับมาแข็งแรง ความจำของท่านก็จะกลับฟื้นคืนมามนต์เสน่ห์ที่อยู่ในตัวท่านก็จะหมดไป”ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรังเกียจเป็ที่สุด
ลู่หลานได้หยิบยาอายุวัฒนะขึ้นมาเพื่อให้มู่เฉียวได้กินมันลงไป
“นางไม่ใช่ปีศาจ นางเป็มนุษย์ นางเป็เมียข้า! ถึงแม้ว่าข้าจะกินยาที่เ้าให้ไป ข้าก็จะไม่มีวันรักเ้า” เด็ดขาด !
นางจะเป็อะไรก็แล้วแต่ “ข้ารักนาง”
“เ้าจงจำไว้ไม่ต้องมาเสียเวลากับข้า!”
ลู่หลานเมื่อได้ฟังดังนั้น ยิ่งทำให้รู้สึกโกรธนางจิ้งจอกตัวนั้นเป็ยิ่งนัก
ได้! “ท่านอยากรู้ใช่หรือไม่ว่านางเป็ปีศาจ หรือ มนุษย์
“งั้นข้าจะพาท่านไป!”
ว่าแล้วลู่หลานก็พามู่เฉียวไปยังหอกำยาน
พรึบ ! ร่างของมู่เฉียวได้ถูกนำมาที่หอกำยานพลันเห็นภาพตรงหน้าเป็ หญิงสาวที่ตามหา ได้นอนกองอยู่กับพื้น
“นั้นไง ท่านเห็นหรือไม่?”
ว่านางเป็ปีศาจนางไม่ใช่มนุษย์
มู่เฉียว ใกับสิ่งที่เห็นรีบวิ่งไปหาหญิงสาวที่อยู่ด้านหน้าตน ไป๋จิง! ชายหนุ่มรีบวิ่งไปหา กอดประคองหญิงสาวให้ยืนขึ้น พลันหญิงสาวั์ตาสีแดงเขี้ยวแหลมได้โผล่ออกมา กัดชายหนุ่มตรงหน้าเข้าที่ซอกคอ เือาบนอง ตอนนี้ไป๋จิง ไม่มีสติ ชายหนุ่มอดทนกับความเ็ปที่เจอ
“ไป๋จิง...นี่ข้าเองนะเ้าจำข้าได้หรือไม่”
“มู่เฉียว” สามีของเ้าไง เ้าจำข้าได้หรือไม่?
“ข้าจะพาเ้ากลับบ้านนะ” เมื่อมู่เฉียวพยายามดึงสติของไป๋จิงกลับคืนมาไป๋จิงกลับสงบลง สายตาที่ดูแดงกล่ำกลับเป็สายตาที่ซึมเศร้า เมื่อสตินางกลับมา ได้แหงนมองคนตรงหน้า
มู่เฉียว! มู่เฉียว!
“ท่าน! ท่าน! อย่ามองตาข้านะ ข้าเป็ปีศาจ หญิงสาวพูดไปน้ำตาไหลนอง ไม่เป็ไร! เ้าไม่เป็ไร! ข้าจะพาเ้ากลับบ้านนะ”
ลู่หลานที่มองอยู่รู้สึกโกรธ และเ็ปยิ่งนักที่เห็นทั้งสองนั้นดูรักกันยิ่งนัก จึงได้ใช้พลังของตน ฆ่าปีศาจจิ้งจอกเก้าหางตายไปต่อหน้าต่อตา มู่เฉียว
ไม่ !!!!!!
มู่เฉียวล้มลง เคียดแค้น โกรธแค้น ลู่หลานเป็อย่างมากได้วิ่งมาเพื่อจะฆ่านางให้ตาย
สุดท้ายมู่เฉียวก็ได้หมดสติไปด้วยพลังที่แสนธรรมดาที่ไม่สามารถไปสู้รบกับลู่หลานได้เลยแม้แต่น้อย
หอกำยาน
“ตอนนี้คุณชายหวังอยู่หรือไม่? ”
“ข้าเจียงหยาขอพบคุณชายหวัง” เหล่าคนรับใช้ได้ทำหน้าตาเลิกลัก
เอ่อ ! ตอนนี้คุณชายโดนจับขังไว้ในห้องใต้ดินเ้าค่ะ
หญิงรับใช้กระซิบบอกเจียงหยา “เหตุใดกันทำไมคุณชายถึงได้โดนจับขังไว้ใต้เท้าหวังทราบว่าคุณชายได้ให้การช่วยเหลือเหล่าปีศาจ ทำให้ใต้เท้าไม่พอใจเ้าค่ะ”
เจียงหยาเมื่อได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิด “คุณชายข้าจะหาทางช่วยท่านออกมา” แล้วหญิงสาวก็ได้เดินออกไปจากหอกำยาน
“คืนนี้เ้าจงไปจัดการนำตัวคุณชาย ออกมาให้ได้” เจียงหยาได้ให้ลูกน้องเริ่มปฏิบัติการ
ห้องใต้ดินหอกำยาน คุณชายโดนคุมขังไว้ หน้าตามอมแมม ผมหลุดลุ่ยนอนซบตรงกองฟางในคุกใต้ดิน
เจียงหยา!
“เ้าเข้ามาได้อย่างไรกันหรือเ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่มันอันตรายมาก เ้าออกไปซะเดี๋ยวคนของท่านลุงมาเห็นเ้า”
“ไม่เป็ไรคุณชายคนของข้าได้รออยู่ข้างนอกเรียบร้อยแล้ว วันนี้ข้าจะพาท่านออกไปให้ได้”
ผัวะ ! “ใต้เท้าโปรดยับยั้งความโกรธด้วยขอรับ ข้าน้อยได้เฝ้าดูอยู่ตลอดเวลาไม่ได้หลับเลย ข้าน้อยกล้าเอาชีวิตของตนเองเป็หลักประกัน ว่าคุกแห่งนี้ไม่มีผู้ใดเข้าออกอย่างแน่นอน”
“แล้วแค่คน ๆ เดียวทำไมถึงให้หลุดออกไปได้”
“พวกไร้ประโยชน์”
ใต้เท้าหวังไม่พอใจลูกน้องตนที่แค่คน ๆ เดียว ก็ไม่สามารถเฝ้าได้ ปล่อยให้หนีไป
159
![สตรีมเมอร์สาว กินพิชิตอวกาศ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649131803_78313704.webp)
