อี้อ๋องควบม้ามุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่องค์รักษ์ของตนได้รายงานว่าพระชายาเอกถูกลอบสังหาร ในใจที่ขณะนี้เต็มไปด้วยโทสะอี้อ๋องควบม้าด้วยความเร็วและไม่อาจหยุดพักได้ ในใจเป็ห่วงหญิงอันเป็ที่รักกลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเหตุร้ายกับเหมยซี พึ่งผ่านความเป็ความตายจากการลอบวางยาพิษ แล้วยังมีมือสังหารหมายจะเอาชีวิตอีกครา หัวใจที่เจ็บเหมือนโดนมีดกรีดทำให้อี๋อ๋องมิอาจรอช้าได้ ด้านองค์รักษ์ก็ควบม้าตามมาติดๆ
จนกระทั่งมาเห็นรถม้าที่เหมยซีนั่งมาเมื่อเช้าพร้อมทั้งศพและเืไหลนองไปทั่ว อี้อ๋องยิ่งคลุ่มคลั่ง
"พวกเ้าจงตามรอยพวกมือสังหารและจงตามหาพระชายาเอกให้พบบัดเดี๋ยวนี้ ห้ามหยุดจนกว่าจะเจอ และจงฆ่าพวกมัน เว้นไว้แต่เพียงหัวหน้าของพวกมันที่ข้า้าสืบความจริง" องค์รักษ์ได้แยกออกไปคนละทางเพื่อตามหาพระชายาเอกในทันทีหลังได้รับคำสั่งจากอี้อ๋อง
อี๋อ๋องได้ลงจากม้าและสำรวจบางสิ่งบางอย่าง เขาเชื่อแน่ว่าเผยหั่วจะต้องทิ้งสัญลักษณ์ที่มีเพียงเหล่าองค์รักษ์เงาเท่านั้นที่ทราบ และก็เจอจริงๆ อี้อ๋องรีบรุดไปยังเส้นทางที่เผยหั่วทิ้งเอาไว้และสั่งให้องค์รักษ์ตามตนมา
ด้านเหมยซีที่ขณะนี้หัวใจหล่นไปที่ตาตุ่มั้แ่เล็กจนโตไม่เคยเห็นใครฆ่ากันตายต่อหน้าต่อตา และกลิ่นคาวเืที่น่าสะอิดสะเอียดร่วมถึงความเสียใจที่ได้เห็นเหล่าองค์รักษ์ที่เสียสละชีวิตเพื่อปกป้องตน
เหมยซีได้เห็นเืที่แขนของเผยหั่ว "เผยหั่วนี้เ้าาเ็งั้นรึ มาข้าจะพันแผลห้ามเืให้" ด้วยความเป็ห่วงนางได้นำผ้าเช็ดหน้ามาเพื่อจะพันแผลให้เผยหั่ว แต่ซือหยาชิ่งตัดหน้าพันแผลให้เผยหั่วก่อนแล้ว เหมยซีได้แต่ทำตาปริบๆ ถึงปฏิกิริยาเร็วปานแสงของซือหยาและท่าทางแสดงความเป็ห่วงใยออกนอกหน้าน้ัน เหมยซียิ้มออกมาเล็กน้อย
"แม่สาวน้อยของฉัน โตเป็สาวรู้จักเื่ความรักแล้วสินะ" เหมยซีสงสัยว่าพวกเค้าเอาเวลาไหนสานสัมพันธ์กัน แม้จะเป็่หน้าสิ่วหน้าขวานแต่ถ้าเป็เื่โรแมนติกตรงหน้าก็ทำให้เหมยซีลืมการตามล่าไปได้ชั่วขณะ
"เ้าเจ็บหรือไม่เผยหั่ว ข้าสะเพร่ายิ่งนักกลัวจนลืมหยิบหอบผ้าที่มียาอยู่ในนั้นมา ข้าช่างโง่เขลายิ่งนัก" ซือหยาโทษตนเองนางเจ็บแปล๊บๆ ที่หัวใจขณะมองชายตรงหน้าที่เืท่วมตัว
"ข้ามิเป็อันใดหรอกซือหยา แผลแค่นี้ใกล้หัวใจ ในสนามรบข้าเจ็บนักมากกว่านี้ร้อยเท่าพันทวี เ้าอย่าได้โทษตนเองเลย ตอนนี้เราต้องนิ่งเงียบซ้อนตัวจากพวกมือสังหารและรออี้อ๋องนำกำลังมาช่วย ข้าสัญญาด้วยชีวิตว่าจะคุ้มครองพระชายาเอกและเ้าให้ปลอดภัย" เผยหั่วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อปลอบขวัญนาง
ขณะที่เหมยซีมองฉากรักตรงหน้า นางก็พลันหันหลังกลับไปมองบางอย่างเห็นเป็เงาแว๊บๆ มือสังหารหาพวกเขาเจอแล้วและตวัดดาบลงมายังเหมยซี
นางกรี้ดร้องด้วยความกลัวเป็อย่างมาก เผยหั่วที่ปฏิกิริยาโต้ตอบเร็วเพราะเขาก็เป็นักรบ รีบนำดาบมารับในทันที เหมยซีลืมตาขึ้นมาก็เห็นดาบของมือสังหารและเผยหั่วหยุดอยู่ตรงหน้า "อีกนิดเดียวเหมยซีเอ๋ยได้ไปเฝ้ายมบาลแล้ว" เหมยซีโล่งอกจากการรอดตายมาได้ เผยหั่วรีบสั่งให้ซือหยาพาตัวพระชายาเอกออกไปเพราะเขาเริ่มที่จะรั้งดาบไม่อยู่แล้วด้วยอาการาเ็และเืไหลออกมา
อี้อ๋องได้ยินเสียงกรี้ดร้องก็แน่ใจว่านั้นคือเสียงของคนรัก จึงรีบตามเสียงนั้นไปพร้อมด้วยองค์รักษ์ เผยหั่วที่กำลังต่อสู้กับมือสังหารเริ่มรับมือไม่ไหวเพราะพวกมันตามกันมาสบทบอีกจำนวนนึง ซือหยาได้หยิบไม้ขึ้นมาเพื่อปกป้องเ้านายแม้จะกลัวแต่นางต้องสู้ มือสังหารหัวเราะกับท่าทีกระต่ายตื่นตูม
"เ้าคิดว่าเพียงเศษไม้นี่ จะสามารถช่วยชีวิตได้อย่างงั้นรึสาวน้อย น่าเสียดายจริงๆ นางทั้งสองช่างงดงามนัก จะทำเยียงไรในเมื่อมีคนอยากให้เ้าตาย ข้าก็แค่ก็ต้องทำตามเท่านั้นอย่าได้โทษกันเลยนะสาวน้อย" มือสังหารพูดจบก็ตวัดดาบลงมาที่ซือหยาที่ขณะนี้นำไม้มาไว้ป้องกันตัวเอง
แน่นอนว่าไม้หรือจะสู้ดาบอันแหลมคมเพียงตวัดนิดเดียวก็ขาดกระเด็น ซือหยาได้เอาตัวมาบังชายชุดดำตรงหน้า "มิต้องกลัวเพคะพระชายาเอกแม้บ่าวจะต้องตายก็จะขอปกป้องท่านสุดชีวิต หากบ่าวมิอาจรอดไปได้ในวันนี้ พระชายาเอกจะต้องมีความสุขนะเพคะและอย่าทรงเศร้าเสียใจเลย" พลันพูดจบชายตรงหน้าที่แกว่งดาบลงมา
" ฉึก!!!!! " เสียงดาบที่ฟันลงมาซือหยาได้ทำอย่างที่นางพูด ซือหยากอดพระชายาเอกไว้แน่นรับดาบแทนผู้เป็นาย
เืได้ไหลลงมาเหมยซีััถึงเืที่ไหนลงมาจากตัวซือหยา เหมยซีร้องไห้เสียใจเป็ที่สุด ซือหยาคือคนที่นางไว้ใจที่สุดในโลกใบนี้ได้ฟุบลงไปในอ้อมกอดของนาง
"ซือหยา .... ซือหยา เ้าจะต้องมิเป็อะไร เ้าต้องอยู่กับข้าต่อไปสิแล้วหลังจากนี้เ้าต้องได้แต่งงานสร้างครอบครัวของตัวเอง อดทนไว้" เหมยซีร่ำไห้ เผยหั่วได้เห็นซือหยาล้มลงเืไหลนองก็รีบรุดไปช่วยสกัดมือสังหารในทันที แต่ร่างกายของเขาก็ย่ำแย่จนแทบจะถือดาบเอาไว้ไม่ได้
ขณะนั้นเองมือสังหารอีกคนก็แกว่งดาบลงมาตรงหน้าเหมยซีในทันที เหมยซีหลับตาและยอมรับชะตากรรมหากเป็ความ้าของ์ที่จะให้ข้าตายในวันนี้ก็ย่อมได้
ดาบกำลังจะถึงตัวของเหมยซี ลูกธนูก็พุ่งตรงสังหารชายชุดดำตัดเข้าขั้วใจตายในทันที เผยหั่วมองไปยังทิศทางของลูกธนูก็พลันโล่งใจเป็นัก ท่านอ๋องเสด็จมาช่วยพระชายาเอกแล้ว ข้าหมดห่วงแล้ว เผยหั่วที่ร่างกายไม่อาจยืนหยัดต่อไปได้แต่เมื่อเห็นอี้อ๋องเสด็จมาได้ทันเวลาสติของเขาก็พลันดับไป
เหมยซีเห็นการต่อสู้เบื้องหน้าและจำได้ว่านี่คือองค์รักษ์ของอี้อ๋อง และมีเสียงเรียกชื่อของนางดังก้องมาแต่ไกล น้ำตาก็พลันไหลอาบแก้ม
"อี้อ๋องเพคะ เสด็จมาช่วยหม่อมชั้นแล้ว ฮือๆ" อี้อ๋องพุ่งตรงไปกอดชายาอันเป็ที่รักอย่างห่วงแหน เขาก็สังเกตุร่างกายของเหมยซีว่าได้รับาเ็หรือไม่
"เหมยซีเ้าาเ็ตรงไหนหรือไม่ บอกข้ามาทีหัวในข้าจะขาดรอนๆแล้ว" อี้อ๋องที่ขณะนี้สติหลุดอีกครั้งเพราะกลัวที่จะต้องได้เห็นแผลของนาง
"หม่อมชั้นมิเป็อะไรเพคะ ไม่ได้าเ็ที่ไหน จะมีก็ซือหยากับเผยหั่วพระองค์รีบช่วยพวกเขาเถิดเพคะ หากทั้งสองเป็อะไรไป ชาตินี้ทั้งชาติหม่อมชั้นก็ไม่อาจให้อภัยตนเองได้เป็แน่" เหมยซีที่พยายามควบคุมอาการตนเองรีบเร่งให้อี้อ๋องช่วยคนก่อนห่วงตน อี้อ๋องจึงสั่งให้องค์รักษ์ที่เหลือรีบนำสองคนนี้ไปหาหมอโดยเร็ว
"องค์รักษ์ได้สังหารชายชุดดำเกือบหมด แต่ก็ยังเหลือไว้สองสามคนที่อี้อ๋องให้ไว้ชีวิต้าสืบความจริงในการลอบสังหารในวันนี้
"พวกเ้าจงนำตัวพวกมันแยกกันขังคุกเอาไว้ และจงทำทุกวิถีทางให้มันคายความจริงออกมา" อี้อ๋องเข้าสู่โหมดเืเย็นอีกครั้งเพราะพวกนี้รนหาที่ตายแต่เขาจะทำให้พวกมันอยู่มิสู้ตาย กล้าบังอาจมาแตะต้องนางอันเป็ที่รักของข้า
อี้อ๋องได้อุ้มเหมยซีไว้แนบอกของเขาอย่างห่วงแหน กลัวนางจะหนีหายคลาดจากสายตาเขาอีก เหมยซีก็พยายามบอกว่านางเดินไหว ไม่ต้องอุ้มก็ได้ นางเขินอายที่ตอนนี้มีเหล่าองค์รักษ์ลายล้อมรอบตัว อี้อ๋องหาได้ฟังไม่
"ไม่ได้ วันนี้เ้าใและเหนื่อยจากการตามล่าแล้ว ข้าจะปล่อยให้เ้าเดินได้เยี่ยงไร คนดีเชื่อฟังข้าเถอะเ้าคงมิรู้ว่าหลังจากข้าได้ข่าวว่ามีคนลอบสังหารเ้า ข้ารู้สึกเยี่ยงไร หัวใจข้าเหมือนมีคนมากรีดออกไปข้าร้อนใจเหลือเกินหากเกิดเหตุร้ายกับเ้าขึ้น ข้าจะต้องตามไปเผ่าบ้านพวกมันให้สิ้นเป็แน่" อี้อ๋องพูดออกมาด้วยท่าทางจริงจัง
เหมยซีได้แต่ยอมให้อี้อ๋องอุ้มขึ้นม้าเพื่อกลับจวนเพราะนางเป็ห่วงซือหยา และเผยหั่วยิ่งนัก
3K
