บทที่14
ร้านค้าลึกลับ
เส้นเืปูดขึ้นทั่วทั้งร่างกายหลี่หยุนกัดฟันแน่นร่างกายของเขาในยามนี้ระบายลมปราณจำนวนมากออกมาจากิัเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันช่างน่าแปลกประหลาด
ทั่วทั้งร่างกายของเขาราวกับว่าโดนหยุดชะงักไม่สามารถทำได้แม้แต่จะทำการขยับเขยื้อนร่างกายของตนเอง
คลื่นลมปราณจากร่างกายของอีกฝ่ายถ่ายทอดผ่านฝ่ามือเข้ามาที่บริเวณหน้าอกแทรกซึมไปทั่วทั้งร่างกายอย่างน่าประหลาด
หลี่หยุนไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนความรู้สึกที่ควบแน่นและอัดแน่นอยู่ภายในอกไม่สามารถบรรยายได้
แต่หลังจากนั้นไม่นานปานที่แผ่ซ่านผู้ป่วยทางร่างกายและเสื้อคลุมอยู่ทั่วทั้งร่างกายมันก็ค่อยๆสงบลง
เมื่อลมปราณภายในร่างกายสงบลงฝ่ามือของชายชราด้านหน้าก็ถอยห่างไปาาผู้นั้นกลับไปยืนอยู่ด้วยท่าทางที่สุขุมเช่นเดิม
และจากนั้นมันก็ใช้ดวงตาของตนจ้องมองไปที่หลี่หยุน
หลี่หยุนหลังจากที่อีกฝ่ายถอยฝ่ามือของตนเองออกไปภายในร่างกายของเขาลมปราณที่สงบลงทำให้ร่างกายสามารถกลับมาเคลื่อนไหวได้
ร่างของเขาสามารถเคลื่อนไหวได้ยกฝ่ามือของตนเองขึ้นลองขยับแขนขยับขาเส้นเืที่ปลูกขึ้นทั่วทั้งร่างกายเองก็ค่อยๆหายไป
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่มันเต็มไปด้วยความมึนงงเขายังคงสับสนว่าเมื่อคู่มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวของเขากันแน่
หลี่หยุนสูดหายใจเข้าไปภายในปอดพยายามโคจรลมปราณภายในร่างกายลมปราณภายในร่างกายโคจรไปมาแทรกซึมทั่วทั้งเส้นชีพจรหลอมรวมแก่นิญญา มันทำให้ร่างกายเกิดการสมดุลอย่างเช่นในตอนแรก
เมื่อร่างกายของตนเองกลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อมดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ผู้ที่อยู่ด้านหน้าพร้อมกับก้าวเท้าถอยหลังมาหนึ่งถึงสองก้าว
หลี่หยุนใช้ดวงตาของตนเองที่เต็มไปด้วยความจริงจังจ้องมองไปที่อีกฝ่ายคนผู้ที่อยู่ด้านหน้าในยามนี้เขาััได้ว่าไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป
“ หยั่งรู้!!!! ”หลี่หยุนถ่ายทอดพลังภายในร่างกายมุ่งเน้นไปที่ดวงตาจ้องมองไปที่อีกฝ่าย
[ชื่อ ??? ]
[ความสามารถพร์ - พลังลึกลับเจ็ดดาว ]
[ขอบเขตบ่มเพาะปราณ ต้นปราณขั้นสี่ ]
หลังจากที่เขาใช้ดวงตาจ้องมองไปที่ผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าเพื่อตรวจสอบร่างกายของคนผู้นั้นสิ่งที่มันปรากฏขึ้นมาทำให้เขาประหลาดใจ
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือผู้ที่อยู่ด้านหน้ามีทั้งกายและขอบเขตพลังที่ธรรมดาเกินไป
หลี่หยุนเขามั่นใจอยู่ภายในใจของตนเองว่าคนที่สามารถทำอย่างเมื่อคู่ได้จะต้องมีฝีมืออย่างแน่นอน
แต่ในตอนนี้มันกลับกลายเป็ว่าผู้ที่ทำเช่นนั้นออกมากลับเป็เพียงแค่คนที่มีระดับปราณภายในร่างกายเพียงแค่ระดับต้นปราณขั้นสี่
แม้ว่าจะเป็ระดับที่มากกว่าเขาแต่เขาก็มั่นใจว่ามันไม่ได้สูงขนาดที่จะไปถึงในระดับที่สามารถทำอย่างเมื่อครู่ได้
หลี่หยุนกำลังมองผู้ที่อยู่ด้านหน้าอย่างตกตะลึงดวงตาทั้งสองข้างของเขามองไปที่คนผู้นั้นอย่างไม่กระพริบตา “ ท่านเป็ผู้ใดกันแน่…”
ชายชราที่อยู่ด้านหน้ากวาดสายตาไปมองบริเวณรอบๆแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เชื่องช้า“ ร่างกายที่ไม่ธรรมดาพร์ภายในร่างกายของเ้ามีมากมาย น่าจะเป็คนที่มีพร์มากมายที่สุดเท่าที่เคยพบเจอมาแล้ว…”
ชายชราผู้นั้นไม่ได้ตอบกลับคำถามของเขาแต่กับหลีกเลี่ยงประเด็นแล้วก็พูดไปในทิศทางอื่นพูดจบชายชราผู้นั้นก็ใช้ดวงตากวาดไปมองบริเวณรอบๆก่อนที่จะทำการก้าวเดินกลับไปบริเวณตำแหน่งที่นั่งของเถ้าแก่ร้าน
ชายชราผู้นั้นเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทางที่เชื่องช้าหลังจากนั้นก็พูดขึ้นมา “ ของภายในร้านแห่งนี้เ้าสามารถเลือกไปได้สองอย่าง… ”
หลี่หยุนได้ยินเช่นนั้นก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจก่อนที่เขาจะใช้ดวงตาของตนเองกวาดไปมองบริเวณรอบๆ
ถ้าใช้ดวงตากวาดมองบริเวณรอบๆก็มองเห็นว่าพื้นที่บริเวณรอบๆราวกับกองขยะ
ไปในสถานที่แห่งนี้มันจะมีของที่ดูลำค่าหรือว่ามีของที่เขานั้น้าจริงๆอย่างนั้นหรือภายในใจของเขากำลังคิดเช่นนั้น
แม้ว่าชายชราที่อยู่เบื้องหน้าจะกล่าวออกมาว่าสามารถหยิบอันใดไปก็ได้แต่ภายในใจของเขาเองก็ยังคงไม่วางใจเกี่ยวกับผู้ที่อยู่ด้านหน้าในยามนี้
เขาพยายามแสดงสีหน้าที่เรียบเฉยทำการเดินไปบริเวณรอบรอบ
เขาก้าวเดินเข้าไปบริเวณมุมร้านที่ตั้งอยู่บริเวณข้างๆเมื่อก้าวเดินเข้าไปบริเวณนั้นเท้าทั้งสองข้างของเขาหยุดลงหลี่หยุนใช้ดวงตามองสำรวจกองขยะที่อยู่ด้านหน้า
ภายในบริเวณด้านหน้าของเขามันเหมือนกับกองขยะที่มีทั้งเศษไม้และก็ของต่างๆมากมายที่วางกองอยู่ที่พื้น
“ กองขยะเช่นนี้จะมีอันใดที่ข้า้าอีกอย่างนั้นหรือ? ” หลี่หยุนกับตนเองภายในใจขณะที่ใช้ดวงตาจ้องมองพวกกองขยะที่ตั้งอยู่ด้านหน้า
ก่อนที่เขาจะค่อยๆทำท่าทำทางก้มลงไปแล้วใช้มือของตนเองห้วยพวกกองขยะเ่าั้เพื่อเลือกหาของที่น่าจะมีประโยชน์ที่สุด
หลี่หยุนปัญหาภายในกองขยะมากมายดังนั้นเขามองไม่ออกว่าพวกมันคืออะไรกันแน่เ้าของเหล่านี้ล้วนมีหน้าตาที่แปลกประหลาดเช่นเดียวกันหมด
หลังจากที่ใช้มือควานหาไปๆมาๆสุดท้ายแล้วตัวของเขาเองก็ได้พบเจอเข้ากับของชิ้นนึง
เขาหยิบของชิ้นนั้นติดมือขึ้นมาและใช้ดวงตามองอย่างประหลาดใจส่วนของที่มันอยู่ภายในมือของเขามันเป็เหมือนกับกระบี่ไม้เล่มนึง
โดยกระบี่ไม้เล่มนี้มีรูปลักษณะแปลกๆตรงที่มันเป็กระบี่ไม้ที่มีน้ำหนักมากเทียบเท่ากับกระบี่จริงๆไม่เพียงเท่านั้นบริเวณตัวไม้ยังเป็ไม้สีดำและก็มีพวกเถาวัลย์มากมายพันเกลียวเอาไว้
หลี่หยุนจ้องมองกระบี่ไม้รูปร่างแปลกประหลาดนี้นี่ไม่ใช่ของธรรมดาไม่มีกระบี่ที่ไหนหรอกที่มีรูปร่างเช่นนี้
แถมเมื่อได้ลองจับได้ััมันยังให้ความรู้สึกแปลกประหลาดอีกด้วยหลี่หยุนลองเหวี่ยงกระบี่ไม้เล่มนั้นไปๆมาๆเสียงของวัตถุที่แหวกว่ายผ่านสายลมดังขึ้นอย่างแ่เบาภายในร้านที่เงียบสงัด
หลี่หยุนพูดอย่างมันไปรอบๆร่างกายประมาณ1-2 ครั้ง มันก็มีบางอย่างตอบสนองสิ่งที่มันตอบสนองขึ้นมามันเองก็คือเ้ากระบี่ไม้ที่อยู่ภายในมือมันตอบสนองกับร่างกายของเขา
ลมปราณภายในแก่นิญญาตอบสนองอย่างรวดเร็วอยู่ๆลมปราณที่กำลังโคจรอยู่ภายในร่างกายก็ตอบสนองอย่างผิดปกติ
บริเวณหน้าอกข้างซ้ายหัวใจมันเต้นแรงขึ้น“ ตึกตัก!!!! ตึกตัก!!! ”
หัวใจที่เต้นขึ้นอย่างประหลาดและลมปราณภายในร่างกายที่ตอบสนองทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเป็อย่างมากดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับมองที่กระบี่ภายในมือ
เขากำลังใช้ดวงตาของตนมองกระบี่ภายในมืออย่างสับสนพลางคิดภายในใจ“ เ้ากระบี่เล่มนี้มันอันใดกันมีบางอย่างแปลกประหลาดจากที่ััตัวของเราสามารถััได้ถึงบางอย่างร่วมกันภายในร่างกายก็ตอบสนอง ”
เขายังคงจ้องมองกระบี่ไม้เล่มนั้นอย่างประหลาดใจและกำลังวิเคราะห์มันอยู่
ขณะที่กำลังมองมันอยู่นั้นเสียงของผู้าุโที่นั่งอยู่บริเวณตำแหน่งที่นั่งของเถ้าแก่ร้านก็พูดขึ้นมา“ มันคือกระบี่ที่ทำมาจากไม้ท้อดูดปราณ "
หลี่หยุนหันไปมองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความฉงน
“ ไม้ท้อดูดปราณ… "
“ ใช่ไม้ท้อดูดปราณเ้าอาจจะไม่รู้จัก แต่มันเป็ไม้วิเศษที่มีคุณสมบัติในการดูดซับลมปราณเข้าไปกับเก็บไว้ภายในและสามารถะเิออกมาได้…”ชายชราผู้นั้นอธิบายออกมาในขณะที่ดวงตาของมันจ้องมองตำราภายในมือที่หยิบขึ้นมาอ่านเล่น
หลี่หยุนร่างกายของเขานิ่งสนิทดวงตามองไปที่ชายชราที่อยู่ด้านหน้าหนึ่งคราก่อนที่จะหันมามองที่กระบี่ภายในมืออีกหนึ่งครา
หลี่หยุนขณะที่จ้องมองก็คิดภายในใจ“ ไม้ท้อดูดปราณเหตุใดข้าจะไม่รู้จักของต่างๆภายในสถานที่แห่งนี้ส่วนใหญ่ตัวของเราเองก็เป็คนที่สร้างขึ้นมาทั้งสิ้นแต่ที่กำลังแสดงใบหน้าเช่นนี้ก็เป็เพราะว่ากำลังใที่รู้ว่ามันเป็ไม้ท้อดูดปราณ”
“ ไม้ท้อดูดปราณมันเป็ของวิเศษ ถือว่าเป็วัตถุิญญาชั้นหายากถ้าลองเปรียบเทียบระดับแล้ววัตถุิญญาที่เคียงคู่อยู่กับผู้ฝึกฝนลมปราณมันจะแบ่งความหายากออกเป็ดาวเช่นเดียวกับระดับของวรยุทธ์และทักษะพร์… "
“ โดยไม้ท้อดูดปราณมันเป็ถูกิญญาหายากที่อยู่ในระดับ 5 ดาว โดยวัตถุิญญาทั้งหมดระดับสูงสุดมันจะมีเพียงแค่ 8 ดาวเท่านั้น ”
“ เพราะนั้นเ้าของที่อยู่ภายในมือตอนนี้มันก็ถือว่าเป็ของที่ยอดเยี่ยมมากแล้วไม่สิเรียกว่าอยู่ในระดับที่ไม่สามารถประเมินค่าได้ ”
“ ไม้ท้อดูดปราณมันก่อกำเนิดขึ้นมาจากต้นท้อเซียนที่มีอายุมากกว่าห้าปีขึ้นไปเท่านั้นและไม่ใช่ว่ากิ่งของต้นท้อทั้งต้นจะสามารถใช้ได้เพราะว่ามันจะมีเพียงแค่บางกลุ่มเท่านั้นที่ได้รับการหลอมรวมจากพลังของฟ้าดินและก่อกำเนิดกลายเป็วัตถุิญญาชั้นยอดนั่นก็คือเ้าของสิ่งนี้”
“ ในตอนนี้ไม่แปลกเลยที่จะกล่าวว่ามันเป็วัตถุิญญาระดับ 5 ดาวที่ถูกนำมาสร้างเป็กระบี่แม้ว่ารูปลักษณ์ด้านนอกจะเหมือนกับกระบี่ไม้ธรรมดาทว่าภายในตัวของมันกับมีพลังที่ซ่อนเร้นเอาไว้ ”
หลี่หยุนเขาคิดภายในใจของตนเองในขณะที่จ้องมองกับเ้าของภายในมือของตนเองอย่างไม่กระพริบตา
ก่อนที่เขาจะหันใบหน้าของตนเองไปหาผู้าุโผู้นั้นที่นั่งอยู่ก่อนจะพูดขึ้น“ ท่านจะให้ของภายในสถานที่แห่งนี้สองอย่างจริงๆอย่างนั้นหรือ? ”
ชายชราที่กำลังนั่งอ่านหนังสือตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว“ พูดคำไหนคำนั้น ภายในสถานที่แห่งนี้อยากได้อันใดก็เลือกไปสองอย่าง… ”
หลี่หยุนได้ยินคำรับปากเช่นนั้นมุมปากของเขายกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจไม่ต้องถามเลยว่าของอย่างแรกที่เขาจะได้ออกไปจากสถานที่แห่งนี้คืออันใดมันคือกระบี่ไม้ท้อที่อยู่ภายในมือ“ ถ้าเช่นนั้นข้าขอของชิ้นนี้.. ”
แล้วก็….หลี่หยุนกวาดสายตาไปมองบริเวณรอบๆก่อนที่เขาจะสะดุดเข้ากับบางอย่าง
“ !!! ”
จบบท
283K
