ในห้องโถงตระกูลถัง ตงฟางอวิ๋นเฟยเบนสายตาออกจากแม่นางสุ่ยหลิงน้อยอย่างอาลัยอาวรณ์ เขาหันหน้าไปทางถังจงจื๋อ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็าว่า
“รีบลงนามเสีย วันมะรืนข้าจะมารับอนุภรรยาคนที่สามของข้า!”
“ปู่สี่ ห้ามลงนามเด็ดขาด! ข้าไม่เห็นด้วย! ถ้าต้องแต่งงานกับขยะไร้ค่า ข้าขอตายเสียดีกว่า โดยเฉพาะขยะจากตระกูลตงฟาง!” ถังเฟยกำหมัดแน่น สายตาแข็งกร้าว
ในขณะที่นอกห้องโถงมีคนตระกูลถังมารวมตัวกันไม่น้อย แต่ละคนล้วนโมโหเป็ฟืนเป็ไฟ
“ตระกูลตงฟางรังแกกันเกินไปแล้ว! เมื่อสามปีก่อนกลุ่มของตงฟางอวิ๋นชิงเคยทุบตีถังเหล่ยจนเกือบตาย ทำไมตงฟางอวิ๋นเฟยคนเ้าชู้ที่ทำร้ายจิตใจหญิงสาวมานับไม่ถ้วนถึงกล้ามาขอธิดาแห่ง์ของตระกูลถังของเราแต่งงานตอนนี้ นี่มันรังแกกันชัดๆ!”
“นี่เรียกว่าขอแต่งงานที่ไหน? นี่มาสร้างความอับอายให้ตระกูลถังของเราต่างหาก ไอ้พวกตระกูลตงฟางเหลือขอเอ๊ย!”
“ตระกูลตงฟางส่งเ้าขยะตงฟางมาขอแต่งกับถังเฟยผู้ที่มีพร์ที่สุดของตระกูลเรา นี่ไม่เรียกว่าเป็การตบหน้าตระกูลถังของเรารึ พวกมันกำลังดูถูกตระกูลของเรา งานแต่งครั้งนี้ห้ามยอมรับเด็ดขาด!”
“เฮ้อ เป็เพราะหลายปีมานี้ตระกูลถังของเราตกต่ำ ยอดฝีมืออันดับสองของตระกูล ปู่สอง ‘จวินหาว’ และภรรยาหายตัวไปไม่พอ ผู้นำตระกูลก็มาป่วยติดเตียงอีก เราถึงโดนตระกูลตงฟางรังแกเช่นนี้!”
“ขยะ?” สีหน้าของตงฟางอวิ๋นเฟยพลันมืดมัว นี่คือแผลใจของเขา ไม่ต้องพูดถึงตระกูลถังที่ค่อยๆ ถดถอยลงหรอก ต่อให้เป็ตระกูลตงฟางกับอีกสองตระกูลก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำนี้ต่อหน้าเขา!
“ปึง!”
ถังจงจื๋อตบโต๊ะแล้วชี้ไปที่ถังเฟยก่อนด่าว่า “เหลวไหล! ใครอนุญาตให้เด็กน้อยอย่างเ้าพูดแทรก!?”
“งานแต่งของข้า ข้าควรมีสิทธิ์พูด ถ้าจะแต่งพวกเ้าก็แต่งกันเอง ยังไงข้าก็ไม่แต่ง ต่อให้ตายข้าก็ไม่แต่ง!” ถังเฟยไม่ยอมถอย ท่าทางของนางเด็ดเดี่ยว ดวงตาของนางเอ่อไปด้วยน้ำตาและความโกรธ!
“โอ้ มิน่าเล่า ตระกูลถังของพวกเ้าถึงได้ตกต่ำลงรวดเร็วเช่นนี้ พี่จงจื๋อ ถ้าผู้นำตระกูลไม่อาจตัดสินใจเื่งานแต่งของเด็กน้อยคนหนึ่งได้ เหอะๆ เกรงว่าตำแหน่งผู้นำตระกูลของเ้าคง...” เสียงพูดเย้ยหยันของกูิหยวนดังขึ้น!
คำพูดของกูิหยวนทำให้ถังจงจื๋อร้อนรน
“ท่านผู้ดูแลโปรดวางใจ คำสั่งของบิดามารดา มีการสู่ขออย่างถูกต้อง กับอีแค่งานแต่งของเด็กคนหนึ่ง ผู้นำตระกูลอย่างข้าตัดสินใจได้อยู่แล้ว!”
“ตระกูลถังให้เ้าเป็คนตัดสินใจั้แ่เมื่อไร! ผู้นำตระกูลหรือ? ถังจงจื๋อ เ้ายังมีหน้าพูดเช่นนั้นหรือ?”
เสียงเยาะเย้ยที่แฝงด้วยความเยือกเย็นดังขึ้น!
สายตาทุกคู่หันไปมองผู้ที่พูดอย่างพร้อมเพรียง
“ถังเหล่ย!”
“ท่านผู้นำ!”
“ผู้าุโใหญ่!”
ั์ตาของคนตระกูลถังที่อยู่นอกห้องโถงฉายความโล่งอก
ผู้มาเยือนมีสามคนและผู้ที่พูดประโยคนี้ออกมา หาใช่ผู้นำตระกูล หาใช่ผู้าุโใหญ่ แต่เป็ถังเหล่ย
ณ เก้าอี้ผู้นำในห้องโถงใหญ่ ั์ตาของถังจงจื๋อเปลี่ยนไปด้วยความตะลึงงัน
ตาเฒ่าถังจงเวยน่าจะป่วยติดเตียงไม่ใช่หรือ? อีกไม่ถึงสิบวันครึ่งเดือนก็ใกล้จะลาโลกแล้วนี่ ตาเฒ่าออกมาได้อย่างไรกัน สีหน้าเช่นนี้ ท่าเดินและบรรยากาศเช่นนี้ ใช่คนที่ถูกพิษใกล้ตายเสียที่ไหน แล้วเ้าถังเหล่ยอีกคน ไม่ใช่ว่าถูกพิษตายไปแล้วหรือ?
อาการาเ็และการบ่มเพาะระดับนั้น สามารถทนฤทธิ์ของยาพิษได้เยี่ยงไร?
รึว่าผู้าุโใหญ่ ‘ถังจงชิง’ ช่วยพวกปู่หลานสองคนนั้นสะกดพิษเอาไว้ หรือไม่ก็อาจจะแก้พิษไปแล้ว?
ไม่ซี เป็ไปไม่ได้ที่จะเป็ฝีมือผู้าุโใหญ่ เขายังไม่มีฝีมือถึงขั้นนั้น
ฝีมือใครกันแน่?
ในขณะที่ความคิดในสมองของถังจงจื๋อตีกันอยู่นั้น เสียงของถังเหล่ยก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เฟยเอ๋อร์คือลูกพี่ลูกน้องของข้า ต่อให้ท่านอาสองกับอาสะใภ้สองจะไม่อยู่ก็ยังมีท่านปู่อยู่ใช่หรือไม่? เมื่อไรกันที่ต้องให้เ้ามาตัดสินใจเื่งานแต่ง? ผู้นำตระกูลหรือ? เหอะๆ นั่นคือสิ่งที่ปู่ของข้ามอบให้เ้าดูแลชั่วคราว ชั่วคราวหมายความว่าอะไร? อายุปูนนี้แล้วยังไม่เข้าใจอีกรึ?
ตำแหน่งของผู้นำตระกูลหาใช่สิ่งที่ตาแก่หน้าด้านจอมประจบสอพลอ และกล้าขายเด็กรุ่นหลานตัวเองอย่างเ้าจะรับ่ต่อได้! ยังไม่รีบหลีกทางอีก!”
เสียงเ็าของถังเหล่ยดังไปทั่ว ถึงขนาดที่ทุกคนนอกห้องโถงได้ยินกันทุกคน
ในวินาทีนี้สายตาทุกคู่มองไปยังชายหนุ่มที่ก้าวเข้าไปในห้องโถง!
อะไรนะ? ประจบสอพลอ? ตาแก่หน้าด้าน?
เ้าสัตว์เดรัจฉาน! ถังจงจื๋ออาฆาตในใจ! เขายกมือขึ้น งอฝ่ามือเป็กรงเล็บ แล้วพุ่งไปทางถังเหล่ย!
แควก!
เงากรงเล็บอินทรีที่เกิดจากปราณแท้พลังยุทธ์สายหนึ่งตะปบไปทางถังเหล่ย ถังจงจื๋อคิดจะจับศีรษะของเขาเอาไว้!
ทักษะยุทธ์ตระกูลถัง ‘กรงเล็บกระเรียน’
สายลมพลันพุ่งปะทะใบหน้าถังเหล่ย
จิตสังหารเสียดกระดูกทำให้เขาขนลุกชัน!
ถังจงจื๋อถึงกับกล้าลงมือสังหารเขาต่อหน้าท่านปู่กับผู้าุโใหญ่ สถานการณ์เช่นนี้อยู่เหนือความคาดหมายของถังเหล่ยไปมาก!
ใน่วินาทีเเห่งความเป็ความตาย อยู่ๆ จุดตันเถียนของเขาก็สั่นไหวพลังประหลาดสายหนึ่งไหลออกมา! เท้าซ้ายของถังเหล่ยก้าวไปด้านข้าง ร่างกายเคลื่อนไหวไปสามฉื่อราวกับภูตผี!
ฉึก!
กรงเล็บเฉียดแขนขวาของถังเหล่ยไป เสื้อสีดำขาดเป็ชิ้นๆ เืสายหนึ่งสาดกระจาย!
หลบได้หรือ?
เ้าเด็กนี่ทำได้อย่างไรกัน?
แววตาของถังจงจื๋อที่ลุกขึ้นจากที่นั่งฉายแววใและไม่เข้าใจคละเคล้ากัน
เขาเป็ถึงผู้ชำนาญยุทธ์ขั้นเก้า แต่กลับลงมือจัดการผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสามคนหนึ่งพลาด!
หลังจากลงมือครั้งแรกพลาดไป ถังจงจื๋อเตรียมลงมืออีกครั้ง
ปัง ปัง!
ปรากฏเงาสองร่างอยู่ด้านหน้าของถังเหล่ย!
ถังจงเวยโมโหมาก!
“จงจื๋อ เ้าบ้าไปแล้ว! ถึงกับกล้าลงมือสังหารเหล่ยเอ๋อร์ ผู้นำตระกูลอย่างข้าไม่อยู่ในสายตาเลยหรือ?”
“ขอยกเลิกสถานะผู้นำตระกูลชั่วคราวของถังจงจื๋อั้แ่นี้ไป!” เสียงเ็าของผู้าุโถังจงชิงดังขึ้น
“พวกเ้า!” ถังจงจื๋อมองชายชราสองคนที่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าของถังเหล่ย ในส่วนลึกของดวงตาเขาเผยจิตสังหารเข้มข้น แล้วมุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มประหลาดออกมา!
“ดี! ในเมื่อพี่สามหายดีแล้ว เช่นนั้นตำแหน่งผู้นำตระกูลก็คืนให้พี่สามเช่นเดิม! ส่วนหนังสือแต่งงานของตระกูลตงฟางนี้ให้พี่สามเป็คนประทับตราด้วยตัวเองแล้วกัน”
แปะ แปะ แปะ
“ฮ่าๆ วันนี้ช่างเป็วาสนาของคุณชายใหญ่ยิ่งนัก ถึงกับได้เห็นภาพน่าตื่นตาตื่นใจของตระกูลถัง! ข้าขอยินดีกับพี่จงเวยด้วย ป่วยติดเตียงมาสามปีแต่วันนี้กลับมาควบคุมตระกูลถังอีกครั้ง!” กูิหยวนตบมือพลางกล่าวเยาะเย้ย
“ก็แค่สุนัขรับใช้แก่ๆ ตัวหนึ่ง เ้าไม่ลองส่องกระจกดูบ้าง สุนัขอย่างไรก็เป็สุนัข ต่อให้เ้าเป็สุนัขที่มีอำนาจก็ไม่อาจนับพี่นับน้องกับมนุษย์อย่างเราได้ อย่าคิดมาปีนเกลียวปู่ของข้าเชียว ถุ้ย!” ถังเหล่ยยื่นหน้าออกมาจากด้านหลังชายชราทั้งสองและกล่าววาจาถากถางคืน
“เ้า!” กูิหยวนเดือดดาล
“เ้าอะไรของเ้า!? สุนัขรับใช้ สุนัขรับใช้ พูดไม่ผิดสักนิด! เมื่อเห็นคนที่สูงส่งกว่าเ้านายของเ้า แค่พูดก็ติดอ่างแล้ว!”
“เ้า!” กูิหยวนรู้สึกแค้นใจยิ่งนัก
“ผู้ดูแลใหญ่จะไปเถียงกับเ้าขยะตระกูลถังทำไม?” ตงฟางอวิ๋นเฟยเหลือบตามองกูิหยวน ก่อนจะเบนสายตาไปมองถังจงเวยที่นั่งอยู่ในตำแหน่งผู้นำตระกูล
“เฮ้ย! ตาแก่ ในเมื่อเ้าเป็ผู้นำตระกูล เช่นนั้นงานแต่งครั้งนี้ให้เ้าลงนามละกัน!” เขากล่าวต่อด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง
ตาแก่?
ถังจงเวยนิ่วหน้า
ในปีนั้นต่อให้เป็ปู่ของเ้าเด็กนี่ยังไม่กล้าไร้มารยาทต่อหน้าเขา
ถังจงเวยยังไม่ทันพูด เสียงของถังเหล่ยดังขึ้นมาอีกครั้ง
“ขยะหรือ? ในแผ่นดินเซวียนหวู่นี้ อะไรเรียกว่าขยะ!? คำตอบคือ คนที่ไม่อาจปลุกิญญายุทธ์ได้ นั่นละ ขยะ!”
“จุ๊ๆ ในห้องโถงนี่มีขยะที่ไม่อาจปลุกิญญายุทธ์ได้อยู่นะ เดิมทีข้าคิดว่า ‘ขี้ไม่รู้ว่าตัวเองเหม็น’ แต่ดูท่าขี้ก้อนนี้คงรู้แล้วว่าตัวเองเหม็น!”
“ถังเหล่ย เ้ากล้าดูถูกข้า!” สีหน้าของตงฟางอวิ๋นเฟยเปลี่ยนไป
87
